Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός: Ο ένας «παίζει με την φωτιά» και ο άλλος δεν δίνει κανένα δικαίωμα!

• Παναθηναϊκός: Η λογική του «μπαίνω με το μαχαίρι στα δόντια», σπάνια χάνει!
• Ολυμπιακός: Το «μαξιλαράκι» της επιθετικής ποιότητας δεν σε πάει μακριά!

Photo credit: Χρήστος Ζωίδης

Τι βραδιά κι αυτή που πέρασε! Το να βλέπεις μπάσκετ από τις 7 το απόγευμα μέχρι την μία ξημερώματα και εν συνεχεία να τσεκάρεις τα αποτελέσματα των άλλων αγώνων και ταυτόχρονα να έχεις ανοιχτές και τις διαδικτυακές εκπομπές (όπως το “Gazz Floor” powered by Novibet), που παίζουν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, είναι μία απόλαυση που μόνο η Euroleague μπορεί να σου προσφέρει αλλά και μόνο η υγιής «αιώνια» αντιπαλότητα μπορεί να σου προκαλέσει!

Γιατί πως να το κάνουμε; Αν είσαι Παναθηναϊκός και έχεις παρακολουθήσει μόνο το «στραγγάλισμα» της Παρτίζαν, έχεις ουσιαστικά χάσει την αδιανόητη ολική επαναφορά του Ολυμπιακού από το -28 στην Βαλένθια και έχεις περιέργεια να δεις πως... διάολο γύρισαν το ματς οι «άλλοι»...

Αν είσαι «ερυθρόλευκος», το πιθανότερο είναι να έχεις «χαζέψει» μόνο τα πρώτα 15 αγωνιστικά λεπτά που έχουν παιχτεί στο Βελιγράδι, δηλαδή έχεις χάσει το διάστημα που η άμυνα των «πρασίνων» ύψωσε ένα «απαγορευτικό τείχος» μπροστά στους γηπεδούχους και τους άφησαν χωρίς καλάθι για σχεδόν 7,5 λεπτά!

Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι το επόμενο τέτοιο βράδυ με σχεδόν ταυτόχρονες μάχες για τους δύο «κολοσσούς» του ελληνικού μπάσκετ, απέχει μόλις 48 ώρες, οπότε το μπασκετικό overdose συνεχίζεται με την επίσκεψη της Χάποελ Τελ Αβίβ στο «T-Center» και την δοκιμασία του Ολυμπιακού στην Βαρκελώνη.

Αν κάτι, όμως, κάνει ακόμη πιο γλυκιά την αναμονή για τον κάθε επόμενο αγώνα των ομάδων μας, φέτος ειδικά, αυτό είναι η αδιαμφισβήτητη υπεροχή αμφότερων απέναντι σε όλες τις υπόλοιπες ομάδες.

Κακά τα ψέματα, όσο νωρίς και αν είναι να μιλάμε για φαβορί στα μέσα Οκτωβρίου και χωρίς να έχουμε συμπληρώσει έναν ολόκληρο αγωνιστικό μήνα, οι δύο «αιώνιοι αντίπαλοι» φαντάζουν ήδη ως οι ομάδες που θα οδηγήσουν την κούρσα μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου και περισσότερο από κάθε άλλη σεζόν, θα έχουν τον πρώτο λόγο στην διεκδίκηση του τροπαίου!

Ήδη βρίσκονται στις δύο πρώτες θέσεις της βαθμολογίας και ήδη «τρομάζουν» όλη την Ευρώπη με τα κατορθώματά τους από εβδομάδα σε εβδομάδα, έχοντας καταφέρει να παρουσιάσουν στο παρκέ τα περισσότερα από τα αναρίθμητα πλεονεκτήματα που έχουν σε σχέση με τους αντιπάλους τους.

Ας δούμε, όμως, ξεχωριστά τι έγινε την Τρίτη (13/10) στην «Beogradska Arena» και την «Roig Arena», εστιάζοντας και στο στοιχείο που μέχρι στιγμής κάνει την διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων μας.

Παναθηναϊκός: Η λογική του «μπαίνω με το μαχαίρι στα δόντια», σπάνια χάνει!

Τα δεδομένα του αγώνα πριν από το τζάμπολ, πέραν φυσικά της συναισθηματικής φόρτισης από την επιστροφή του Ομπράντοβιτς ως αντιπάλου της Παρτίζαν (ειδικότερα και μετά τα όσα συνέβησαν πέρυσι), ήθελαν τους γηπεδούχους να είναι μία από τις πιο αξιόλογες ομάδες της εφετινής διοργάνωσης.

Με βάση τα έως τώρα πεπραγμένα τους, ήταν πρώτοι στα κλεψίματα (11,3), δεύτεροι στα λιγότερα λάθη (10,0), τρίτοι στις ασίστ, στα σουτ εντός πεδιάς και στα κερδισμένα φάουλ και 4οι στην συνολική αξιολόγηση.

Η επίθεσή τους άγγιξε τους 86,5 πόντους και στα χαρτιά, ήταν ένας δυσκολοκατάβλητος αντίπαλος! Πολλώ δε μάλλον μέσα στην έδρα τους, στην οποία κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι γίνεται, αν δεν δώσει το παρών...

Αν υπήρξε κάποια μικρή διαφορά σε σχέση με το τι συνέβη σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια του Παναθηναϊκού, αυτή είχε να κάνει με την μικρή χρονοκαθυστέρηση με την οποία λειτούργησε η καλοκουρδισμένη «μηχανή καταστροφής» του επιθετικού πλάνου των αντιπάλων.

Η ενέργεια, ωστόσο και η ένταση ήταν εκεί, απλά η πρώτη πεντάδα δεν έφερε τα ανασταλτικά αποτελέσματα των πρώτων τριών αγώνων, γιατί απέναντι στην Φενέρ η αξιοποίηση της αμυντικής σκληράδας άρχισε να «γράφει» στην 2η περίοδο.

Κάπως έτσι, λοιπόν, ο «Ζοτς» που είδε την ομάδα του βρίσκεται πίσω στο σκορ στο μεγαλύτερο διάστημα του πρώτου δεκαλέπτου (16-12 στο 9’), έκανε τις πρώτες διορθωτικές κινήσεις και το second unit ήταν αυτό σταδιακά άρχισε να «αποκαθιστά» την τάξη.

Οι 16 πόντοι παθητικό της 1ης περιόδου, έγινε δώδεκα και οκτώ στα δύο επόμενα δεκάλεπτα και όταν πλέον η διαφορά είχε ξεπεράσει το +20, επήλθε μία φυσιολογική χαλάρωση για να «κάτσει τελικά η μπίλια» στους 55, που είναι «σοκαριστικό» νούμερο για τον τρόπο με τον οποίο παίζεται πλέον το μπάσκετ, ειδικότερα εκτός έδρας και λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ο αντίπαλος έμεινε σχεδόν 32 πόντους κάτω από την μέση του παραγωγικότητα (με 33,3% εντός πεδιάς).

Ο βαθμός στον οποίο συναντιούνται από την αρχή της EL, η διάθεση, η προσήλωση, η ένταση και το physicality που καταθέτουν στο παρκέ οι παίκτες του «τριφυλλιού» (σε συνδυασμό με τα αθλητικά και σωματοδομικά τους προσόντα) από το ξεκίνημα κάθε αναμέτρησης, θεωρώ ότι είναι η ιδανική συνταγή για την απόκτηση των πιο σημαντικών συνηθειών που χαρακτηρίζουν τις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό.

Γιατί σε αυτές τις ομάδες, το ταλέντο, η ποιότητα και το βάθος, όπως και η τεχνογνωσία και η προπονητική καθοδήγηση, είναι λίγο-πολύ δεδομένα. Την διαφορά την κάνει η προσέγγιση, η συνέπεια και η διάρκεια, μαζί με την «υποταγή» του εγώ στο «εμείς».

Τα νούμερα του Παναθηναϊκού σε αυτές τις πρώτες πέντε αγωνιστικές αλλά και η συνολική εικόνα, τον καθιστούν την δεδομένη στιγμή ως την πιο κυριαρχική ομάδα της διοργάνωσης και αυτή που δείχνει ότι ξέρει πολύ καλά και τι θέλει μέσα στο γήπεδο αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θα τον πετύχει.

Υγ.1: Αντιλαμβάνομαι απόλυτα το σχόλιο του Ομπράντοβιτς για το ότι στην επίθεση, η ομάδα του δεν αξιοποίησε όσο θα μπορούσε την εξαιρετική δουλειά που έκανε στην άμυνα. Ωστόσο, αν αυτό γινόταν συνέχεια από τώρα, θα είχε χαθεί και το ενδιαφέρον των αγώνων. Μιλάμε για ένα ματς στο οποίο ο Παναθηναϊκός δεν κινδύνευσε ποτέ (72-55) και για μία έδρα στην οποία είχε να νικήσει 16 χρόνια.

Υγ.2: Το διάστημα από το 17ο έως το 25ο λεπτό, έσβησαν κυριολεκτικά τα φώτα για την Παρτίζαν. Το κοντέρ έγραψε επιμέρους σκορ 1-17, με τους Σέρβους να έχουν 0/11 σουτ και 2 λάθη και το σκορ να μετατρέπεται από 27-29 σε 28-46.

Υγ.3: Σε ένα βράδυ με πολύ ισορροπημένη παραγωγικότητα (σκόραραν όλοι), στο μεγαλύτερο μέρος του 2ου ημιχρόνου συστήθηκε με τα «πράσινα» ο Μουστάφα Φαλ (είχε παίξει μόλις 1’32” με την Φενέρ). Ο “Μους” (6π., 7ρ., 2ασ. & 1κοψ. με 3/4 σουτ σε 14’) ήταν πολύ επιδραστικός, συνέβαλε στην απομάκρυνση του Παναθηναϊκού από την Παρτίζαν και θύμισε τις μέρες του στον Ολυμπιακό.

Ολυμπιακός: Το «μαξιλαράκι» της επιθετικής ποιότητας δεν σε πάει μακριά!

Στην Βαλένθια, οι πρωταθλητές Ευρώπης πήγαν ξέροντας πολύ καλά τι θα αντιμετωπίσουν. Γι’ αυτό και η εικόνα των πρώτων 22 λεπτών, ήταν απαράδεκτη. Η πρωταθλήτρια Ισπανίας, μπορεί να έχασε συνολικά 9 παίκτες από την περσινή ομάδα-θαύμα, που τους νίκησε δύο φορές κι έφτασε μέχρι το Final 4, ωστόσο, οι πρώτες εικόνες που παρουσίασε φέτος ήταν εντυπωσιακές.

Πανομοιότυπος τρόπος παιχνιδιού με τις ίδιες αρχές από το περσινό μοντέλο και παίκτες που μπορούν να υπηρετήσουν τον συγκεκριμένο μπασκετικό στυλ, υπό τις οδηγίες του βασικού συνεργάτη του Πέδρο Μαρτίνεθ (Τσάβι Αλμπέρ), ο οποίος έχει περάσει από όλες τις βαθμίδες της προπονητικής και βρίσκεται στην οικογένεια του συλλόγου από το 2012.

Όταν, λοιπόν, έχεις να αντιμετωπίσεις μία ομάδα που πάει σταθερά πάνω από τις 80 κατοχές, σκοράρει 101,3 πόντους ανά αγώνα και σουτάρει με 46,1% πίσω από τα 6,75, η μινιμουμ πνευματική προσέγγιση που πρέπει να έχεις – κατά την ταπεινή μου άποψη – είναι να μπεις στο παιχνίδι και να είσαι σκληρός πίσω ώστε να επιβάλεις έναν διαφορετικό ρυθμό από αυτόν που ευνοεί τον αντίπαλό σου.

Τι έκανε ο Ολυμπιακός απ’ όλα αυτά; Μία τρύπα στο νερό! Πριν συμπληρωθεί το 5ο λεπτό το ταμπλό ήταν πίσω στο σκορ με 0-10 κι εκεί που όλοι περίμεναν την στιγμή που θα γυρίσει ο διακόπτης από την άμυνα για να ανοίξει ο λογαριασμός στην επίθεση, οι γηπεδούχοι πατούσαν ολοένα και περισσότερο το πόδι στο γκάζι και απομακρύνονταν!

Αυτή ήταν η ιστορία ενός αξέχαστου παιχνιδιού για τα πρώτα 22 λεπτά. Το ότι οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα όχι απλά δεν ενόχλησαν, δεν δυσκόλεψαν και δεν ακούμπησαν καθόλου στην άμυνα τους «πορτοκαλί» στο πρώτο μισό, φάνηκε από τα μόλις 2 λάθη που έκαναν (δεν είχαν κανένα μέχρι το 15ο λεπτό) και από την «κουλούρα» που έγραψε η στατιστική των φιλοξενουμένων στην ανάπαυλα, σε κλεψίματα και κοψίματα.

Μεγάλο πρόβλημα, όμως, ήταν και η βιαστική επίθεση με ανορθολογικές αποφάσεις βασισμένες στην ατομική πρωτοβουλία, η οποία προκαλούσε ανισορροπία στην transition άμυνα με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να βρεθεί στο -25 στο ημίχρονο και στο -28 στο 22ο λεπτό.

Κι εκεί που όλα έδειχναν ότι η βραδιά θα μείνει στην ιστορία για έναν πρωτοφανή διασυρμό, ως δια μαγείας, άλλαξε εντελώς το τσιπάκι και οι Πειραιώτες ισοφάρισαν την μεγαλύτερη ανατροπή στα χρονικά της Euroleague, επιστρέφοντας από το -28 και καλύπτοντας συνολικά μία διαφορά 33 πόντων στο 2ο μέρος!

Πως συνέβη αυτό; Από ένα συνδυασμό της τεράστιας περηφάνιας που χαρακτηρίζει τις μεγάλες προσωπικότητες της ομάδας, η οποία βρέθηκε σε μία πρωτόγνωρα αρνητική κατάσταση αλλά και της ικανότητας που έχει αυτό το group παικτών στο να βγάλει αμυντική αντίδραση.

Και αφήνω στην άκρη το τι μπορεί να κάνει μπροστά, γιατί αυτό το βλέπουμε συνέχεια και είναι το πιο πασιφανές πλεονέκτημα των «ερυθρόλευκων».

Ο Φουρνιέ έδωσε ένα στίγμα για το τι ειπώθηκε στα αποδυτήρια μεταξύ Μπαρτζώκα και παικτών, πετώντας την ατάκα «δεν θέλετε να ξέρετε τι έγινε...»! Ό,τι και να συνέβη, όμως, αποδείχτηκε άκρως επιδραστικό!

Η Βαλένθια των 59 πόντων, των 17 ασίστ έναντι 2 λαθών και του 57,9% εντός πεδιάς, πήγε αρχικά στους 12 πόντους στην 3η περίοδο (με 3 ασίστ, 5 λάθη και 40%) και τελείωσε το ματς με 45,2% στα σουτ και 34,3% στα τρίποντα, δηλαδή αρκετά χαμηλότερα από τον μέσο όρο της.

Όταν οι Πειραιώτες έπαιξαν άμυνα και άρχισαν να σταματούν με συνέπεια τους γηπεδούχους, με τόσο μεγάλη ικανότητα στο σκοράρισμα, ήταν πλέον νομοτελειακό ότι θα γυρίσουν το ματς. Φαινόταν στα μάτια του Φουρνιέ, του Μοντέρο, του Παπανικολάου, του Γουόρντ, του Βεζένκοβ, του Μιλουτίνοφ και του Εντιάι, που ήταν οι επτά που τράβηξαν το κουπί στο 2ο μέρος και προσέφεραν μία εκπληκτική παράσταση!

Με turning point το σημείο της αποβολής του Γιώργου Μπαρτζώκα με την διαφορά στο -14. Ήταν ξεκάθαρο ότι η αποχώρησή του από το γήπεδο (ανέλαβε τα ηνία ο Χρήστος Παππάς), ήταν ίσως το τελευταίο χτύπημα που θα μπορούσαν να δεχθεί ο εγωισμός τους χωρίς να μείνει αναπάντητο.

Από εκείνο το σημείο και μετά, ο Ολυμπιακός δέχθηκε 15 πόντους (σε 8 λεπτά) και πέτυχε κοντά στους διπλάσιους (27) μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας (και 39 αν υπολογίσουμε και το έξτρα πεντάλεπτο), με τον Φουρνιέ και τον Μοντέρο να σηκώνουν το βάρος της ανατροπής (102-97), η οποία θα μπορούσε να μην είχε χρειαστεί και παράταση...

Το θέμα, όμως, για ομάδες σαν τον Ολυμπιακό που έχουν ως στόχο μόνο το τρόπαιο πλέον, δεν είναι τόσο η επίτευξη της ολικής επαναφοράς και φυσικά η ευφορία που απορρέει από αυτή, όσο η σοβαρή προσέγγιση των αγώνων. Η είσοδος στο ματς με το σωστό mindset και η ανάγκη να πειστεί ένα group παικτών με τόσο μεγάλη επιθετική ευχέρεια, ότι η άμυνα είναι απαραίτητο συστατικό της επιτυχίας.

Γιατί δεν γίνεται να εντυπωθεί στο μυαλό τους ότι είτε κυνηγούν στο σκορ, όπως συνέβη και στην Μπολόνια, είτε χαλαρώνουν και χάνουν τις διαφορές, μπορούν ανά πάσα στιγμή να πατήσουν ένα κουμπί και να εκτοξευθούν σε μία κατάσταση που θα έχουν το πάνω χέρι.

Επομένως, σίγουρα όλο αυτό που έζησαν στο πρώτο μισό του αγώνα στην Βαλένθια αποτέλεσε ένα μεγάλο μάθημα και ένα παράδειγμα προς αποφυγήν. Το ότι τελικά ο Ολυμπιακός δεν πόνεσε από μία ήττα, αλλά στο τέλος πανηγύρισε μία σπάνια ανατροπή, ίσως να κρύβει ένα ποσοστό αποπροσανατολισμού (γιατί δεν τιμωρήθηκε), αλλά αυτό θα το δείξει η συνέχεια...

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.