Ολυμπιακός, Φενέρμπαχτσέ: Πρόβα Final Four που προοιωνίζει μπασκετικό «τρόμο» για το μέλλον!

Ένας ακόμη τελικός για τους Πειραιώτες, λοιπόν και με το καλησπέρα της σεζόν, μία ακόμη ευκαιρία για να σηκώσουν ένα ακόμη τρόπαιο και να στείλουν ηχηρό μήνυμα σε όλες τις ομάδες που στήνονται στην αφετηρία της νέας χρονιάς, με στόχο να τους εκθρονίσουν!

Ποια είναι, όμως, η σημασία αυτής της νίκης-θρίλερ (92-90) του Ολυμπιακού στον πρώτο ημιτελικό του νεοσύστατου Supercup της Euroleague κόντρα στην σπουδαία Φενέρμπαχτσέ και πόσο ασφαλή συμπεράσματα μπορούν να βγουν από ένα παιχνίδι, στο οποίο αμφότερες οι ομάδες έδειξαν να βρίσκονται σε ποσοστό ετοιμότητας που ίσως να μην ξεπερνάει το 65-70%;

Αυτό θα επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε στις επόμενες γραμμές αρχίζοντας από το γεγονός ότι το άκρως συναρπαστικό ματς που παρακολουθήσαμε, τουλάχιστον στο 2ο μέρος παρέπεμψε σε μία συνθήκη αναταγωνισμού που συνήθως συναντάμε στα playoffs της διοργάνωσης.

Ωστόσο, μιλάμε για δύο πολύ σπουδαίους οργανισμούς με πολύ ποιοτικά ρόστερ και για δύο προπονητές, που σαν προσωπικότητες δεν θέλουν να χάνουν ούτε στο τάβλι. Από αυτή την άποψη και μόνο, μονο ως αμελητέο δεν μπορεί να κριθεί αυτό το 3/3 και το 4/5 που μετράει από πέρυσι κι εντεύθεν ο Γιώργος Μπαρτζώκας απέναντι στον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, που έστησε αριστοτεχνικά την άμυνα της ομάδας στο μισό γήπεδο και έβαλε πολύ δύσκολα στον Ολυμπιακό στο μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού.

Για τους πρωταθλητές Ευρώπης, επομένως, η νίκη είναι «διπλή» γιατί κατάφεραν να γυρίσουν από μία φορά σε κάθε ημίχρονο το ματς από το -11 (24-35 στο 14' & 65-76 στο 29'), ανεβάζοντας κατά πολύ την ένταση και το physicality στην άμυνα, αλλά και γιατί παρουσίασαν ενθαρρυντικά δείγματα των ικανοτήτων που έχουν φέτος στην άμυνα, λόγω της αυξημένης αθλητικότητας που έχουν οι παίκτες τους.

Ένα έξτρα κέρδος καταγράφεται στο ενεργητικό τους και με βάση τα προβλήματα που αντιμετώπισαν στις συνεργασίες της επίθεσης στο πέντε εναντίον πέντε, κάτι που φαντάζει άκρως λογικό από την στιγμή που και οι τρεις παίκτες που έχουν περισσότερο την μπάλα στα χέρια τους στην εφετινή σεζόν, είτε δεν ήταν πέρυσι στο ρόστερ (Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ), είτε είχαν δευτερεύοντα και βοηθητικό ρόλο (Τζόσεφ).

Κάπως έτσι εξηγούνται και τα 12 λάθη του πρώτου 20λεπτου οι συνολικά 19 χαμένες μπάλες, όπως επίσης και οι ανισορροπίες που παρατηρήθηκαν (θέμα απόκτησης συνηθειών) στην αμυντική πίεση. Με τις βοήθειες και τα double team να μην συνοδεύονται από τις ανάλογες περιστροφές, με αποτέλεσμα η Φενέρ να σουτάρει πολλές φορές ανενόχλητη από μακριά και να βρει εκτελεστικό ρυθμό πίσω από τα 6,75 (είχε 8/13 τρίποντα στην ανάπαυλα και 13/20 στο 30').

Με αυτά και με εκείνα, λοιπόν, ο Ολυμπιακός έβγαλε για μία ακόμη έναν πολύ ανταγωνιστικό χαρακτήρα και έδειξε ότι το "refuse to lose", φέτος θα είναι ακόμη πιο εμφανές σε βραδιές που η άμυνα του δεν θα είναι στα καλύτερά της. Πολύ απλά, επειδή οι λύσεις που έχει ο Γιώργος Μπαρτζώκας μοιάζουν να είναι οι περισσότερες και οι πιο ποιοτικές που είχε ποτέ στις 8 σεζόν της 2ης θητείας του στο «λιμάνι».

Τι να πρωτοσημειώσει κανείς; Την αύξηση του μεγέθους μέσα στην ρακέτα (Εντζάϊ) και την μεγαλύτερη ευχέρεια στο αμυντικό ριμπάουντ και τις έξτρα επιθέσεις (θυμηθείτε ότι χωρίς τον Μιλουτίνοφ, έκανε party και στις δύο ρακέτες); Τον διπλασιασμό της ταχύτητας και την μεγαλύτερη έφεση στο ανοιχτό γήπεδο;

Ή την εκτόξευση στην επιθετική απόφαση που του προσδίδει η προσθήκη του Μοντέρο (και η εσωτερική μετεγγραφή του Τζόσεφ), σε συνεργασία του με την ήδη υψηλή ποιότητα του ρόστερ και την τεράστια επιθετική ικανότητα των Βεζένκοβ, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ;

Κοινώς, η ομάδα που βλέπουμε να χτίζεται και να βρίσκεται στα σκαριά, δείχνει ότι έχει το υψηλότερο ταβάνι της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου και αυτό γιατί μοιάζει άκρως αναβαθμισμένη τόσο μπροστά όσο και πίσω. Συν του ότι έχει την εμπειρία, την τεχνογνωσία και την έμπειρη καθοδήγηση.

Αυτό δεν σημαίνει , βέβαια, ότι θα κερδίζει συνέχεια – γιατί χρειάζεται ακόμη χρόνο για να κάνει κτήμα της τις συνήθειες και τους αυτοματισμούς – αλλά σίγουρα θα είναι τρομερά δυσκολοκατάβλητη ακόμη και όταν δεν παίζει καλά στην επίθεση. Υγεία να υπάρχει και θα δούμε πολύ σπουδαίο μπάσκετ φέτος από τους πρωταθλητές Ευρώπης.

Με τέσσερις closers σαν κι αυτούς που διαθέτουν οι «ερυθρόλευκοι», θα τους παρομοιάσουμε πολλές φορές με την «Λερναία Υδρα», στην όποια έκοβες το ένα κεφάλι και φύτρωναν άλλα δύο.

Εξίσου εξαιρετική εντύπωση, όμως, σε σύγκριση με την περυσινή κυριαρχική της παρουσία, μου έκανε και η Φενέρμπαχτσέ. Ο Σάρας κράτησε πέντε παιδιά από το περυσινό rotation (Χόρτον-Τάκερ, Μπάλντουιν, Μέλλι, Σίλβα και Μπιτίμ), εκ των οποίων οι τρεις είναι «πενταδάτοι» και οι εννέα νεοφερμένοι συνδυάζουν αθλητικότητα, μέγεθος, ένταση και τρίποντο.

Όταν στην εξίσωση μπει και ο «διάολος» (με την καλή έννοια) που ακούει στο όνομα Σέιν Λάρκιν (δεν είναι ακόμη έτοιμος), διαχωριστούν οι ρόλοι στο κομμάτι της απόφασης και ανέβει το επίπεδο του physicality, τότε η νταμπλούχος Τουρκίας θα είναι μέσα στις τρεις πιο δυσκολοκατάβλητες ομάδες της Euroleague.

Η τουρκική ομάδα γύρισε καλά την μπάλα, βρήκε πολλά ελεύθερα σουτ και αξιοποίησε σωστά τα φάουλ από την γραμμή των βολών, ενώ ταυτόχρονα έκανε καταπληκτική δουλειά στην άμυνα μισού γηπέδου και έβαλε πολύ δύσκολα στον Ολυμπιακό, που αν δεν είχε τόσες πολλές προσωπικότητες δύσκολα θα γύριζε τόσες φορές το ματς.

Στο 4ο δεκάλεπτο, βέβαια, ήταν εμφανής η κούραση των παικτών της (2 τελικές με 8 λάθη & 4/13 σουτ) μετά το σχεδόν αλάνθαστο 3ο δεκάλεπτο (με 9/11 σουτ, 13/16 βολές και 9 ασίστ έναντι 3 λαθών).

Αλλα είπαμε η νίκη-πρόκριση του Ολυμπιακού στον τελικό του Supercup, ισοδυναμεί με ενα δείγμα των εφετινών εντυπωσιακών δυνατοτήτων των παικτών του Μπαρτζώκα, σε βραδιά επιπολαιότητας (19 λάθη και κάκιστη περιφερειακή άμυνα με 14/27 τρίποντα για την Φενέρ) απέναντι σε μία από τις 3-4 καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης.