Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός: Το «μάθημα» της Κρήτης και o εξωαγωνιστικός «φταίχτης»!

• Ολυμπιακός: Η δήλωση του Μπαρτζώκα περί εφησυχασμού και η «εξαργύρωση» του βάθους!
• Παναθηναϊκός: Η νοοτροπία του Final 4 και όχι του επόμενου «τελικού»!

Η αλήθεια είναι ότι τα δεδομένα πριν το τζάμπολ του ντέρμπι, με τις μαζεμένες και σημαντικές απουσίες των γηπεδούχων, την σιγουριά του Άταμαν για πρόκριση στο Final 4 και τον «πράσινο» ενθουσιασμό ελέω Λεσόρ (υποθέτω για όλα όσα δείχνει τις τελευταίες μέρες στην προπόνηση), στα μάτια μου δημιούργησαν μία οξύμωρη ατμόσφαιρα.

Ξαφνικά, στα μάτια αρκετών, ο ηττημένος του Κυπέλλου και «αγνώριστος» στον τελικό του Ηρακλείου «καθρεφτιζόταν» ως αουτσάιντερ και ο «επτάστερος», που θα κατέβαινε πλήρης στον Πειραιά ως το φαβορί.

Ίσως λόγω και της μεγάλης βαθμολογικής αλλά και συνάμα ψυχολογικής (είχε προηγηθεί η 6η εφετινή εντός έδρας ήττα από την Παρί με 104 πόντους παθητικό) ώθησης που θα του έδινε μία ενδεχόμενη νίκη στο Φάληρο!

Για πολλοστή φορά, όμως, η «μαγική» αυτή αναμέτρηση ανάμεσα στους δύο κολοσσούς του ελληνικού μπάσκετ απέδειξε σε όλους μας (κάτι που έγινε εμφατικά και πριν από δύο εβδομάδες στο κλειστό γήπεδο «Δύο Αοράκια»), ότι η έκβασή της εξαρτάται αποκλειστικά από το τι θα γίνει μέσα στις τέσσερις γραμμές στα 40 λεπτά που θα παιχτεί μπάσκετ.

Και σίγουρα πολύ περισσότερο από το ποιοι θα εμφανιστούν πραγματικά στο παρκέ, σε σχέση με ποιοι είναι στην διάθεση των προπονητών και ποιοι όχι, πριν αρχίσει το ματς...

Πάμε, λοιπόν, να δούμε πιο αναλυτικά πως κρίθηκε η τέταρτη εφετινή συνάντηση των δύο «αιωνίων αντιπάλων» (με το σκορ να είναι στο 3-1), η οποία βρήκε τον Ολυμπιακό να εδραιώνεται στην πρώτη 4άδα και να «καλοβλέπει» το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs και τον Παναθηναϊκό να παραμένει στην 10η θέση της βαθμολογίας, νιώθοντας ολοένα και πιο «καυτή» την... ανάσα της Ντουμπάι, της Αρμάνι (τον έχει στο 2-0) και της Μακάμπι που τον πλησιάζουν.

Ποια τα κέρδη και οι ζημίες από τον αγώνα του ΣΕΦ, ποιος ο ρόλος της διαιτησίας και το “unfair” στην ιστορία του συλλόγου με το κατέβασμα του λαβάρου του Μποντιρόγκα από την οροφή του “Telecom Center Athens”.

Ολυμπιακός: Η δήλωση του Μπαρτζώκα περί εφησυχασμού και η «εξαργύρωση» του βάθους!

Κατά την ταπεινή μου άποψη, όσο απογοητευτικός ήταν ο τρόπος που διαχειρίστηκαν οι «ερυθρόλευκοι» τον πρόσφατο τελικό του Κυπέλλου (και το επισήμανα στο αντίστοιχο blog), άλλο τόσο και ακόμη περισσότερο μυαλωμένη και αποτελεσματική ήταν η διαχείριση που είχαν στο επόμενο συναπάντημα με τον μεγάλο τους αντίπαλο.

Από τις δηλώσεις του 60χρονου προπονητή τους στην media day, από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που δεν εξέπεμψε κανέναν πανικό για τις απουσίες δύο πολύ κομβικών παικτών για τον τρόπο παιχνιδιού τους και φυσικά από την αγωνιστική διάθεση που επέδειξε η ομάδα από την πρώτη στιγμή που πάτησε στο παρκέ.

Το ξεκίνημα του ματς κατέστησε σαφές σε όλους ότι οι πρωταθλητές είχαν αφομοιώσει για τα καλά το «μάθημα» που πήραν πριν από 15 μέρες στην Κρήτη και το οποίο τους στέρησε έναν τίτλο! Οι γηπεδούχοι μπήκαν με μάτι που γυάλιζε, πήγαιναν πρώτοι σε όλες τις διεκδικούμενες μπάλες, έβαζαν παντού τα χέρια τους και το σώμα τους, κάλυπταν χώρους και με την ολοκλήρωση της 1ης περιόδου είχαν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να έχουν το πάνω χέρι.

Η αμυντική τους εικόνα ήταν η πλέον ενδεδειγμένη για τις απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα και οι δύο τάπες μαζί με ισάριθμα κλεψίματα της 1ης περιόδου σε συνδυασμό με τα κατά βάση contested σουτ που έκαναν οι φιλοξενούμενοι, έδωσαν τον τόνο στα μετόπισθεν και δεν επέτρεψαν σε ένα πολύ ποιοτικό αντίπαλο να βρει ρυθμό.

Η ενέργεια πίσω συνήθως δίνει φτερά στα πόδια στην επίθεση και η φάση που ο Τζόζεφ παίρνει το επιθετικό ριμπάουντ μέσα από τα χέρια των Χέιζ-Ντέιβις, Μήτογλου και Όσμαν και εν συνεχεία περνάει στα πόδια τον Τούρκο και φτάνει στο lay-up για το 17-11 τα λέει όλα! Όπως και το κλέψιμο του 35άρη ΜακΚίσικ που χαμήλωσε και πήρε την μπάλα μέσα από τα χέρια του Σορτς για να σκοράρει στο ανοιχτό γήπεδο!

Τέτοιες φάσεις καθορίζονται κατά κύριο λόγο από την διάθεση και το mindset και εν συνεχεία από την ικανότητα! Όπως και η ενέργεια που κατέθεσαν ο Γουορντ με τον Τζόουνς στα επιθετικά ριμπάουντ και στις έξτρα κατοχές (9-5 στις δύο πρώτες περιόδους).

Επίσης τρομερή δουλειά έκανε ο Νιλικινά στο μαρκάρισμα του Ναν. Η εκρηκτικότητα, ο μεγάλος δρασκελισμός και ο χειρισμός της μπάλας σε συνδυασμό με την σπάνια κλάση στην εκτέλεση από κοντά και μακριά, που διαθέτει ο Αμερικανός guard, είναι πολύ δύσκολο να περιοριστούν για τόσο μεγάλο διάστημα και το ότι χρειάστηκε να περάσουν 16,5 λεπτά για να γίνει παράγοντας του παιχνιδιού (χάρη στην physical αντιμετώπιση που είχε από τον Γάλλο), έπαιξε καθοριστικό ρόλο.

Πέρα από το στοιχείο που αναφέραμε, που για μένα είναι το πρωτεύον σε ντέρμπι και ο Ολυμπιακός δεν το είχε στο προηγούμενο (και λόγω εφησυχασμού), ο Γιώργος Μπαρτζώκας έστησε πολύ έξυπνα την ομάδα του και ο τρόπος που αξιοποίησε τον Μιλουτίνοφ την βοήθησε να και να μην χάσει το όπλο της δημιουργίας (από μέσα προς τα έξω) αλλά και να φθείρει τους αντιπάλους ψηλούς, ελλείψει παίκτη στο μπόι του και στα δικά του χαρακτηριστικά.

Οι Πειραιώτες πήγαν στην ανάπαυλα, έχοντας κάνει το τέλειο πρώτο ημίχρονο στο ανασταλτικό κομμάτι. Οι εικοσιεννέα πόντοι του «τριφυλλιού» σχημάτιζαν παράσταση νίκη για τους «ερυθρόλευκους» και αυτό όχι τόσο επειδή οι «πράσινοι» είχαν σουτάρει άσχημα (13/30), αλλά γιατί είχαν δυσκολευτεί αφάνταστα να μπουν στο comfort zone!

Τα 7 κλεψίματα σε συνδυασμό με τα 10 λάθη (13-2 οι πόντοι από τις χαμένες μπάλες) καθώς και πάμφτωχη παραγωγικότητα του τρίου Ναν-Σλούκα-Σορτς (είχαν 4π. με 2/8 σουτ), εξηγούσαν πειστικά το 40-29 στο διάλειμμα.

Το σημαντικότερο για τους γηπεδούχους, όμως, ήταν η αντίδραση που έβγαλαν όταν ο Παναθηναϊκός άρχισε να βρίσκει τις προσαρμογές και να επιστρέψει στο ματς, βάζοντάς τους πίεση. Και στις δύο φορές που, στην 3η περίοδο, η διαφορά κατέβηκε στο καλάθι αλλά και στην μοναδική (μετά το πρώτο 4λεπτο) που οι φιλοξενούμενοι πέρασαν μπροστά στο σκορ (58-59 στο 31’32”, οι παίκτες του Μπαρτζώκα γύρισαν σωστά την μπάλα και βρήκαν το ελεύθερο σουτ!

Με τον Πίτερς και τον Τζόσεφ στο 49-47 και στο 54-52 και με το τρίποντο του Καναδού guard για το 61-59! Εξίσου κομβικό, όμως, σε άμυνα και επίθεση ήταν το σχήμα με τον Γουορντ στο “4” και τον Τζόουνς στο “5” στο μεγαλύτερο διάστημα της 4ης περιόδου, σε συνδυασμό με την μόνιμη συνύπαρξη με τρεις κοντούς (εναλλαγή Τζόσεφ, ΜακΚίσικ, Ντόρσεϊ και Φουρνιέ). Μία απόφαση που διατήρησε την ευελιξία, την ένταση και την επιθετικότητα της πεντάδας και διατήρησε το προβάδισμα μέχρι τέλους.

Το τελικό 86-80 διατήρησε τον Ολυμπιακό σε τροχιά πλεονεκτήματος έδρας και δικαίωσε την απόφαση του οργανισμού να επενδύσει στο πρωτοφανές βάθος που έχει το εφετινό ρόστερ του. Η 11η συνεχόμενη νίκη επί του Παναθηναϊκού στην Euroleague (7/7 επί Άταμαν) και 11η στα τελευταία 14 ματς της διοργάνωσης (μετά την εντός έδρας ήττα από την Βαλένθια), δείχνει ότι στο πιο απαιτητικό σημείο της χρονιάς, οι Πειραιώτες κρατούν την κατάσταση στα χέρια τους ενόψει του πιο σημαντικού στόχου της σεζόν.

Υγ.1: Το ότι ελλείψει Βεζένκοβ, ο Φουρνιέ ήταν ο 9ος σκόρερ του Ολυμπιακού σε νικηφόρο ντέρμπι λέει πολλά για το βάθος που έχει η ομάδα του Πειραιά.

Υγ.2: Με πέντε διψήφιους και συν τρεις με μίνιμουμ οκτώ πόντους, σπάνια χάνουν οι «ερυθρόλευκοι»! Όπως και όταν μοιράζουν πάνω από 20 ασίστ! Το εντυπωσιακό είναι ότι το έκαναν με συλλογική προσπάθεια και απόντος Γουόκαπ.

Παναθηναϊκός: Η νοοτροπία του Final 4 και όχι του επόμενου «τελικού»!

Για να μπω απευθείας στα βαθια, η εικόνα του «τριφυλλιού» στο πρώτο 20λεπτο μου προκάλεσε τεράστια αρνητική έκπληξη. Ειδικότερα σε σύγκριση με το πρόσωπο που παρουσίασαν οι Κυπελλούχοι Ελλάδας στον τελικό του Ηρακλείου, στην διάρκεια του οποίου έδειξαν από νωρίς τις διαθέσεις και μετά την 1η περίοδο επέβαλαν πλήρως τον ρυθμό τους, επικρατώντας σε όλους τους τομείς.

Να σας πω την αλήθεια, η υπέρμετρη αισιοδοξία που βγήκε από το «πράσινο» στρατόπεδο, ενόψει ενός παραδοσιακά δύσκολου αγώνα στο ΣΕΦ και η οποία δεν δικαιολογούνταν από την εμφάνιση και την εντός έδρας ήττα στο προηγούμενο ματς με την Παρί, επίσης με «ξένισε».

Δεν ξέρω πως το σκέφτονται στον Παναθηναϊκό αλλά όταν, Μάρτιο μήνα, ασχολούνται με την ανούσια επικοινωνία του ποιος θα πάει στο Final 4 και με το αν θα πάρουν και τις τρεις κούπες και στο ντέρμπι δεν εμφανίζονται για τα πρώτα 20 λεπτά, τότε μάλλον κάτι λάθος κάνουν!

Ειδικότερα όταν στο 2026, η ομάδα με το πιο ποιοτικό ρόστερ στην Ευρώπη (πλην της θέσης “5”), μετράει 4 νίκες και 8 ήττες και οκτώ αγωνιστικές πριν το τέλος της κανονικής περιόδου, βρίσκεται στην 10η θέση της βαθμολογίας, έχοντας δύσκολο πρόγραμμα στην συνέχεια...

Πάμε και στο αγωνιστικό κομμάτι τώρα, όπου ο Έργκιν Άταμαν απομακρύνθηκε αρχικά από τις αρχές του, ξεκινώντας με ψηλό σχήμα (Γκραντ, Ναν, Όσμαν, Χουάντσο και Χολμς), το οποίο λειτούργησε στο πρώτο 4λεπτο που η ομάδα του προηγήθηκε με 8-9, αλλά μετά το 2ο φάουλ του Αμερικανού σέντερ άρχισε η κατάρρευση, πολύ απλά γιατί οι παίκτες του δεν μπόρεσαν ποτέ να ματσάρουν σε ενέργεια και ένταση τους γηπεδούχους.

Αν οι «πράσινοι» είχαν ένα θεωρητικά μεγάλο πλεονέκτημα από τους γηπεδούχους (λόγω και της ταυτόχρονης απουσίας των Γουόκαπ και Μόρις), αυτό εντοπιζόταν στους κοντούς. Και ίσως γι’ αυτό να επέλεξε τον φορμαρισμένο Τολιόπουλο αντί του Καλαϊτζάκη για την 12άδα, υπολογίζοντας και την εκπληκτική εμφάνιση του Χαλκιδαίου διεθνούς point-guard στο ματς πρωταθλήματος που έγινε στο Φάληρο.

Ωστόσο, ο περιορισμός του Ναν στο μηδέν για 16,5 λεπτά, το συνεχιζόμενο «κακό φεγγάρι» του Σλούκα, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον Σορτς και η μη χρησιμοποίηση του Τολιόπουλου, θεωρώ ότι κατέστησαν ανενεργό το στοιχείο του αιφνιδιασμού που θα μπορούσε να προκαλέσει στον Ολυμπιακό, ένα σχήμα με τρεις κοντούς (με τον Ναν και τον Γκραντ πάντα στο παρκέ), έστω για δύο πεντάλεπτα στην διάρκεια του 1ου μέρους.

Κοινώς, ο Τούρκος τεχνικός – στα μάτια μου τουλάχιστον – δεν ανακάτεψε την τράπουλα (ακόμη και αν δεν το έκανε στο πρώτο μέρος, θα μπορούσε να το κάνει στην 4η περίοδο που προσπέρασε και ήταν συνεχώς σε απόσταση μίας ή δύο κατοχών) και δεν «βοήθησε» την ομάδα του να αντιδράσει ώστε να αποφύγει μία ήττα που – όπως γίνεται σχεδόν πάντα με τον χαμένο του ντέρμπι – την «βυθίζει» στην εσωστρέφεια και την φέρνει ίσως στην πιο δυσχερή βαθμολογική θέση που θα μπορούσε να φανταστεί (μετά από 30 αγώνες) κανείς πριν από την έναρξη της χρονιάς.

Για την διαιτησία, αυτό που έχω να πω ότι είναι ότι σίγουρα επέτρεψε το σκληρό παιχνίδι των επαφών, στις οποίες όμως κακώς δεν πήγε από την αρχή και ο Παναθηναϊκός, χωρίς όμως να έχει την ουσιαστική επίδραση στο αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Άταμαν δεν έκανε το παραμικρό σχόλιο περί διαιτητικών αποφάσεων στην συνέντευξη Τύπου, ενώ στην διάρκεια του ματς δεν τον θυμάμαι να βγαίνει καθόλου από τα ρούχα του, όπως κάνει όταν νιώθει ότι αδικείται...

Όπως και να έχει πάντως το πράγμα, για έναν τόσο μεγάλο σύλλογο όσο είναι ο «επτάστερος», θεωρώ έλλειψη σεβασμού ως προς την ιστορία του, την «αποκαθήλωση» του λαβάρου του Μποντιρόγκα από την οροφή του ΟΑΚΑ, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις διαιτητικές αποφάσεις του πρώτου μέρους.

Ο σημερινός πρόεδρος της Euroleague (η θέση του έχει θεσμικό και όχι επιδραστικό ρόλο στην λειτουργία της και συνδέεται περισσότερο με τον χαρακτήρα του πρεσβευτή της διοργάνωσης), είναι ένας από τους μεγαλύτερους μπασκετμπολίστες που φόρεσαν, συνδέθηκαν, τίμησαν και αγάπησαν την «πράσινη» φανέλα με το νο10 και η προσφορά στην 4ετία της εκτόξευσης της δυναστείας του Παναθηναϊκού (από το 1998 έως το 2002, η ομάδα κατέκτησε τρία πρωταθλήματα και δύο Ευρωλίγκες), υπήρξε ανεκτίμητη.

Οι Κυπελλούχοι, πρέπει να ασχοληθούν αποκλειστικά με τα του οίκου τους και με το πως θα αξιοποιήσουν το ταλέντο, την ποιότητα αλλά και το μέγεθος που θα τους δώσει ο Λεσόρ μέσα στην ρακέτα από ‘δω και στο εξής και να σταματήσουν να αναζητούν τον εκάστοτε εξωαγωνιστικό «φταίχτη» όταν κάτι δεν πάει καλά μέσα στο παρκέ.

Τέσσερις σερί ήττες και 8 στα τελευταία 12 ματς της Euroleague, στην χρονιά που στοχεύτηκε για το «όγδοο» με το Final 4 στο σπίτι τους, είναι ένας ανεπίτρεπτος απολογισμός, με μόλις 8 αγωνιστικές για την έναρξη των playoffs. Και σίγουρα δεν μπορεί να μην οφείλεται σε επί το πλείστον εσωτερικά λάθη, μαζί φυσικά και με τις ατυχίες των τραυματισμών, που πάντα είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Το μοναδικό mindset που πρέπει να υπάρχει από ‘δω και στο εξής, είναι διατήρηση της ενότητας της ομάδας και η προσήλωση στον επόμενο από τους οκτώ τελικούς. Το ρόστερ μπορεί να τα καταφέρει, αρκεί να μείνει ανεπηρέαστο από εξωγενείς παράγοντες και πλήρως συγκεντρωμένο στο μπάσκετ και στην επιθυμία για διαρκή μπασκετικό «πόλεμο».

Υγ.3: Ο Χέιζ-Ντέιβις δεν είναι «μάγος»! Είναι ένας πολύ ποιοτικός παίκτης με πληθωρικά χαρακτηριστικά και την ικανότητα να δώσει έξτρα διάσταση στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού, αλλά ειδικότερα λόγω ένταξής του τόσο αργά στην σεζόν, χρειάζεται σωστή καθοδήγηση και σίγουρα όχι να κουβαλήσει αυτός μία ομάδα με τόσους πολλούς παικταράδες. Αλλά να το κάνει μέσα από ρόλο και ομαδική λειτουργία.