Γιατί ο Ολυμπιακός κερδίζει «σβηστός», ο Παναθηναϊκός παίζει αμυνάρα και ο Άρης εντυπωσιάζει τόσο νωρίς;

• Ολυμπιακός: Η εικόνα του Σεπτεμβρίου υπόσχεται ένα μπάσκετ που πολύς κόσμος θέλει να δει!
• Παναθηναϊκός: Οι τραυματισμοί θα καθυστερήσουν την υλοποίηση του πλάνου, το έξτρα κίνητρο του “Ζοτς”, όμως, ήδη φαίνεται!
• Άρης: Το πρώτο δείγμα που εξηγεί γιατί ο Σπανούλης επέλεξε τον κάθε παίκτη!
• Οι βίοι… αντίθετοι των δύο «δικέφαλων»!

Τόσο μπασκετικά γεμάτο ΠΣΚ, σε πέντε μέτωπα και Σεπτέμβρη μήνα, είχαμε πολλά χρόνια να ξαναζήσουμε σε διασυλλογικό επίπεδο, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι το πρώτο τζάμπολ της σεζόν απέχει ακόμη 10 μέρες στην Euroleague και κάτι λιγότερο από 20 στην Stoiximan GBL.

Ας όψονται, όμως, οι ομαδάρες που έχουν φτιάξει και φέτος οι «αιώνιοι αντίπαλοι», γεγονός που συνδυάζεται και με την εντυπωσιακή αναβάθμιση του ΠΑΟΚ και του Άρη, οι οποίοι στοχεύουν στην κατάκτηση του Eurocup!

Κάπως έτσι, λοιπόν, τα φιλικά παιχνίδια παιχνίδια προετοιμασίας τους έχουν εξελιχθεί σε “must see” και μοιραία έχουν αυξήσει στο κατακόρυφο την ανυπομονησία για την έναρξη και του εφετινού πρωταθλήματος, που προβάλλει ως το πιο ανταγωνιστικό από το 2002 και μετά! Από την άποψη ότι εκείνη η σεζόν, ήταν η τελευταία που το πιο σημαντικό εγχώριο τρόπαιο, δεν κατέληξε σε «πράσινα» ή «ερυθρόλευκα» χέρια!

Ας τα πάρουμε όλα με την σειρά, όμως, αρχίζοντας από τον πρωταθλητή Ευρώπης, που θα ταξιδέψει την Τετάρτη (16/09) στο Άμπου Ντάμπι, για το νεοσύστατο Supercup της Euroleague, μετρώντας τέσσερις νίκες σε ισάριθμα δυνατά φιλικά τεστ (δεν υπολογίζω το προπονητικό διπλό με τον Προμηθέα σε κλειστές πόρτες), χωρίς να έχει κάνει ούτε πέντε κανονικές προπονήσεις με όλους τους παίκτες στην διάθεση του Γιώργου Μπαρτζώκα.

Ολυμπιακός: Η εικόνα του Σεπτεμβρίου υπόσχεται ένα μπάσκετ που πολύς κόσμος θέλει να δει!

Αν υπάρχει κάποια κοινή συνισταμένη στις συζητήσεις μεταξύ των φίλων των πρωταθλητών Ευρώπης αλλά και των απανταχού μπασκετικών, αυτή είναι ότι η αφετηρία της νέας σεζόν, σε επίπεδο αγωνιστικής εικόνας, θα βρει την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα ένα βήμα πιο μπροστά από τις υπόλοιπες ομάδες, που στήνονται στην γραμμή εκκίνησης με στόχο την άνοδο στην ευρωπαϊκή κορυφή.

Στην περίπτωση των Πειραιωτών, ωστόσο, ο βαθμός δυσκολίας είναι ακόμη μεγαλύτερος, γιατί πάντα η κατάκτηση του τίτλου δεν μπορεί να συγκριθεί με την επίτευξη του “repeat”, που άλλωστε έχει επιτευχθεί μόλις πέντε φορές στην σχεδόν 40χρονη ιστορία των Final Four (δύο η Γιουγκοπλάστικα και από μία η Μακάμπι, ο Ολυμπιακός και η Εφές).

Τι είναι, όμως, αυτό που παρουσιάζουν οι «ερυθρόλευκοι» στα πρώτα φιλικά τεστ και το οποίο τους τοποθετεί στην “pole position” του εφετινού «μαραθωνίου»;

Κατά την ταπεινή μου άποψη το γεγονός ότι η off-season τους χαρακτηρίστηκε από μία ανανέωση του ρόστερ, η οποία αναβάθμισε τα ποιοτικά και αθλητικά του χαρακτηριστικά χωρίς ταυτόχρονα να αλλοιώσει τον βασικό του κορμό.

Για να γίνει περισσότερο κατανοητή η παραπάνω εκτίμηση, συγκρίνετε τους παίκτες που έφυγαν (Γουόκαπ, Πίτερς, Φαλ, ΜακΚίσικ, Νιλικινά, Μόρις, Έβανς και Λαρεντζάκης) με εκείνους που ήρθαν (Μοντέρο, Μίλερ-ΜακΙντάιρ, Εντιάι, Καραγιαννίδης και Πλώτας), με γνώμονα την αθλητικότητα, την ποιότητα και την ηλικία και βάλτε στην εξίσωσή και τους ήδη υπάρχοντες παίκτες, των οποίων ο ρόλος ενισχύεται στο εφετινό rotation (Γουορντ, Τζόσεφ και Νετζήπογλου).

Ο Ολυμπιακός όχι απλά βγαίνει κερδισμένος από την σύγκριση, αλλά στην περίπτωση του μπασκετικού IQ και της επιθετικής ποιότητας του Μοντέρο, αλλά και της αμυντικής ικανότητας του Μίλερ-ΜακΙντάιρ και του Εντιάι, παρουσιάζεται άκρως αναβαθμισμένος! Και το δείχνει έστω και σε μικρά διαστήματα στο παρκέ, χωρίς η ομάδα ούτε καν να έχει πλησιάσει σε διψήφιο αριθμό ομαδικών προπονήσεων.

Κάπως έτσι, λοιπόν, εξηγείται το γεγονός ότι του αρκούν ένα-δύο πολύ καλά πεντάλεπτα σε άμυνα και επίθεση για να επαναφέρει στα μέτρα του ένα ματς που του έχει ξεφύγει (όπως με την Φενέρ στην Κρήτη και με τον Ερυθρό Αστέρα αλλά και την Μακάμπι στην Κύπρο) και στο τέλος να του είναι πιο εύκολο να πάρει τις σωστές αποφάσεις ώστε να νικήσει.

Θα μου πείτε, θα είναι αρκετό αυτό στο Supercup του Άμπου Ντάμπι ή της Ρόδου για να συνεχίσουν οι πρωταθλητές Ευρώπης την νικοφόρα πορεία τους και να μπουν στην νέα σεζόν με δύο διαδοχικά τρόπαια που θα «μπουστάρουν» το γοήτρό τους;

Προσωπικά πιστεύω πως όχι, αν δεν αυξήσουν την διάρκεια τους στην ένταση και στον επιθυμητό ρυθμό, αν υποπέσουν ξανά σε υπερβολικό αριθμό λαθών (είχαν 18 και 17 στα δύο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα) και αν χάσουν τόσα πολλά αμυντικά ριμπάουντ (όπως με την Φενέρ στο Ηράκλειο και με τους Σέρβους στην Λευκωσία).

Κοινώς, καλή ευκολία με την οποία επιτυγχάνονται οι συνεργασίες μεταξύ ποιοτικών παικτών και το πάντρεμα προσωπικοτήτων με το πνεύμα του νικητή στο «αίμα» τους, αλλά σιγά-σιγά ο Ολυμπιακός θα πρέπει να ανεβάζει την ταχύτητα του σε όλους τους τομείς, γιατί θα έρθει και η στιγμή που το «σβηστό» μοτέρ, δεν θα είναι αρκετό.

Αυτος, άλλωστε, είναι και ο λόγος που ο Γιώργος Μπαρτζώκας δήλωσε ότι θα ευχόταν να είχε στην διάθεσή του άλλες 20 μέρες προπονήσεων. Τότε θα ήταν όλα ακόμη πιο εύκολα.

Παναθηναϊκός: Οι τραυματισμοί θα καθυστερήσουν την υλοποίηση του πλάνου, το έξτρα κίνητρο του “Ζοτς”, όμως, ήδη φαίνεται!

Στην περίπτωση των «πρασίνων», η δουλειά του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που το καλοκαίρι αποφάσισε να επιστρέψει στον «τόπο του εγκλήματος» (5 ευρωπαϊκά τρόπαια και συνολικά 23 τρόπαια) έχοντας ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο από το παρελθόν, έγινε πιο δύσκολη λόγω των τραυματισμών που σημάδεψαν τις πρώτες εβδομάδες της προετοιμασίας.

Στην ατυχία με τον Ναν, προστέθηκαν τα περιστατικά με τους Χέιζ-Ντέιβις, Ρογκαβόπουλο και Φαλ, με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να ξαναστραφεί στην αγορά για να αποκτήσει ένα ακόμη μεγάλο κορμί, που θα είναι σε θέση να βοηθήσει στην προπόνηση και ενδεχομένως να πάρει λίγο χρόνο στα παιχνίδια, μέχρι να επιστρέψει ο Γάλλος σέντερ.

Αν το χρονικό σημείο που αρχικά υπολογιζόταν το πρώτο φορμάρισμα της ομάδας, τοποθετούνταν περί τα τέλη Νοεμβρίου μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου, τώρα με τους τέσσερις κομβικούς απόντες, ίσως το διάστημα της προσαρμογής στα νέα δεδομένα να επιμηκυνθεί.

Παρ' όλα αυτά, τα πρώτα δείγματα της ομάδας στο τουρνουά της Ρόδου, εκπεμπουν μία σταθερά ασφαλείας και αυτή συνίσταται στην επιμονή του “Ζοτς” στην λεπτομέρεια και στην πλήρη αφομοίωση (από πλευράς των παικτών) της σκληράδας στην άμυνα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Σύμφωνοι τόσο η ΑΕΚ, όσο και η Σπάρτακ Σουμπότιτσα δεν ήταν αντίπαλοι υψηλής δυναμικότητας, ωστόσο, η συνέπεια των «πρασίνων» στο αμυντικό κομμάτι δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη.

Δεν είναι εύκολο για μία νέα ομάδα, που έχει λίγες προπονήσεις στα πόδια της, να παρουσιάζει δύο συνεχόμενα πολύ υποσχόμενα δείγματα στο αμυντικό κομμάτι (με τον Μπόνγκα να είναι παντού και να κλέβει την παράσταση) και μάλιστα μέσα σε 24 ώρες.

Το μέσο παθητικό των 57,5 πόντων στα δύο πρώτα φιλικά παιχνίδια αποτελεί τον οδηγό με τον οποίο θα πορευτεί ο «επτάστερος» το πρώτο διάστημα που θα του λείψουν παίκτες-κλειδιά και δείχνει το τι θα επακαλουθήσει όταν οι προαναφερθέντες επιστρέψουν.

Συμπερασματικά, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς επέστρεψε στον πάγκο του Παναθηναϊκού αποφασισμένος να αναβαθμίσει ακόμη περισσότερο το legacy που ήδη έχει στην οικογένεια του «τριφυλλιού» και οι αρχές που παρουσίασε η ομάδα του το διήμερο στο «σμαραγδένιο νησί», δείχνουν ό,τι όλα πηγαίνουν βάσει πλάνου.

Άρης: Το πρώτο δείγμα που εξηγεί γιατί ο Σπανούλης επέλεξε τον κάθε παίκτη!

Κακά τα ψέματα, η συνολική εικόνα του «αυτοκράτορα» στο τουρνουά «Νεόφυτος Χανδριώτης» ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Και δεν στέκομαι καθόλου στα αποτελέσματα (που δεν είναι αμελητέα), όσο στην εικόνα μέσα στο παρκέ, η οποία για την εποχή, ήταν κάτι περισσότερο από ελκυστική.

Από που να το πρωτοπιάσει κανείς και που να πρωτοσταθεί; Στην πίεση πάνω στην μπάλα που απέφερε συνολικά 25 κλεψίματα και έδωσε 56 πόντους στο ανοιχτό γήπεδο ή στις 21 έξτρα επιθέσεις σε δύο αγώνες και στην πλήρη εκκωφαντική κυριαρχία σε όλους τους τομείς του αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα, που τελείωσε με 24 πόντους διαφορά;

Κι όλα αυτά με μπάσκετ που χαίρεται να βλέπει ο θεατής, ανεξαρτήτως της οπαδικής του προτίμησης. Αν υπάρχει μία εξήγηση γι' αυτό το μαγικό πρώτο διήμερο του Άρη στην Κύπρο, νομίζω ότι η απάντηση στηρίζεται στο ότι ο Σπανούλης και ο Ζήσης είχαν – πολύ καιρό πριν επισημοποιηθεί η συνεργασία του “Kill Bill” με τους «κιτρινόμαυρους – σχεδιάσει στην θεωρία ένα πλάνο που φαίνεται να τους βγαίνει σε μεγάλο ποσοστό και στην πράξη (σε επίπεδο «χημείας»).

Και αναφέρομαι στους πρώτους στόχους για τις νευραλγικές θέσεις ξένων του ρόστερ (Ερλ-Ρόμπινσον, Λιντέλ, Μοκόκα, Μόργκαν, Μπιρτς και Ντιμιτρίεβιτς), αλλα και στους σημαντικούς Έλληνες παίκτες (Θ.Αντετοκούνμπο, Τολιόπουλος και Χαραλαμπόπουλος) που αποκτήθηκαν για να πλαισιώσουν το εγχείρημα.

Με την πλειοψηφία εξ' αυτών να είναι παιδιά με αξιοσημείωτα αθλητικά προσόντα, έμφαση στο physical game και δίψα για ένα νέο ξεκίνημα στην καριέρα τους με πρωταγωνιστικό ρόλο και με τους Έλληνες να διαθέτουν την εμπειρία και την αντίληψη να «αγοράσουν» στο έπακρο τον ρόλο για τον οποίο προορίζονται.

Από την μία πλευρά, λοιπόν, ο 44χρονος Λαρισινός τεχνικός ευτύχησε να δει όλες τις βασικές του επιλογές να έρχονται σε συμφωνία με την ομάδα και από την άλλη, μπήκε στην διαδικασία να ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή, ότι στο σύγχρονο μπάσκετ ο δρόμος προς την σωστή κατεύθυνση είναι ένας και δεν έχει εναλλακτικά μονοπάτια.

Μία δύσκολη προσπάθεια με τόσο υψηλή στόχευση, απαιτεί μεγάλη προσήλωση και συγκέντρωση στον στόχο και το πρώτο «κιτρινόμαυρο» δείγμα ήταν κάτι περισσότερο από εντυπωσιακό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στο δρόμο θα υπάρξουν εμπόδια, απρόοπτα και κακοτοπιές, ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να μην χειροκροτήσει και να παραγνωρίσει το ότι οι πρώτες βάσεις έχουν μπει για τα καλά και αφήνουν υποσχέσεις για πολύ καλύτερες μέρες.

Οι βίοι… αντίθετοι των δύο «δικέφαλων»!

Να κλείσουμε με τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ, που τρεις εβδομάδες πριν την έναρξη του πρωταθλήματος δείχνουν να βρίσκονται σε αντιστρόφως ανάλογες κατευθύνσεις.

Ο μεν «δικέφαλος του Βορρά», με καινούριο προπονητή, εννέα καινούρια πρόσωπα και μία οικονομική ευχέρεια που θα την ζήλευαν αρκετές ομάδες της Euroleague, στήνεται στην αφετηρία με τεράστια πίεση και πολύ υψηλές προσδοκίες.

Ο Αντρέα Τρινκιέρι έχει και την γνώση, την ικανότητα και την εμπειρία για να ηγηθεί μίας προσπάθειας που κάθε εβδομάδα θα περνάει από μίνιμουμ δύο δύσκολα διαγωνίσματα και ήδη από την περίοδο της προετοιμασίας έχει αφήσει να εννοηθεί ότι δεν πρόκειται να χαριστεί σε κανέναν. Πολύ απλά γιατί υποβάλλει και ο ίδιος τον εαυτό του σε έναν αδιάκοπο κι ενδελεχή έλεγχο που τσεκάρει την κάθε λεπτομέρεια.

Η παρουσία των Καλάθη και Όσμαν εγγυάται ένα ποσοστό ασφάλειας, αλλά τίποτε δεν θα λειτουργήσει ως προς το επιθυμητό επίπεδο, αν όλοι δεν προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Αν και οι εικόνες που έχουμε έως τώρα, βασίζονται μερικά ολιγόλεπτα highlights, οι πρώτες μαρτυρίες από ανθρώπους που έχουν δει δια ζώσης τον «δικέφαλο του Βορρά», βεβαιώνουν ότι νίκες σαν κι αυτή με την πρωταθλήτρια Ιταλίας, Αρμάνι, δεν προκύπτουν τυχαία.

Στο «Παύλος Γιαννακόπουλος» θα έχουμε την ευκαιρία να κρίνουμε εξ' ιδίοις ομμασι , αλλά σίγουρα οι πρώτες εντυπώσεις του παρκέ, δείχνουν ότι η προσπάθεια πηγαίνει βάσει προγράμματος. Και ίσως και καλύτερα. Γιατί οι εντελώς καινούριες ομάδες, πολλές φορές χρειάζονται αρκετό χρόνο ακόμη και για τα βασικά...

Η «Ένωση» δεν μπορεί να κριθεί πολύ αυστηρά, πολύ απλά γιατί της λείπουν τέσσερις πολύ σημαντικοί παίκτες και μόλις ενσωματώθηκε στην προετοιμασία ένας ακόμη (Λαρεντζάκης), ωστόσο αν συνυπολογίσει κανείς ότι η σεζόν είναι κομβική στο κομμάτι της ευρωπαϊκής πορείας, το ότι βρίσκεται αρκετά πιο πίσω από την περυσινή εικόνα, δεν είναι ενθαρρυντικό.

Η περυσινή βαριά κληρονομιά μίας ευρωπαικής πορείας που ξεπέρασε κάθε προσδοκία κι «έχυσε την καρδάρα με το γάλα» στο παρά πέντε, σε συνδυασμό με τον πολύ μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας του εφετινού εγχειρήματος σε Ελλάδα και Ευρώπη, δημιουργούν ένα περιβάλλον πολύ δυσοίωνο για την «βασίλισσα» και καθιστούν το εφετινό έργο του Ντράγκαν Σάκοτα πολύ δύσκολο.

Εκ πρώτης πρέπει να επιστρέψουν οι τραυματίες, ώστε η ΑΕΚ να ξεκινήσει υγιής την σεζόν και από 'κει και πέρα να λυθούν όλα τα τριγύρω προβλήματα που έχουν να κάνουν με την περαιτέρω ενίσχυση της ομάδας και την σχέση με τους οργανωμένους. Η ισχύς εν τη ενώσει είναι η μόνη προϋπόθεση, ώστε η «Ένωση» να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά όλες τις δυσκολίες που της έχουν προκύψει.

Υγ.1: Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός και πότε συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την επιστροφή της Εθνικής μας ομάδας στο βάθρο μίας μεγάλης διοργάνωσης (Eurobasket 2025)!

Υγ.2: Αν με ρωτήσετε τι κρατάω από αυτή την εντυπωσιακή ολική επαναφορά στις διακρίσεις για την «γαλανόλευκη», το μυαλό μου θα πάει αμέσως στην δίψα και το απίστευτο κίνητρο που είχε σε όλο το τουρνουά ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ώστε να βάλει την υπογραφή του σε ένα μετάλλιο μετά από 16 χρόνια «ξηρασίας» στο διεθνές στερέωμα.

Υγ.3: Η ιστορία που γράφτηκε στην Ρίγα, όμως, δεν θα ήταν τόσο γλυκιά και συναρπαστική, αν η καθοδήγηση του “Greek Freak” (και των υπόλοιπων παιδιών) στον δρόμο των επιτυχιών, δεν στηριζόταν στον πολύ ουσιαστικό ρόλο που έπαιξε (από άλλο πόστο) η πιο χρυσή γενιά στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.

Υγ.4: Σπανούλης και Ζήσης σε ρόλο head-coach και general manager, Ντικούδης ως διοικητικός υπεύθυνος των Εθνικών ομάδων, αλλά και Διαμαντίδης (τεχνικός σύμβουλος στις μικρές ηλικίες), Τσαρτσαρής (υπεύθυνος αναπτυξιακού) και Παπαλουκάς στην πρώτη γραμμή των court seats, συνέθεσαν μία σημειολογία που δεν συναντάς συχνά στον αθλητισμό. Η σφιχτή αγκαλιά των έξι μετά το τέλος του μικρού τελικού στο παρκέ, ήταν από τις πιο δυνατές εικόνες που αποδεικνύει τι μπορεί να επιτευχθεί όταν αξιοποιείται η τεχνογνωσία.