Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: Το «ευχαριστώ» του Αταμάν στους παίκτες και το πισωγύρισμα στο «ερυθρόλευκο» mindset!

• Παναθηναϊκός: Πόσες φορές πρέπει να ξαναπούμε ότι έχει υλικό για κούπα;
• Ολυμπιακός: Βαθμολογικά έχασε λίγα πράγματα, μπασκετικά «ακύρωσε» την βελτίωσή του!

Η 26η στροφή στην regular season της πιο συναρπαστικής αλλά συνάμα και πιο εξαντλητικής Euroleague της τελευταίας δεκαετίας, επεφύλλασσε ίσως το πιο ιντριγκαδόρικο κοκτέιλ συναισθημάτων για τους απανταχού φίλους των δύο «αιωνίων αντιπάλων».

Να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, όταν η νίκη της αγαπημένης μας ομάδας έχει συνδυαστεί με ήττα που έχει προηγηθεί για τον μεγάλο μας αντίπαλο, η χαρά είναι μεγαλύτερη και αντίστοιχα η στεναχώρια πιο δυσβάσταχτη στο ακριβώς αντίθετο σενάριο.

Αυτά, βέβαια, στο βαθμό που τα ζούμε, μόνο στην Ελλάδα και την Σερβία γίνονται (Βαλκάνια), αλλά από την στιγμή που εδώ γεννηθήκαμε, έχουμε μάθει να πορευόμαστε μαζί τους.

H συμπλήρωση του 65,8% της διαδρομής, πριν τα playoffs, λοιπόν, βρήκε τον Παναθηναϊκό να πετυχαίνει την πιο σημαντική και πιο χρήσιμη (από πολλές απόψεις) ευρωπαϊκή του νίκη μέσα στο 2026 (το όνομα και ποιότητα της Ρεάλ πάντα δίνουν πάντα μεγαλύτερη αξία στην επιτυχία) και τον Ολυμπιακό να γνωρίζει την ήττα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, σε ένα ματς που θα μπορούσε ακόμη και να κλείσει νικηφόρα για τους «ερυθρόλευκους», παρά την εμφάνιση που ήταν κατώτερη της βελτιωμένης εικόνας που παρουσίασε η ομάδα μέσα στον Ιανουάριο.

Μετά το τέλος και των δύο αγώνων, μάλιστα, στο επίκεντρο της επικαιρότητας βρέθηκαν οι προπονητές των δύο ομάδων για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Ας εξετάσουμε ξεχωριστά, όμως, όλα όσα έγιναν στο “Telecom Center Athens” και νωρίτερα στην “Coca-Cola Arena”, αρχίζοντας από τους νικητές, που πλησιασαν ξανά στις πρώτες θέσεις της βαθμολογίας.

Παναθηναϊκός: Πόσες φορές πρέπει να ξαναπούμε ότι έχει υλικό για κούπα;

Η κακή εμφάνιση στην Λιόν (παρά τη νίκη επί της ουραγού Βιλερμπάν) και η ήττα από τον Άρη στο πρωτάθλημα, μαζί με όλα όσα επακολούθησαν μετά την ανάρτηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου σε συνδυασμό με το πιο δύσκολο 48ωρο του Εργκίν Άταμαν στα 3 χρόνια που βρίσκεται στον πάγκο του «τριφυλλιού», έκαναν το ματς με την Ρεάλ να μοιάζει με πρόωρο τελικό.

Όχι μόνο για βαθμολογικούς λόγους (απέχει μόλις δύο βαθμούς από την κορυφή, ενώ έκανε και το 2/2 απέναντι στην «βασίλισσα»)! Αλλά κυρίως για ψυχολογικούς τόσο στο εσωτερικό του οργανισμού, όσο και στις τάξεις των εκατομμυρίων φιλάθλων που πονάνε την ομάδα. Κακά τα ψέματα, η νίκη με πολλαπλές ανατροπές απέναντι σε έναν πολύ ποιοτικό αντίπαλο (που έψαχνε αντίδραση) και ο τρόπος με τον οποίο επετεύχθη, προσέφερε στον Παναθηναϊκό το ιδανικό «ηλεκτροσόκ» που χρειαζόταν σε μία κρίσιμη στιγμή.

Μην ξεχνάμε ότι ο «επτάστερος» αγωνίζεται εδώ και περίπου 25 μέρες χωρίς τον πρώτο σκόρερ της Euroleague και τον παίκτη γύρω από τον οποίο είναι στημένη η επιθετική του λειτουργία (ο Κέντρικ Ναν έχει μ.ο. 19,4 πόντους) και θα μπορούσε κάλλιστα να έχει περισσότερες ήττες από τις πέντε (σε όλες τις διοργανώσεις), τις οποίες έχει γνωρίσει από την αλλαγή του έτους κι εντεύθεν!

Η επικράτηση (82-81) επί της «βασίλισσας», δε, χρήζει ακόμη μεγαλύτερης μνείας και συζήτησης αν αναλογιστούμε το ξεκίνημα του αγώνα (βρέθηκε ακόμη και στο -14), την απώλεια μιας διαφοράς 6 πόντων (73-67 στο 35'08”) στα κρίσιμα τελευταία λεπτά, καθώς επίσης και τα δύο μεγάλα σουτ που πέτυχαν ο Ερνανγκόμεθ και ο Γκραντ στα 12” και τα 2” πριν την λήξη του αγώνα αντίστοιχα.

Προσωπικά πιστεύω ότι όλα όσα συνέβησαν χθες (03/02) μέσα στις τέσσερις γραμμές του “T-Center”, ήταν μία μεγάλη αντίδραση των παικτών απέναντι στην δύσκολη κατάσταση που βιώνουν.

Μία απάντηση ακόμη και στους ίδιους τους εαυτούς σχετικά με το ποιες είναι οι δυνατότητές τους, αλλά ταυτόχρονα κι ένα μήνυμα ως προς το τι μπορεί να πετύχει ο Παναθηναϊκός όταν είναι πλήρης, όταν υπάρχει σωστή διαχείριση του υλικού και όταν το αγωνιστικό τμήμα, ο προπονητής, το staff, το front office και η διοίκηση, είναι στην ίδια σελίδα.

Το ότι το «τριφύλλι» «λύγισε» τους Μαδριλένους δεν σημαίνει αυτομάτως ότι σε μία βραδιά «γιάτρεψε» τα προβλήματά του. Όσα αποθέματα ψυχής και καρδιάς και να βγάλουν ο Σλούκας (έπαιξε 28 λεπτά με την Βιλερμπάν, 10 με τον Άρη και 29 λεπτά με την Ρεάλ μέσα σε 4 μέρες), ο Γκραντ (36' στην Λιόν, 38' στην Θεσσαλονίκη και 33' στο ΟΑΚΑ), ο Χουάντσο (22'+34'+33') και τα υπόλοιπα παιδιά, εκτός από «ρομπότ» είναι πάνω απ' όλα άνθρωποι και είναι φύσει αδύνατον να παίζουν στα «κόκκινα» άμυνα-επίθεση, ανά 2-3 μέρες που υπάρχει αγωνιστική υποχρέωση.

Γιατί αν κάνουν κάτι καλά με συνέπεια και σε υψηλό ρυθμό οι «πράσινοι», από την αλλαγή του έτους, αυτό εντοπίζεται στην αμυντική τους παρουσία και στην ενέργεια που βγάζουν στα ανασταλτικά τους καθήκοντα (μέσο παθητικό 78,6 πόντους σε όλη την διάρκεια της απουσίας του Ναν και 79,5 στους επτά ευρωπαϊκούς αγώνες του 2026).

Δεν ξέρω σε τι κατάσταση θα εμφανιστούν αύριο (05/02, 21.30) στο Βελιγράδι κόντρα στην Παρτίζαν, αλλά μην εκπλαγειτε αν τους δείτε «ξεζουμισμένους». Αυτό το οποίο κέρδισαν με την 2η διαδοχική τους νίκη, όμως, ήταν μία έξτρα μεγάλη ώθηση στην εμπιστοσύνη του κόσμου προς την ομάδα. Μία ώθηση, από την οποία «ωφελημένο» περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, στο εσωτερικό της ομάδας, βγήκε το προφίλ του 60χρονου Τούρκου τεχνικού!

Ο τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης, αφού πρώτα «ξεσπάθωσε» κατά των δημοσιογράφων που μεταφέρουν ειδήσεις που τάχα «δεν υφίστανται» (λες και το περιεχόμενο των ρεπορτάζ περί δυσαρέσκειας προς το πρόσωπό του βγήκε από το κεφάλι τους), στην συνέχεια ευχαρίστησε τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο για το «κράξιμο», λέγοντας ότι είχε δίκιο αλλά και ότι του έδωσε κίνητρο.

Το μεγαλύτερο «πράσινο» κέρδος από τις δηλώσεις του Άταμαν, σύμφωνα με την δική μου οπτική, είναι ότι σε αυτό το δύσκολο 48ωρο που βρέθηκε (πράγματι) «στα σχοινιά», συνειδητοποίησε πως αισθάνονται οι παίκτες του όταν τους επιτίθεται δημόσια και η, οn camera, υπόσχεσή του (ως ένα άτυπο «ευχαριστώ») να μην το ξανακάνει.

Όταν ένας τέτοιος άκαμπτος και χαρακτήρας σαν τον Τούρκο coach, αποφασίζει να βάλει λίγο... νερό στο κρασί του, τότε έχει συντελεστεί πρόοδος, η οποία προοδευτικά – που ξέρετε – μπορεί να επεκταθεί και σε μεγαλύτερη ευελιξία ακόμη και σε τακτικά θέμα. Σε αυτή την περίπτωση, ο Παναθηναϊκός θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος από τις δύο δύσκολες μέρες που προηγήθηκαν.

Ολυμπιακός: Βαθμολογικά έχασε λίγα πράγματα, μπασκετικά «ακύρωσε» την βελτίωσή του!

Πριν ταξιδέψει για το Ντουμπάι (όπου έχασαν οι εννέα από τις 12 ομάδες που το επισκέφτηκαν), η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα προερχόταν από 5 διαδοχικές νίκες και οκτώ στα τελευταία εννέα παιχνίδια, έχοντας γυρίσει ολοκληρωτικά τον διακόπτη στην άμυνα (κομβική η προσθήκη του Ταϊρίκ Τζόουνς) και βελτιώσει εντυπωσιακά τις συνεργασίες της στην επίθεση.

Το άκρως επιτυχημένο 40ήμερο (με ρεκόρ 8-1 και με «διπλό» στο ΟΑΚΑ για την 10η σερί ευρωπαϊκή νίκη επί του «αιώνιου» αντιπάλου) είχε «σπρώξει» τους «ερυθρόλευκους» στην 2η θέση της βαθμολογίας και σε συνδυασμό με το σχετικά βατό τους πρόγραμμα μέχρι την διακοπή, τους έδινε-δίνει την δυνατότητα να εδραιωθούν ακόμη περισσότερο στην πρώτη 4άδα της κατάταξης.

Στην δεύτερη επίσκεψή τους στην Μέση Ανατολή μέσα σε 9 μήνες, πάντως, οι Πειραιώτες δεν κατάφεραν και πάλι να παίξουν το μπάσκετ που τους έχει καθιερώσει στην «ελίτ» του αθλήματος στην Ευρώπη. Απέναντι σε μία ομάδα με αδιαμφισβήτητη επιθετική ποιότητα και αυξημένη ισχύ στο γήπεδό της, ο Ολυμπιακός δεν σεβάστηκε τις παραμέτρους που συνεισέφεραν στην αγωνιστική του μεταμόρφωση προς το καλύτερο, αλλά και τα στοιχεία του παιχνιδιού που «θέλουν» την ομάδα του Γκόλεματς να έχει απολογισμό 7 νίκες σε 9 αγώνες που σκοράρει πάνω από 90 πόντους.

Τα 10 λάθη του πρώτου μέρους και οι 52 πόντοι παθητικό, δεν στοιχειοθετούν ομάδα που είναι συγκεντρωμένη σε αυτά που ξέρει και πρέπει να κάνει ώστε να μην βρεθεί να κυνηγάει ακόμη και με -15 (60-45 στο 22ο λεπτό), βάζοντας τους γηπεδούχους στο comfort zone για μία μεγάλη νίκη.

Το ότι οι «ερυθρόλευκοι» αντέδρασαν, βρήκαν δύο μεγάλα διαστήματα στα οποία ανέβασαν την έντασή τους στην άμυνα και αξιοποίησαν την ποιότητα και τις προσωπικότητες που διαθέτουν στην επίθεση, έδειξε την τεχνογνωσία και τις δυνατότητες που έχουν όταν το παιχνίδι τους χαρακτηρίζεται από διάρκεια και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

Έτσι όπως εξελίχθηκε το ματς (αν δεν είχε πάρει 2+2 κακές αποφάσεις στο 91-90 και στο 93-92), ο Ολυμπιακός θα μπορούσε κάλλιστα να έχει φύγει νικητής στην κανονική διάρκεια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ήταν ένα «διπλό», που θα είχε πάρει με το σπαθί του! Η παράταση ήρθε ως απόρροια της μεγάλης κλάσης που έχει ένας από τους πολλούς ποιοτικούς παίκτες (Φουρνιέ) που διαθέτει στο ρόστερ του και η «απονομή δικαιοσύνης» για την συνολικά κακή εικόνα, ήρθε στο έξτρα πεντάλεπτο, όπου μετά την πρώτη κατοχή (τρίποντο Γουόκαπ για το +3), οι φιλοξενούμενοι τα έκαναν όλα λάθος.

Από το να φύγουν από το Ντουμπάι με μία “ugly win” στις αποσκευές τους, που θα έκρυβε το πρόβλημα κάτω από το χαλάκι, λοιπόν, η τελική έκβαση του αγώνα και η ήττα (108-98) με το μεγαλύτερο εφετινό παθητικό, είναι πιθανό να βοηθήσει περισσότερο την ομάδα να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο βράδια σαν το χθεσινό στην “Coca-Cola Arena”! Αρχής γενομένης από το επόμενο ματς με την Βίρτους (06/02, 21.15) στο ΣΕΦ.

Όλες οι παραπάνω σκέψεις και εκτιμήσεις, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο υπογράφων δεν λαμβάνει υπ' όψιν του το πόσο καταιγιστικοί είναι οι ρυθμοί από τους συνεχόμενους αγώνες και τα ταξίδια που χαρακτηρίζουν την εφετινή διοργάνωση. Αυξάνοντας επιπροσθέτως και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό την δυσκολία για την απόκτηση σταθερού αγωνιστικού ρυθμού και την επίτευξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερων νικηφόρων σερί!

Υγ.: Μπορώ να καταλάβω τον ψυχισμό ενός ανθρώπου, που βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό στο επίκεντρο της στοχοποίησης και ειδικότερα όταν μετά από ήττα (που οι σφυγμοί του είναι στο “κόκκινο”), εξυβρίζεται με τόσο χυδαίο τρόπο από την κερκίδα. Ωστόσο, ούτε αυτός ο βρασμός της αδικίας, που εκείνη την ώρα εξελίσσεται σε όλο του το «είναι», δεν στοιχειοθετεί τέτοια συμπεριφορα από τον άνθρωπο Γιώργο (όπως τον ξέρουμε όλοι), αλλά και από τον προπονητή του Ολυμπιακού, Μπαρτζώκα. Το μοναδικό που «πετυχαίνουμε» με τέτοιες αντιδράσεις, είναι να «δυναμιτίζουμε» περισσότερο το κλίμα της τοξικότητας και να αδικούμε τους εαυτούς μας. Και όλα αυτά, τα καταθέτω, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι όταν βαλλόμεθα, συνήθως, είναι πολύ δύσκολο να μην απαντήσουμε...

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.