Παναθηναϊκός: Η σειρά με την Βαλένθια ήταν ο «καθρέφτης» όλης της σεζόν!

Η δύσκολη ώρα που η αρχικά διαφαινόμενη απουσία του «επτάστερου» από το ετήσιο κορυφαίο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ είναι πλέον γεγονός, έφτασε.

Ο Παναθηναϊκός των 13 Final Four, των επτά ευρωπαϊκών τροπαίων και του καλύτερου ρεκόρ (7-1) στην ιστορία των τελικών της δοργάνωσης, θα δει την μεγάλη μπασκετική γιορτή από την τηλεόραση και το ότι οι τέσσερις ομάδες που διεκδικήσουν τον εφετινό τίτλο, θα βρίσκονται μέσα στην φυσική του έδρα, το κάνει ακόμη πιο δυσκολοχώνευτο.

Ειδικότερα, δε, αν ο πρωταθλητής Ευρώπης του 2026 είναι ο μεγάλος αντίπαλος των «πρασίνων», ο Ολυμπιακός! Μέχρι τότε, όμως, έχουμε δρόμο να διανύσουμε και αυτές οι οκτώ μέρες που μας χωρίζουν από τους εφετινούς ημιτελικούς της Euroleague, θα φανούν σαν... αιωνιότητα.

Όχι μόνο γιατί η σεζόν σχεδιάστηκε από τον «πράσινο» οργανισμό γύρω από την κατάκτηση του πολυπόθητου όγδοου ευρωπαϊκού τροπαίου – εξ' ου και η μεγάλη προσπάθεια που έγινε ως προς την ανάθεση του Final Four στο “Telecom Center Athens”, αλλά κυρίως γιατί η... όποια εξιλέωση για την μεγάλη πίκρα που προκάλεσε ο αποκλεισμός, μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την προσπάθεια επανάκτησης των σκήπτρων στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Κι επειδή οι εγχώριες υποχρεώσεις της ομάδας επαναρχίζουν άμεσα με το παιχνίδι της Παρασκευής (15/05, 19.00) κόντρα στην Μύκονο, το ζητούμενο είναι πως θα επιτευχθεί η καλύτερη δυνατή διαχείριση των αγώνων, όταν το αγωνιστικό τμήμα είναι χωρισμένο σε δύο «στρατόπεδα»; Από την μία πλευρά είναι οι παίκτες και το ελληνικό staff και από την άλλη ο Έργκιν Άταμαν και (αναγκαστικά) ο συμπατριώτης συνεργάτης του, Τσενκ Γιλντιρίμ!

Δυστυχώς, αυτή είναι η ιστορία του εφετινού Παναθηναϊκού από την αρχή της σεζόν, με ελάχιστα μικρά διαστήματα που το ψυχρό κλίμα πήγαινε για λίγο στην άκρη, μετά από τις λίγες καλές στιγμές που είχε μέσα στο παρκέ το πιο ακριβό και ίσως και το πιο ποιοτικό ρόστερ που είχε ποτέ ο σύλλογος.

Αναφέρομαι στο 4/4 που «έτρεξε» η ομάδα τον Νοέμβριο (αμά τη αφίξει του Κένεθ Φαρίντ) με τις νίκες στο Παρίσι και την Μαδρίτη, στην «παλικαρρίσια» κατάκτηση του Κυπέλλου τον Φεβρουάριο (στο ντεμπούτο του Χέιζ-Ντέιβις) απέναντι στον «αιώνιο αντίπαλο» και στις 9 νίκες στα 11 τελευταία ευρωπαϊκά παιχνίδια, πριν φτάσουμε στο Game 3 των playoffs και πριν αρχίσει η «κατηφόρα» που επισφραγίστηκε με την 5η εφετινή ήττα από την Βαλένθια.

Κακά τα ψέματα, όταν μία ομάδα, που στα χαρτιά έχει φέτος το πιο ισχυρό ρόστερ στην Ευρώπη, χάνει πέντε φορές σε επτά αγώνες (και τρεις συνεχόμενες μέσα σε οκτώ μέρες) από τον ίδιο αντίπαλο, τότε μάλλον η προσδοκία με την οποία «χτίστηκε», απείχε παρασάγγας από την πραγματικότητα.

Γιατί πραγματικά πιστεύω ότι η σειρά των αγώνων με την ισπανική πρωτάρα σε Final Four, αποτέλεσε τον καθρέφτη της εφετινής διαδρομής του Παναθηναϊκού. Δεν είναι τυχαίο ότι από την αλλαγή του χρόνου και μετά, οι «πράσινοι» είχαν 50% ρεκόρ (13-13) στην Ευρώπη και μέχρι στιγμής 17 ήττες στο σύνολο! Απλά το αρχικό 2-0 υπέρ του «τριφυλλιού» αποπροσανατόλισε πολλους κι επέτρεψε σε κάποιους να κρύψουν τα πάμπολλα κακώς κείμενα (με τεράστια ευθύνη του Τούρκου τεχνικού), κάτω από το χαλάκι!

Και αυτό γιατί ο Κυπελλούχος Ελλάδας κατάφερε να «κλέψει» στις λεπτομέρειες τα δύο πρώτα παιχνίδια, μπερδεύοντας και χαλώντας το παιχνίδι των Ισπανών μέσα από την άμυνά του (με αλλαγές) στο Game 1 και «σκοτώνοντας» τους με την ατομική ποιότητα και την ευστοχία του στο Game 2. Και μάλιστα χωρίς να είναι αισθητά καλύτερος σε κάποιο από αυτά τα δύο ματς.

Όταν, όμως, με τον έναν και τον άλλο τρόπο κάνεις το 2-0 μέσα στην “Roig Arena” και... κόβεις τα πόδια ενός συνόλου που αποδείχτηκε καλύτερο από το δικό σου, τότε απλά ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ να χάσεις την πρόκριση!

Ειδικότερα όταν έχεις τέτοιους παίκτες προσωπικότητες, έναν «μπαρουτοκαπνισμένο» προπονητή, τεράστιο προβάδισμα τεχνογνωσίας και παραστάσεων, μία τρομερή βάση φιλάθλων στο πλευρό σου και το κυριότερο, ένα πρωτόγωρο αφήγημα: την κατάκτηση του όγδοου ευρωπαϊκού τροπαίου μέσα στο «σπίτι» σου.

Το ότι ο Παναθηναϊκός έμεινε εκτός Final Four, όμως, δεν αποτελεί έκπληξη! Ειδικότερα από την στιγμή που ρίχτηκε στην μάχη χωρίς τον παίκτη που έχει παίξει σχεδόν το 1/3 των αγώνων playoffs που έχει συνολικά ο «επτάστερος» στην ιστορία του στην Euroleague και εκείνον με την μεγαλύτερη επίδραση στο μισό γήπεδο. Τουλάχιστον για όλους όσοι βρίσκονται κοντά στην ομάδα αλλα και για αυτούς που γνωρίζουν καλά πράγματα και καταστάσεις. Ή τουλάχιστον μαθαίνουν...

Το «μαύρο κουτί» της παταγώδους αποτυχίας των «πρασίνων» στην εφετινή Euroleague αναλύθηκε διεξοδικά στις δύο τελευταίες εκδόσεις του “Gazz Floor powered by Novibet”.

Κατά την ταπεινή μου άποψη και παρ’ ότι η διοίκηση έκανε όλα τα χατίρια του Άταμαν, ο 60χρονος Τούρκος τεχνικός δεν διαχειρίστηκε ποτέ τους παίκτες του με τρόπο που θα βοηθούσε το σύνολο να αποκτήσει «χημεία» και δεν μπήκε ποτέ στην διαδικασία της υιοθέτησης μίας αμυντικής προσέγγισης με βάση την σκληράδα και το physicality.

Δύο στοιχεία που χαρακτηρίζουν όλες τις ομάδες που διαχρονικά κατακτούν τίτλους! Όπως άλλωστε και την δική του πριν από δύο χρόνια στην Euroleague και την Stoiximan GBL!

Επιπροσθέτως, το μεγάλο του «εγώ», τον απομάκρυνε σταδιακά πρωτίστως από τους παίκτες του και εν συνεχεία από τους συνεργάτες του, με αποτέλεσμα μετά το φυσιολογικό (αλλά με άσχημο τρόπο) «κράξιμο» που δέχτηκαν όλοι από τον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ και την μίνι κρίση που ακολούθησε την ήττα από τον Άρη (εκεί χάθηκε η πρωτιά στην κανονική περιοδο), να αποτελεί ξένο σώμα από την υπόλοιπη ομάδα. Εστω κι αν μετά τη νίκη επί της Ρεάλ, σε ένα σπάνιο παραλλήρημα στην συνέντευξη Τύπου, υποσχέθηκε να μην ξαναβγάλει στην σέντρα τους παίκτες του.

Έκτοτε, ήταν που ήταν ιδιαίτερο και ασυνήθιστο το προφίλ του Άταμαν σαν coach, το πρόβλημα διογκώθηκε. Μηδενική η βάση που έδινε στις κατευθύνσεις και τις προτάσεις των βοηθών του, παρά την σκληρή δουλειά που έκαναν και τις ιδέες που έριχναν στο τραπέζι και ανύπαρκτη η σχέση του με τους παίκτες! Από άποψη, αλλά επιπλέον και από πείσμα!

Οι όποιες εκλάμψεις, όπως το 5ήμερο στην Κρήτη και ο πρώτος εγχώριος τίτλος της χρονιάς, αλλά και οι διόλου ευκαταφρόνητες μεγάλες ευρωπαϊκές νίκες (σε Βαρκελώνη και Σαράγεβο, καθώς και τα δύο κολλητά «διπλά» στην Βαλένθια), δεν λειτούργησαν ενισχυτικά ως προς την κατεύθυνση της αλλαγής τρόπου σκέψης, συμπεριφοράς ως προς τους παίκτες αλλά και διαχείρισης του «υλικού».

Το ότι η διοίκηση δεν τον άλλαξε, γνωρίζοντας τα πολλά και σοβαρά περιστατικά που συνέβησαν (και δεν είδαν το φως της δημοσιότητας), μπορεί να οφείλεται στην άρνησή της να αποδεχθεί ότι έκανε λάθος σχεδιασμό και έχτισε μία ομάδα που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις τεράστιες προσδοκίες που επικοινωνήθηκαν.

Δυστυχώς, για την τεράστια επένδυση που έγινε από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, το 2-0 με το οποίο προηγήθηκε ο Παναθηναϊκός στην σειρά απέναντι στην ομάδα του Πέδρο Μαρτίνεθ, περισσότερο πείσμωσε τον Άταμαν ως προς τις απαντήσεις που επιθυμούσε να στείλει στους επικριτές του και λιγότερο τον βοήθησε να αφήσει στην άκρη του τεράστιο εγώ του και να κοιτάξει το συμφέρον της ομάδας.

Η μόνιμη γκρίνια περί άδικης αντιμετώπισης από την διαιτησία (κι αυτή ανήκει στο παραπάνω πλαίσιο), η κατηγορηματική άρνηση της αποδοχής των ευθυνών του και κυρίως η επιμονή σε έναν τρόπο παιχνιδιού που βγαίνει από το ένστικτο και όχι από την διαδικασία της μελέτης του αντιπάλου, του σχεδιασμού ενός νέου πλάνου και της κατάρτισης μίας στοχευμένης τακτικής, αποτελούν το πλαίσιο στο οποίο κινήθηκε όλη την χρονιά.

Απο ένα σημείο και μετά, λοιπόν – αν και προπονητές δεν είμαστε – δεν μπορεί να είναι όλοι οι παίκτες άσχετοι κι εκείνος να μένει «άβρεχτος». Και η απάντηση δοθηκε μέσα στο παρκέ, όπου ένα σύνολο απότελούμενο από πολύ μεγάλους αλλά αβοήθητους τακτικά παίκτες, δεν μπόρεσε να αξιοποιήσει το εκκωφαντικό προβάδισμα που πήρε η ομάδα στα δύο πρώτα εκτός έδρας ματς.

Βάσει συνολικής απόδοσης, εν κατακλείδι, ο Παναθηναϊκός δεν έπεισε ακόμη και τους πιο πιστούς οπαδούς του ότι άξιζε να είναι στο Final Four. Και γι’ αυτή την αποτυχία, η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει τον προπονητή. Πολύ απλά γιατί αυτός επέλεξε να διαχειρίζεται υπερσυγκεντρωτικά και μονόπλευρα την ομάδα του, χωρίς να αποδέχεται ότι κι αυτός κάνει λάθη. Για να τα διορθώσει, να σκύψει προς τους παίκτες και να δώσει ώθηση στην προσπάθεια.

Δεν ξέρω τι θα γίνει στους τελικούς της Stoiximan GBL (είναι πολύ μακριά ακόμη και το αποτέλεσμα του Final Four, θα παίξει σίγουρα έναν ρόλο, ως προς την ψυχολογία του αντιπάλου του), ωστόσο, στα δικά μου μάτια δύο πράγματα είναι σίγουρα...

Ότι εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, ο Εργκίν Αταμάν θα αποχωρήσει από το ΟΑΚΑ στο τέλος της σεζόν (παρ’ ότι έχει συμβόλαιο μέχρι το 2027), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποκλείω το σενάριο να φύγει στην διάρκεια των playoffs.

Καθώς επίσης και ότι – χωρίς να του αφαιρώ την συνεισφορά του στο 7ο ευρωπαϊκό τρόπαιο και στο «καρυδάτο» πρωτάθλημα που ακολούθησε τον Ιούνιο του 2024 – η κληρονομιά που θα αφήσει πίσω του, στις τάξεις των οπαδών της ομάδας, θα απέχει χαωδώς από αυτήν που είχε καταφέρει να «χτίσει» στην πρώτη του σεζόν στον πάγκο του «τριφυλλιού».

Υγ.: Το λιγότερο προσβλητική και απαράδεκτη η συμπεριφορά του Άταμαν ως προς το πρόσωπο του Σορτς, τον οποίο αυτός επέμενε να αποκτηθεί πέρυσι τέτοια εποχή, χωρίς ποτέ να εκπονήσει ένα πλάνο για την σωστή αξιοποίησή του και το λιγότερο άδικη εκείνη προς τον Βασίλη Τολιόπουλο (τον σέβομαι απεριόριστα). Από την άποψη ότι τον έριξε στην φωτιά του Game 5 και του έδωσε την μπάλα για να κερδίσει μαζί του την Βαλένθια... Μετά από τέτοια αγωνιστική αντιμετώπιση σε όλη την χρονιά.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.