Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός: Ο προπονητής και το σύνολο συνήθως επικρατούν του ατομικού ταλέντου!

• Ολυμπιακός: Αποδεδειγμένα η καλύτερη ομάδα regular season στην τελευταία 5ετία!
• Παναθηναϊκός: Το ατομικό ταλέντο περισσεύει αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό!

Μάλλιασε η γλώσσα μας σε όλες τις αναλύσεις της προηγούμενης εβδομάδα στο “Gazz Floor powered by Novibet”, ότι τα ντέρμπι των «αιωνίων αντίπαλων» δεν «διαβάζονται», ούτε «προσεγγίζονται» με βάση την εικόνα που έχουν παρουσιάσει οι ομάδες στο αμέσως προηγούμενο διάστημα.

Πρόκειται για έναν «άγραφο νόμο» που συνήθως δεν λαθεύει και θέλει την ομάδα που θα μπει με το πιο αποτελεσματικό mindset στο παρκέ (σε συνδυασμό με το πλάνο, την τακτική, την προετοιμασία και την εκτέλεση), να παίρνει αυτομάτως το προβάδισμα για τη νίκη!

Και για μία ακόμη φορά έπεσε μέσα! Από την άποψη ότι πράγματι, ο Παναθηναϊκός όχι απλά «πατούσε» καλύτερα στην διοργάνωση σε όλο τον πρώτο γύρο και προερχόταν από τρεις πολύ πειστικές νίκες (επί της Φενέρ και της Ζάλγκιρις εκτός και επί της Χάποελ εντός), αλλά προφανώς επηρεάστηκε από το κύμα γρίπης που τον χτύπησε, δεν είχε την απαραίτητη ενέργεια και ηττήθηκε (82-87) δίκαια!

Έστω κι αν έτσι όπως εξελίχθηκε το ματς, με καλύτερη προπονητική καθοδήγηση (ο Αταμάν είχε μία από τις πιο κακές βραδιές του στον «πράσινο» πάγκο), θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται από την πλευρά του νικητή!

Αλλά πρωτίστως, από την άποψη ότι ο Ολυμπιακός, που μέχρι τώρα δεν είχε παρουσιάσει διάρκεια στην απόδοσή του, ούτε είχε πραγματοποιήσει μία πειστική πορεία στον 1ο γύρο, ολοκλήρωσε το πρώτο μισό της κανονικής περιόδου με την πιο εμφατική νίκη της σεζόν, που όλοι γνωρίζουμε πόσο πολλαπλά οφέλη έχει για την συνέχεια της διαδρομής. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με μία σειρά.

Ολυμπιακός: Αποδεδειγμένα η καλύτερη ομάδα regular season στην τελευταία 5ετία!

Το παραπάνω συμπέρασμα δεν προκύπτει από το χθεσινό (02/01) παιχνίδι, με το οποίο οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν ονειρεμένο ποδαρικό στο 2026 (με την 10η σερί νίκη τους επί του «τριφυλλιού» στην EL και επέκτειναν στα 7 χρόνια και έναν μήνα την απόσταση από την τελευταία ευρωπαϊκή τους ήττα στο ΟΑΚΑ), αλλά αποτελεί απόρροιά του.

Και φυσικά έχει να κάνει σαφέστατα με τον προπονητή του! Αρέσει δεν αρέσει, «κούρασε» ή όχι στην 2η δεύτερη και μακροβιότερη θητεία του στο «λιμάνι», ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει βάλει το στίγμα του στην αγωνιστική λειτουργία της ομάδας και αυτό φαίνεται από την πολύ αποτελεσματική διαχείριση των δυσκολιών και των προβλημάτων που ανακύπτουν, σε συνδυασμό με την αντίστοιχη του υλικού που διαθέτει.

Το ότι οι Πειραιώτες έφτασαν πλέον τις 100 νίκες (με ποσοστό 67,5%) αθροιστικά, στις τελευταίες 4,5 κανονικές περιόδους της Euroleague (με 48 ήττες) και έχουν την μεγαλύτερη συνέπεια και το καλύτερο ρεκόρ σε όλη την Ευρώπη (φτάνοντας σε 4 διαδοχικά Final 4), σίγουρα λέει πολλά όσον αφορά στην τεχνογνωσία του στην αντιμετώπιση των πολύ σημαντικών αγώνων μεσούσης της χρονιάς.

Όπως αυτά με τον Παναθηναϊκό (οι 10 σερί νίκες δεν μπορεί να είναι τυχαίες), που ξεκάθαρα «στρώνουν» τον δρόμο για την συνέχεια... Η ψυχική ανάταση και το «μπουστάρισμα» στην ψυχολογία του οργανισμού που κερδίζει το ντέρμπι (πολλώ δε μάλλον εκτός έδρας), άλλωστε, δεν έχει προηγούμενο στην Ελλάδα!

Στα του παιχνιδιού τώρα! Ο Ολυμπιακός μπήκε στο παρκέ πολύ καλά προετοιμασμένος γύρω από την τακτική του στόχευσή και επειδή ο μεγάλος του αντίπαλος έκανε πιο εύκολη την δουλειά του με το σχήμα που παρέταξε στο ξεκίνημα του αγώνα, βρέθηκε με το καλησπέρα στο +17!

Κακά τα ψέματα, πως το είδε αυτό το «όνειρο» ο Αταμάν και άφησε στον πάγκο και τους δύο πιο αμυντικογενείς guard του (Γκραντ και Καλαϊτζάκη) και επέλεξε τον πιο αργό Μήτογλου από τον Ερνανγκόμεθ για την βασική πεντάδα, ο Θεός και η ψυχή του!

Οι φιλοξενούμενοι «διάβασαν» άριστα όλα τα “mismatch” (ειδικά αυτό του Σορτς πάνω στον Ντόρσεϊ ήταν για το... νηπιαγωγείο) και με λογική δημιουργία, αλλά και έναν πολύ δυναμικό μπροστά και πίσω Παπανικολάου, έγιναν πολύ γρήγορα το «αφεντικό» της αναμέτρησης. Το 5-22 στο 6ο λεπτό ήταν αποτέλεσμα περισσότερο των όσων έδωσαν οι γηπεδούχοι και λιγότερο των όσων έκαναν οι πρωταθλητές, που βρήκαν σκορ από 4 τρίποντα! Και θα μπορούσαν να έχουν πετύχει και ένα δύο ακόμη, αλλά αστόχησαν σε μερικά ελεύθερα!

Από ‘κει και πέρα, ο Μπαρτζώκας, που συνολικά, είχε μία εξαιρετική μέρα στο γραφείο, κινδύνευσε να πετάξει στα... σκουπίδια την δουλειά του, λόγω της μόνιμης εμμονής με την πεντάδα της 2ης περιόδου. Ταπεινή μου γνώμη (χωρίς να διεκδικώ ότι ξέρω καλύτερα από τον εκάστοτε προπονητή) είναι ότι, ειδικά σε τέτοια ματς, λειτουργείς με βάση την ροή του αγώνα και με τα πλεονεκτήματα που σου έχει δώσει.

Γι’ αυτό και πιστεύω ότι το σχήμα με τους Μόρις, Νιλικίνα, Φουρνιέ (δεν ήταν καλός και στην προσπάθειά του να βρει ρυθμό και εκβίασε επιθέσεις χωρίς λογική, χαλώντας το παιχνίδι της ομάδας του), Πίτερς και Χολ, ήταν αμυντικά ακατάλληλο για το συγκεκριμένο ματς και αποδείχτηκε.

Ο Μπαρτζώκας ξαναπέρασε τον Βεζένκοβ στο 15’ και τον Μιλουτίνοφ στο 17ο λεπτό, ενώ σήκωσε τους Γουόκαπ και Ντόρσεϊ στο 18’, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Η απόσταση δύο κατοχών ανάμεσα στις δύο αυτές ομάδες, είναι όσο να περάσεις στο απέναντι πεζοδρόμιο και το πλεονέκτημα είχε χαθεί.

Όταν ο μεγάλος σου αντίπαλος είναι τόσο μακριά από τον καλό του εαυτό, στηρίζεται σε ενάμιση παίκτη και παρ’ αυτά καταφέρνει να καλύψει διαφορά 20 πόντων και να περάσει και με +3 (το 11-28 του 9ου λεπτού έγινε 48-45 στο 22’), τότε πέραν του ατομικού ταλέντου που διαθέτει (ο Ναν ήταν εξωπραγματικός και ο Ρογκαβόπουλος πολύ βοηθητικός), τότε ξεκάθαρα έχεις βάλει κι εσύ το χεράκι σου...

Με αυτά και με εκείνα φτάσαμε στο 2ο μέρος με το ματς όχι απλά να έχει αρχίσει από την αρχή, αλλά με τον «επτάστερο» να έχει σοβαρή τύχη από την στιγμή που ήταν μπροστά στο σκορ μέχρι το 26ο λεπτό (53-52) και ισόπαλος μέχρι το 34’ (70-70), χάρη στον ασύλληπτο αλλά απελπιστικά μόνο στο 2ο μέρος, MVP της περυσινής EL!

Μέχρι εκείνο το σημείο, ο Ολυμπιακός είχε πάρει αρκετά από τους περισσότερους παίκτες που πήραν διψήφιο αριθμό συμμετοχής, εκτός από τον Φουρνιέ και τον Μόρις, οι οποίοι, όμως, έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στο τελείωμα με καλές άμυνες ο πρώτος και σημαντικές σωστές αποφάσεις ο δεύτερος (όπως το κλέψιμο και το lay up στον αιφνιδιασμό και το πολύτιμο επιθετικό ριμπάουντ μετά από χαμένες βολές).

Ο συνδυασμός των σχημάτων που χρησιμοποίησε ο πολύπειρος Έλληνας coach, όμως, σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα που είχε ο Τούρκος ομόλογός του στον αγωνιστικό χώρο (συν την επιλογή να πιέζουν οι παίκτες του ψηλά, ανοίγοντας διαδρόμους και διευκολύνοντας την κυκλοφορία της μπάλας), έγειραν την πλάστιγγα υπέρ του Ολυμπιακού, που βάσει εικόνας θα μπορούσε να νικήσει και λιγότερο αγχωτικά.

Ο Βεζένκοβ με την τρομερή ποιότητά του και το εγκεφαλικό του παιχνίδι, ο Μίλουτίνοφ με την πληθωρική συνεισφορά (η κυριαρχία στα ριμπάουντ ήταν το άλφα και το ωμέγα) και ο Ντόρσεϊ που – έστω και ανορθόδοξα – έχει δώσει αυτό που έλλειπε από την επίθεση της ομάδας και είναι σίγουρα ο έως τώρα x-factor της του 1ου γύρου, ήταν οι παίκτες που προσέφεραν τα περισσότερα, χωρίς όμως να υστερήσει ουδείς, με την απόδοση των Παπανικολάου και Χολ να αποτελεί κλειδί.

Παναθηναϊκός: Το ατομικό ταλέντο περισσεύει αλλά δεν αρκεί μόνο αυτό!

Η ανάλυση του πως νίκησε ο Ολυμπιακός στις λεπτομέρειες, που και κυριάρχησε σε ριμπάουντ και δημιουργία και πήρε πολλά από πολλούς και έβαλε μεγάλα καλάθια και δεν επικράτησε στην νευραλγική μάχη των κατοχών, δείχνει πόσο πολύ αδίκησε τον εαυτό του ο Παναθηναϊκός. Και ειδικότερα ο Άταμαν την προπονητική του φήμη και διαδρομή... Και σαν να μην έφτανε αυτό, πάνω στην σύγχυσή του, τα έβαλε και με τους διαιτητές, αλλά κυρίως (αυτό κι αν ήταν unfair), «κάρφωσε» τους παίκτες του...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα ματς δεν κρίνει μία πορεία ετών, που ειδικότερα τα έξι τελευταία χρόνια, έχει συνοδευτεί με τρεις ευρωπαϊκούς τίτλους και πέντε συμμετοχές σε Final 4, αλλά όταν ο «επτάστερος» έχει κοντράρει στα ίσα τον Ολυμπιακό του επιθετικού πλουραλισμού, παίζοντας με ενάμιση παίκτη, τότε είναι ξεκάθαρο ότι δεν είχε καθόλου βοήθεια από τον «στρατηγό» του. Και όλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντικά είναι αυτά τα παιχνίδια και πόσο καθορίζουν την συνέχεια.

Ο Παναθηναϊκός έχει απίστευτο υλικό, ατομικό ταλέντο που ξεχειλίζει και πολλούς παίκτες που έχουν την προσωπική φάση, αλλά στις βραδιές όπως η χθεσινή που ο προπονητής του ηττήθηκε κατά κράτος, ήταν πολύ άστοχος (25% με 7/28 τρίποντα!) και πλην του "Ρόγκα" στο 1ο μέρος, που όμως υστέρησε αμυντικά και λίγο του Όσμαν στο 2ο, δεν είχε άλλον συμπαραστάτη στο απίστευτο κρεσέντο του Κέντρικ Ναν, είναι αναγκαίο να δείξει ότι μπορεί να βγάλει μία νορμάλ λειτουργία συνόλου.

Σε αυτό, βέβαια, υπεύθυνος είναι ο προπονητής που κινεί τα νήματα και παίρνει τις αποφάσεις. Σε αυτό το επίπεδο, είναι αδιανόητο να κρίνονται οι παίκτες με βάση το τι θα κάνουν μπροστά και το πόσο εύστοχοι θα είναι σε ένα ματς. Γι’ αυτό και η «τρικυμία» στην οποία βρέθηκε χθες ο έμπειρος και μπαρουτοκαπνισμένος Τούρκος τεχνικός δεν πρεπει να έχει ξανά προηγούμενο.

Ο Παναθηναϊκός αμυντικά πάει και έρχεται σε τεράστιο βαθμό από τον Χουάντσο (και τον Γκραντ στην περιφέρεια). Θυμηθείτε τις μεγαλύτερες νίκες του και ψάξτε ποιος ήταν ο αφανής ήρωας, ειδικότερα στα μετόπισθεν.

Ειδικότερα στο συγκεκριμένο ματς και στο 2ο ημίχρονο που το παιχνίδι παιζόταν στα ίσα, ο Ισπανός power forward δεν θα έπρεπε να βγει δευτερόλεπτο! Γιατί ήταν ο μοναδικός που με τον Φαρίντ δίπλα του, μπορούσε να δώσει απαντήσεις στις ανισορροπίες που δημιούργησε στην «πράσινη» άμυνα, ο τρόπος που κινούνταν ο Βεζένκοβ και ο Μιλουτίνοφ (πολλώ δε μάλλον ο Χολ), αλλά και ο Παπανικολάου.

Σε ένα τέτοιο ματς, δεν είναι λογικό να παίζει κάτω από 5 λεπτά ο Καλαϊτζάκης, που μπορεί να αλλάξει τον ρυθμό με την επιθετική του άμυνα και τα εξαιρετικά του χέρια. Επίσης δεν δοκιμάστηκε καθόλου ο Χολμς, σε ένα παιχνίδι που ο «Μίλου» δεν δυσκολεύτηκε από κανέναν από τους ψηλούς που βρέθηκαν στο διάβα του.

Σε μία τόσο σημαντική αναμέτρηση οι «πράσινοι» έπαιξαν ουσιαστικά (γιατί ο Σορτς έπαιξε 5 λεπτά και ήταν “non factor”), χωρίς τους δύο παίκτες που αποκτήθηκαν το καλοκαίρι για να δώσουν υπεραξία στο ρόστερ της ομάδας και κόστισαν ένα καράβι λεφτά!

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έγινε! Αντίθετα, ο προπονητής των γηπεδούχων επέμεινε στο να κερδίσει το ματς από την επίθεση, ελπίζοντας στα σουτ των Ρογκαβόπουλου και Όσμαν που δεν ήρθαν και αφήνοντας τον Ναν να παλεύει μόνος του! Με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να κουραστεί από τις προσαρμογές του Ολυμπιακού πάνω του και είτε να αστοχήσει σε κάποια σουτ, είτε αναγκαστικά να πασάρει την μπάλα.

Το ότι ο χθεσινός κατώτερος των περιστάσεων Παναθηναϊκός (φάνηκε πόσο κομβικός παίκτης είναι ο καλός Σλούκας που έλλειψε και πόσο αλλάζει την συνολική εικόνα της ομάδας του) πάλεψε το ματς και έχασε από ένα εύστοχο σουτ του αντιπάλου και ένα άστοχο σουτ δικό του, συνιστά μπασκετικό θαύμα, που ταυτόχρονα όμως δείχνει την δυναμική και τις δυνατότητες που έχει η ομάδα του «τριφυλλιού» αν μάθει να λειτουργεί περισσότερο σαν σύνολο και να βασίζεται λιγότερο στις ατομικές ενέργειες.

Για το τέλος άφησα τον Ναν! Το παλικάρι δεν υπάρχει και ουσιαστικά μιλάμε για γήινη έκδοση μπασκετικού superman! Σε αυτό το επίπεδο, με μία ολόκληρη άμυνα προσαρμοσμένη πάνω του και κουβαλώντας την ομάδα του για 36 λεπτά, σκόραρε 32 πόντους, με 5 ριμπάουντ, 6 ασίστ και 2 κλεψίματα και ήταν άχαστος σε βολές (7/7) και δίποντα (8/8), έχοντας απέναντι του μία πολύ επιθετική σωματική αντιμετώπιση!

Αυτή η στατιστική επίδοση είναι πέραν πάσης προσδοκίας. Μακράν ο παίκτης με το μεγαλύτερο efficiency που έχει δει η Euroleague εδώ και πολλά χρόνια...