Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός: Και τώρα οι δυό τους, σε ένα ντέρμπι πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα!

• Παναθηναϊκός: Το οτι συμπλήρωσε δυό μήνες με αρνητικό ρεκόρ, δεν μπορεί να είναι τυχαίο!
• Ολυμπιακός: «Έχασε» το μυαλό του και ηττήθηκε από παίκτες που δεν έχει!

Με τα δεδομένα βάσει των οποίων ξαναβγήκαν στον δρόμο προς το Final 4 της Αθήνας (22-24 Μαϊου) και «ρίχτηκαν» ξανά στην αδυσώπητη μάχη που δίνουν από το καλοκαίρι για το ποιος εκ των δύο θα το σηκώσει επί ελληνικού εδάφους, η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι ήταν εκείνοι που περίμεναν τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκαν οι δύο αναμετρήσεις των ελληνικών ομάδων στο πλαίσιο της 29ης αγωνιστικής της κανονικής περιόδου.

Ειδικότερα στην περίπτωση του Κυπελλούχου Παναθηναϊκού, που προερχόμενος από δύσκολο momentum, μέσα σε τρεις μέρες τα έκανε όλα άψογα στο Ηράκλειο, κατέκτησε το τρόπαιο και πήρε την πρώτη του εφετινή άλλα άκρως πειστική νίκη απέναντι στον μεγάλο του αντίπαλο, αλλά απέναντι σε έναν υποδεέστερο αντίπαλο παρουσιάστηκε αδιάβαστος, απροετοίμαστος και κατώτερος των περιστάσεων, με αποτέλεσμα να υποστεί μία οδυνηρή – βαθμολογικά – εντός έδρας ήττα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός τα πήγε καλύτερα στο Κάουνας, γιατι στο επίπεδο που βρίσκονται οι δύο «κολοσσοί» του ελληνικού μπάσκετ, το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει.

Στην περίπτωση των «ερυθρολεύκων», δε, η εξαιρετική διαχείριση ενός αγώνα με υψηλό βαθμό δυσκολίας και με τις απουσίες των Βεζένκοβ και Μιλουτίνοφ, δεν «χρυσώνει το χάπι» για το αγωνιστικό “black-out” της 4ης περιόδου και των δύο έξτρα πενταλέπτων, το οποίο ουσιαστικά τους κόστισε μία νίκη που κρατούσαν στα χέρια τους!

Και που αν ερχόταν, θα τους έφερνε πολύ κοντά στο πλεονέκτημα έδρας και θα αποτελούσε ιδανική τονωτική ώθηση μετά την απογοητευτική εικόνα στον τελικό του Κυπέλλου...

Αλλά απ' ότι φαίνεται, μέχρι στιγμής, αυτή η χρονιά χαρακτηρίζεται περισσότερο από την ασταμάτητη κόντρα των δύο οργανισμών να ενισχύσουν όσο γίνεται το ρόστερ τους για να είναι αχτύπητοι όταν έρθει η ώρα (λες και τους έχει εγγυηθεί κάποιος ότι θα είναι παρόντες στο ετήσιο κορυφαίο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ...) και λιγότερο από το focus στην απόκτηση «χημείας» και «σταθερών»!

Δηλαδή σε μία διαδικασία μέσα από την οποία και οι δύο ομάδες, θα γίνουν πιο συμπαγείς και θα δημιουργήσουν τις αγωνιστικές προϋποθέσεις, ώστε να πείσουν την κοινή γνώμη για την αξία τους, σε μεγαλύτερο ποσοστό μέσα από το μπάσκετ που παίζουν και σε πολύ λιγότερο με βάση το ύψος του budget τους.

Ας πάρουμε, όμως, ξεχωριστά τα πεπραγμένα και των δύο, αρχίζοντας τα χθεσινά πιο φρέσκα κουλούρια, μία εβδομάδα πριν από την τρίτη εφετινή τους συνάντηση, που όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, αναμένεται να διαδραματίσει κομβικό ρόλο για το πως θα κυλήσουν τα πράγματα (μετά το ματς) και στα δύο στρατόπεδα...

Παναθηναϊκός: Το οτι συμπλήρωσε δυό μήνες με αρνητικό ρεκόρ, δεν μπορεί να είναι τυχαίο!

Βλέποντας το ρόστερ του «τριφυλλιού» (χωρίς να συμπεριλαμβάνω σε αυτό τον Λεσόρ), είναι πραγματικά δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι αυτοί οι παίκτες έχουν συμπληρώσει δύο ημερολογιακούς μήνες στην Euroleague με σχεδόν διπλάσιες ήττες από νίκες!

Σύμφωνοι, η απουσία του MVP της περυσινής κανονικής περιόδου σε συνολικά 7 (ρεκόρ 2-5) από τους 11 αγώνες στους οποίους αναφέρομαι, δεν αποτελεί αμελητέο πρόβλημα, αλλά αν και εφόσον στοιχειοθετεί δικαιολογία, για χαμένα παιχνίδια όπως αυτά στο Μόναχο, το Τελ Αβίβ, το Βελιγράδι και το “Nick Galis Hall” ή για εμφανίσεις όπως αυτή στην Λιόν με την Βιλερμπάν, τότε ο «επτάστερος» κακώς θεωρείται διεκδικητής του εφετινού τροπαίου, κάτι που προφανώς δεν ισχύει!

Γιατί όταν χωρίς τον Κέντρικ Ναν, κερδίζει την Ρεάλ και «κοιτάει στα μάτια» την πρωταθλήτρια Ευρώπης και σε top φόρμα, Φενέρμπαχτσέ, χάνοντας στις λεπτομέρειες και από ένα τρελό σουτ στην εκπνοή, τότε είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς την ποιότητα και το βάθος που έχει αυτό το ρόστερ!

Το οποίο, παρεμπιπτόντως, έκλεισε τον Ιάνουριο με ρεκόρ 3-4 και τον Φεβρουάριο με 1-3 (στο 2026 έχει 4 νίκες και 7 ήττες), με αποτέλεσμα η ομάδα να βρίσκεται πλέον στην 10η θέση της βαθμολογίας και να νιώθει καυτή την ανάσα της 11ης Ντουμπάϊ, η οποία τον περιμένει στις 24 Μαρτίου κι ενώ μετράει 4 σερί νίκες και μέχρι τότε έχει να δώσει τρία παιχνίδια που είναι στα μέτρα της (με Παρτίζαν εκτός, με Μπασκόνια εντός και με την Μπάγερν εκτός).

Θα μου πείτε – και δεν θα έχετε άδικο – ότι υπάρχει και διαφορετική «ανάγνωση» της βαθμολογικής θέσης των «πρασίνων», η οποία παραπέμπει στην απόσταση μόλις δύο βαθμών από την 4άδα (η 4η Ρεάλ έχει ρεκόρ 18-11 και ο 10ος Παναθηναϊκός με 16-13), ωστόσο, κατά την ταπεινή μου άποψη το πρόβλημα δεν έγκειται σε καμία από τις παραπάνω οπτικές.

Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού εντοπίζεται στο ότι παίζει επί το πλείστον χωρίς πλάνο και στηριζόμενος κατά βάση στο αστείρευτο ταλέντο των παικτών του και ενίοτε όταν «σφίγγουν τα γάλατα» και διακυβεύονται τίτλοι (όπως στο Κύπελλο, όπου όλοι οι παίκτες «έτρωγαν σίδερα») και στον αθλητικό εγωισμό των μεγάλων προσωπικοτήτων που διαθέτει.

Μεγαλύτερη απόδειξη από την αποκαρδιωτική και εντελώς απροετοίμαστη εικόνα που παρουσίασε η ομάδα του Έργκιν Άταμαν απέναντι στην 16η στην βαθμολογία Παρί (μέσα στο 2026 και πριν το τζάμπολ στο “T-Center”, είχε νικήσει την Ρεάλ εντός και την Εφές και την Μπαρτσελόνα εκτός), η οποία «φώναζε» ότι είναι ένας πολύ επικίνδυνος αντίπαλος από πλευράς τρόπου που παίζει, δεν υπάρχει!

Όταν μπαίνεις στην τελική ευθεία της reguar season, έχεις τόσο δύσκολο προγραμμα, λέγεσαι Παναθηναϊκός, φιλοξενείς το εφετινό Final 4 και πολλώ δε μάλλον όταν στην διάρκεια της διακοπής της Euroleague, ο ιδιοκτήτης, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, σου έχει κάνει δώρο τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, πραγματοποιώντας μία ακόμη υπέρβαση στο ήδη εκτοξευμένο στα ύψη budget, τότε το μόνο πράγμα που έχει να κάνει ο τεχνικός σου ηγέτης, είναι να εξασφαλίσει ότι η ομάδα θα μπαίνει στο γήπεδο σε κάθε παιχνίδι, όντας πνευματικά έτοιμη για μία μάχη!

Αντ' αυτού και χωρίς να εξετάζω ότι ο 60χρονος Τούρκος τεχνικός φρόντισε να πεταχτεί μέχρι την πατρίδα του για δύο μέρες, οι «πράσινοι» μπήκαν στο γήπεδο και έδειχναν σαν υπνωτισμένοι!

Οι 29 πόντοι της Παρί στην 1η περίοδο και το παθητικό των 58 πόντων των γηπεδούχων στην ανάπαυλα με τους Γάλλους να έχουν 14 ασίστ έναντι 3 λαθών (ήταν η 17οι στις χαμένες μπάλες της διοργάνωσης) και 10/22 τρίποντα (45,4%), είναι νούμερα που εξηγούν απολύτως ότι οι φιλοξενούμενοι δεν ένιωσαν την παραμικρή αμυντική πίεση από μία ομάδα που πριν από λίγες μέρες είχε συμπληρώσει τρεις νοκ-άουτ αγώνες με μέσο παθητικό 66,6 πόντους!

Το -13 (45-58) στο διάλειμμα έγινε -17 στο 33' και -15 στο 36' και όταν ο Παναθηναϊκός ξύπνησε ήταν πολύ αργά για να ανατρέψει την κατάσταση σε ένα ματς που κρίθηκε στους 100 (99-104) και βάλε πόντους! Έστω κι αν το προσπάθησε (έβαλαν το χεράκι τους και οι παίκτες του Ταμπελίνι, οι οποίοι ανεξαρτήτως προβαδίσματος, συνέχιζαν επτίθενται στα 5” χωρίς την παραμικρή διάθεση για μπασκετικό «κατενάτσιο») κι έφτασε το ματς στο σουτ του εξαιρετικού Χέιζ-Ντέιβις (27π., 3ρ. & 2ασ.)!

Το οποίο πιστεύω ότι ήταν λανθασμένη επιλογή (το να πάει σε τρίποντο δηλαδή, από το να επιχειρήσει διείσδυση με μεγαλύτερες πιθανότητες να φτάσει στο καλάθι ή να πάρει φάουλ), γιατί αν το ματς πήγαινε στην παράταση, τότε δεν θα χανόταν με τίποτε!

Ανεξαρτήτως του τι συνέβη στην συγκεκριμένη φάση (δεν θεωρώ ότι υπάρχει καν επαφή), όμως, η βαθμολογική θέση με την οποία πήγε ο Παναθηναϊκός στην διακοπή της διοργάνωσης, δεν του επέτρεπε σε καμία περίπτωση να παρουσιάσει αυτή την εικόνα και αυτό είναι ξεκάθαρα ευθύνη του προπονητή, που για μία ακόμη φορά στα δύσκολα, όταν το παιχνίδι κρίθηκε, «επέλεξε» να αποβληθεί.

Με αποτέλεσμα να μην δώσει το παρών στην συνέντευξη Τύπου, όπου θα ερωτούνταν για το DNP του εκ των κορυφαίων του τελικού Κυπέλλου, Ντίνου Μήτογλου και για τα μόλις 16 λεπτά συμμετοχής του καλύτερου αμυντικού ψηλού της ομάδας του, Χουάντσο Ερνανγκόμεθ... Σε ένα ματς που οι «πράσινοι» έχασαν κατά κράτος τα ριμπάουντ (32-40 στο σύνολο και 9-13 στα επιθετικά) και κατ' επέκταση την μάχη των κατοχών. Και πλέον τρέχουν...

Ολυμπιακός: «Έχασε» το μυαλό του και ηττήθηκε από παίκτες που δεν έχει!

Τα ματς στο Κάουνας αποτελούν κατ' εξοχήν πολύ δύσκολες δοκιμασίες και ο Ολυμπιακός το ξέρει πολύ καλά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αναφέρομαι στον χαμένο τελικό του 2023 από την Ρεάλ!

Άλλωστε, πριν φτάσει να μετράει 9 διαδοχικές νίκες από τον Ιανουάριο του 2021 μέχρι και χθες (25/02), η Ζάλγκιρις είχε «υψώσει»... απαγορευτικό στους «ερυθρόλευκους» για 5,5 χρόνια στην έδρα της (από τον Δεκέμβριο του 2016 έως και το Μάρτιο του 2022), διάστημα στο οποίο είχε νικήσει στα 10 από τα 14 μεταξύ τους παιχνίδια ανεξαρτήτως γηπέδου.

Αυτομάτως, λοιπόν, η εφετινή επίσκεψη των πρωταθλητών στην Λιθουανία, ειδικότερα αν λάβουμε υπ' όψιν την εξαιρετική πορεία των γηπεδούχων (ίσως έχουν το πιο ποιοτικό ρόστερ που είχαν ποτέ στην Euroleague και σίγουρα έχουν ξοδέψει τα περισσότερα χρήματα), αλλά και τις απουσίες των δύο βασικών πυλώνων του παιχνιδιού τους (Βεζένκοβ και Μιλουτίνοφ), ήταν εκ προοιμίου πολύ δύσκολη.

Προσωπικά και πριν το τζάμπολ, σε μία έδρα που έχουν χάσει με κάτω τα χέρια ο Ερυθρός Αστέρας (-32) και η Μονακό (-17), έχουν ηττηθεί καθαρά η Βαλένθια (-9) και η Χάποελ Τελ Αβίβ (-11) και έχει «λυγίσει» ακόμη και η πρωτοπόρος Φενερμπαχτσέ (-3), θα έβαζα πολύ καλό βαθμό στην προσπάθεια του Μπαρτζώκα και των παικτών του, αν κατάφερναν να παρουσιάσουν ένα ανταγωνιστικό πρόσωπο και να διεκδικήσουν τη νίκη (η μοναδική ομάδα από το πάνω ράφι της διοργάνωσης, που έχει περάσει νικηφόρα είναι ο Παναθηναϊκός).

Κάτι που τελικά συνέβη, χάρη στο αμυντικό πλάνο με τις αλλαγές, την ασφυκτική πίεση πάνω στην ντρίμπλα του Φρανσίσκο και στο δυναμικό hedge out από τον ψηλό που ερχόταν από πίσω! Μία τακτική που προοδευτικά, μετά το αναγνωριστικό πρώτο δεκάλεπτο, έβαλε τους φιλοξενούμενους στην θέση του οδηγού της αναμέτρησης και από το 11' έως και τα μέσα της 4ης περιόδου, τους κατέστησε ως την ομάδα που δικαιωματικά – βάσει απόδοσης και στρατηγικής – άξιζε τη νίκη!

Δώστε βάση σε μερικά στοιχεία που αποδεικνύουν το πόσο καλά διαχειρίστηκε ένα παιχνίδι «ειδικών συνθηκών» ο Ολυμπιακός και πόσο «χάλια» δικαιούται να νιώθει που έφυγε από το παρκέ με κατεβασμένο το κεφάλι...

• Για 36 λεπτά, οι «ερυθρόλευκοι» κράτησαν έναν αντίπαλο που σκοράρει κατά μέσο όρο 87 πόντους ανά αγώνα στην έδρα του, στους 63, ενώ για 3 περιόδους περιόρισαν αισθητά την δημιουργία του και τον υποχρέωσαν σε 9 λάθη!
• Στο ίδιο διάστημα, οι Πειραιώτες κυριάρχησαν πλήρως στον άκρως νευραλγικό τομέα των κατοχών, ανανεώνοντας συνολικά 20 επιθέσεις και μαζεύοντας 52 ριμπάουντ (+10 στο σύνολο και +7 επιθετικά).
• Για 31,5 λεπτά, αντιμετώπισαν πολύ αποτελεσματικά την τριάδα των guard των γηπεδούχων (Φρανσίσκο, Γουίλιαμς-Γκος και Λο), που μέχρι εκείνο το σημείο είχαν σκοράρει 22 πόντους! Οι εναπομείναντες 39 από τους 61 συνολικά, επετεύχθησαν στο υπόλοιπο της 4ης περιόδου και στις δύο παρατάσεις, με τους τρεις προαναφερθέντες να σκοράρουν τους 39 από τους τελευταίους 48 πόντους της ομάδας τους.
• Όσο στο παρκέ βρισκόταν ο Ταϊρίκ Τζόουνς (14π., 7ρ. & 6ασ. & 2κλ.) και οι συμπαίκτες του ακουμπούσαν την μπάλα στην ρακέτα, ο Ολυμπιακός ήταν το «αφεντικό» του αγώνα. Και αυτό λόγω της κυριαρχίας του Αμερικανού σέντερ (έκανε το καλύτερό του παιχνίδι με την «ερυθρόλευκη» φανέλα, έχοντας 29 βαθμούς στο σύστημα αξιολόγησης), μέσα στο «ζωγραφιστό», αλλά και της σπουδαίας ευχέρειας που έχει στην πάσα από μέσα προς τα έξω.

Με βάση όλα τα παραπάνω, λοιπόν, οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν – τηρουμένων των αναλογιών – το «τέλειο» ματς για 35 λεπτά. Με τα πάνω και τα κάτω τους! Και αυτό παρά το μέτριο πρόσωπο του Ντόρσεϊ (16π. με 7/19 σουτ) και το κακό του Πίτερς (4π. με 2/11 σουτ) σε season high από πλευράς χρόνου συμμετοχής (34').

Με τον Νιλικινά να δίνει ποιοτικές αμυντικές ανάσες στον Γουόκαπ και να δυσκολεύει για τα καλά την «ζωή» του Φρανσίσκο, με τον Χολ να είναι θετικός, ξεκουράζοντας τον Τζόουνς και τον Φουρνιέ να παίζει πιο ορθολογιστικά στα πρώτα 12 λεπτά που πάτησε παρκέ!

Με τους φιλοξενούμενους να χάνουν το προβάδισμα (ξέφυγαν ακόμη και με +11 στο 31’), μόνο για ένα λεπτό από το 11’ έως το 40’, η επώδυνη (όχι τόσο για βαθμολογικούς λόγους) ήττα με 99-94 στην 2η παράταση, οφείλεται σε τρεις παραμέτρους που δυστυχώς επισημαίνονται πολλάκις τα τελευταία χρόνια και έχουν να κάνουν με ξεκάθαρες μπασκετικές «εμμονές» του 60χρονου προπονητή τους.

Κοινώς, ο Ολυμπιακός έχασε ένα ματς που μπορούσε να τον εδραιώσει για τα καλά στην 2η θέση της βαθμολογίας και να εκτοξεύσει την αυτοπεποίθηση της ομάδας μετά την (κάτω τα χέρια) απώλεια του Κυπέλλου και ενόψει του ευρωπαϊκού ντέρμπι με τους «πράσινους» τροπαιούχους, που αποτελεί την επόμενη αγωνιστική του υποχρέωση, γιατί οι παίκτες του υπέκυψαν στην πίεση και ηττήθηκε για πολλοστή φορά στην 2η θητεία του Γιώργου Μπαρτζώκα, σε ματς που καθοριστικό ρόλο παίζει η απόφαση των τελευταίων κατοχών.

Το μπάσκετ είναι ξεκάθαρα το άθλημα των ψηλών, στο οποίο όμως η απόφαση αποτελεί κατά κύριο λόγο υπόθεση των κοντών. Ποιών κοντών; Αυτών που την σήμερον ημέραν καλούνται combo guards και οι οποίοι έχουν υψηλό usage! Δηλαδή που μπορούν να μεταφέρουν την μπάλα και να δημιουργήσουν για τους άλλους, αλλά με την ίδια και ακόμη μεγαλύτερη ευκολία για τους εαυτούς τους, προσδίδοντας στις ομάδες τους τον αυθορμητισμό της ατομικής πρωτοβουλίας.

Εκείνων δηλαδή που είχε ο αντίπαλος και νίκησαν τον Ολυμπιακό σκοράροντας τους 61 πόντους από τους 99 πόντους και τους 39 από τους 48 τελευταίους της Ζάλγκιρις. Ένα μοντέλο, που δεν ενστερνίζεται τόσο ο Γιώργος Μπαρτζώκας και γι’ αυτό προτιμά να στηρίζεται σε έναν αμυντικογενή playmaker (Γουόκαπ) με έφεση στην πάσα και χωρίς την ικανότητα στην προσωπική φάση.

Με άλλα λόγια ο έμπειρος Έλληνας τεχνικός προσπαθεί να οδηγήσει την ομάδα του στην κορυφή της Ευρώπης με ένα μοντέλο μπάσκετ που θα κυριαρχήσει κατά κράτος το σύνολο και χωρίς τον ή τους go to guy(s) που θα κουβαλήσουν και τους υπόλοιπους.

Και όταν αυτό δεν συμβαίνει, τις περισσότερες φορές χάνει την ψυχραιμία και το καθαρό του μυαλό και παίρνει λάθος αποφάσεις ή επηρεάζει αρνητικά τους παίκτες του.

Η παραπάνω φιλοσοφία είναι απολύτως σεβαστή, αλλά το θέμα είναι κατά πόσο φέρνει αποτελέσματα. Η τελευταία φορά που τα έφερε στον Πειραιά, ήταν πριν από 13 χρόνια με τον Μπαρτζώκα στον πάγκο (2013), αλλά με τον Σπανούλη σε ρόλο ηγέτη στο παρκέ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την λήψη των αποφάσεων.

Το τι θα συμβεί φέτος και ειδικότερα αν ο Ολυμπιακός προκριθεί στο 5ο διαδοχικό του Final 4, θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το lecacy του πολυνίκη 60χρονου τεχνικού και φυσικά το μέλλον του στο «λιμάνι»...

Υγ.1: Αντί του Μόρις (DNP), που έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά αλλά ακόμη δεν έχει βρει ρυθμό, προτιμήθηκε ο Τζόσεφ, οποίος αμυντικά τα έκανε μαντάρα.

Υγ.2.: Στα 16 λεπτά που αγωνίστικε, ο Νιλικινά είχε το μεγαλύτερο +/- της ομάδας του (+8), παρ’ όλα αυτά, δεν έτυχε της εμπιστοσύνης του προπονητή του, από το 36’ και μετά.

Υγ.3.: Ο Φουρνιέ έκανε ρεκόρ καριέρας στην Euroleague (32π.), αλλά οι 22 πόντοι που πέτυχε στην 4η περίοδο και στις δύο παρατάσεις και ο τρόπος με τον οποίο σκόραρε, «υποδήλωσαν» ότι ο Ολυμπιακός έχει βγει εκτός των αυτοματισμών του και προσπαθεί να κερδίσει με έναν τρόπο που ούτε ο ίδιος γνωρίζει... Όλη αυτή η «φάση», δεν σας θύμισε λίγο το 2ο μέρος του ημιτελικού με την Μονακό, στο Άμπου Ντάμπι;

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.