Παναθηναϊκός, Σλούκας, Φαρίντ: 36 τα… νέα 26

• Επίδραση αλά... Λεσόρ
• Οι ανάγκες που κάλυψε ο Φαρίντ
• «Τρέφεται» από το κίνητρο ο Σλούκας
• Η... επιστροφή του Τζέριαν Γκραντ

Πριν από δύο εβδομάδες κανείς δεν θα μπορούσε ένα φανταστεί τα όσα θα επακολουθούσαν. Ειδικά το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου και λίγο μετά την άθλια εμφάνιση του Παναθηναϊκού στο Βελιγράδι απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα. Και όμως. Το κοντράστ των συναισθημάτων και της συνολικής εικόνας των «πρασίνων» σε αυτό το διάστημα που μεσολάβησε ,είναι η… μέρα με την νύχτα. Γι’ αυτό και λέω ότι δεν πρέπει ποτέ να βγαίνουν βιαστικά συμπεράσματα. Πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που βρισκόμαστε στο 1/4 της σεζόν στην Euroleague.

Δεν είναι μόνο ότι ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε να κερδίζει. Και άλλα ματς είχε κερδίσει αλλά στην πλειοψηφία των αγώνων δεν έπειθε και τόσο με τις εμφανίσεις του. Και να μη τι άλλο προκαλούσε προβληματισμό και ανησυχία ενόψει της συνέχειας. Όμως θυμάστε τι λέγαμε; Πρώτον για την έλλειψη κανονικής προετοιμασίας και δεύτερον για τους τραυματισμούς και τις απουσίες οι οποίες είχαν ταλανίσει (και δυστυχώς συνεχίζουν να ταλανίζουν) την «πράσινη» καθημερινότητα. Δικαιολογία μεν, αλλά η πραγματικότητα δε. Και θεωρώ ότι στα τρία τελευταία ματς το κατάλαβε και ο πλέον αδαής με το άθλημα.

Οι δύο νίκες σε Παρίσι και Μαδρίτη μόνο… τυχαίες δεν ήταν. Και αποδείχθηκε περίτρανα ότι ένας κανονικός σέντερ αρκούσε για να μπορέσει να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά. Όπως αποδείχθηκε και το πόσο διαφορετική θα ήταν η πορεία και η παρουσία του Παναθηναϊκού εάν είχε τον Ματίας Λεσόρ.

Επίδραση αλά... Λεσόρ

Και αναφέρομαι συγκεκριμένα στον Ματίας Λεσόρ (και όχι στους Χολμς ή Γιούρτσεβεν οι οποίοι παραμένουν στα «πιτς») επειδή η έλευση του Κένεθ Φαρίντ, ο τρόπος με τον οποίο αγωνίζεται και το πώς έχει «κουμπώσει» χάρη στο εκρηκτικό του παιχνίδι στη φιλοσοφία των «πρασίνων», θυμίζει λίγο τον τρόπο με τον οποίο ο Γάλλος σέντερ αποτελούσε το σημείο αναφοράς στη «ρακέτα».

Δεν συγκρίνω. Έτσι; Και θα ήταν λάθος να γίνει κάποια τέτοια σύγκριση. Απλά κάποια από τα στοιχεία του Φαρίντ είναι εφάμιλλα με αυτά του Λεσόρ. Και γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχει και αυτή η ολική μεταμόρφωση του Παναθηναϊκού στον τρόπο με τον οποίο έχει αρχίσει να αγωνίζεται στα τρία τελευταία του ματς. Και μιας και ανέφερα τον Αμερικανό σέντερ, θα ξεκινήσω από αυτόν.

Η αλήθεια είναι ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί παίκτης ο οποίος να έφερε ΤΟΣΟ μεγάλη επίδραση σε μια ομάδα από τη μία μέρα στην άλλη. Στην κυριολεξία η φράση «από τη μια μέρα στην άλλη». Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Φαρίντ γνώρισε για πρώτη φορά τους συμπαίκτες του την περασμένη Δευτέρα στην προπόνηση και 24 ώρες αργότερα έκανε πράγματα και θαύματα στο παρκέ!

Σαν να αποτελούσε μέλος της ομάδας από το ξεκίνημα της σεζόν. Σαν να ήξερε που να βρεθεί για να πάρει τις πάσες των Σλούκα και Σορτς. Σαν να ήταν το pick n’ roll το «ψωμοτύρι» τους. Σαν να είχαν δουλέψει συνεργασίες με ατελείωτες ώρες προπονήσεων. Ο Φαρίντ όταν είχε ρωτηθεί σχετικά με το αν θα προσαρμοστεί και πώς θα καταφέρει να μπει στο πνεύμα της ομάδας μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα είπε απλά «basketball is basketball». Ήξερε πολύ καλά τι έλεγε.

Οι ανάγκες που κάλυψε ο Φαρίντ

Οι περισσότεροι «ξίνισαν» στο άκουσμα του ονόματός του. Δικαιολογημένα θα έλεγα βλέποντας την κατιούσα που είχε πάρει η πορεία της καριέρας του τα έξι τελευταία χρόνια. Όμως μιλάμε για έναν παίκτη με τεράστια εμπειρία στο ΝΒΑ, ο οποίος ήταν και σημείο αναφοράς των ομάδων του. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει ώστε να είχε άμεση επίδραση. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είχε ανάλογη παρουσία ένας παίκτης τύπου Μπίνγχαμ ή Γουάιλι τους οποίους είχε κοιτάξει ο Παναθηναϊκός.

Τη ΔΕΔΟΜΕΝΗ χρονική στιγμή ο Παναθηναϊκός είχε ΑΝΑΓΚΗ νίκες, είχε ΑΝΑΓΚΗ να παίξει καλύτερα, είχε ΑΝΑΓΚΗ να αλλάξει το αρνητικό κλίμα, είχε ΑΝΑΓΚΗ να κερδίσει ηρεμία. Είχε ΑΝΑΓΚΗ από άμεση αλλαγή. Μπορούσε κάποιος να προβλέψει για τα όσα θα έφερνε ο Φαρίντ; Σε καμία περίπτωση. Όμως ένας «βετεράνος» ήταν αυτό που ήθελε τώρα ο Παναθηναϊκός. Αν και εδώ που τα λέμε, με την ενέργεια που βγάζει ο Φαρίντ μόνο ως… βετεράνος δεν παίζει και σίγουρα δεν ήρθε στην Ελλάδα για να κολλήσει μπασκετικά ένσημα.

Φαίνεται ότι έχει κίνητρο (και ας πέσατε να με φάω όταν το είχα γράψει παραθέτοντας επιχειρήματα μετά την έλευση του στον Παναθηναϊκό), φαίνεται ότι αγαπάει το μπάσκετ, φαίνεται ότι έχει ακόμα άσβεστη τη φλόγα μέσα του, φαίνεται ότι ήθελε να επιστρέψει στο υψηλότερο επίπεδο και το κυριότερο; Γουστάρει πολύ εδώ που βρίσκεται. Και το εξωτερικεύει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Και θεωρώ ότι από εδώ και στο εξής θα γουστάρει περισσότερο μετά τα όσα έζησε στο ματς του Telekom Center απέναντι στην Ντουμπάι BC. Μέχρι και τ’ όνομα του άκουσε από την εξέδρα. Δεν ξέρω αν θα το είχε ακούσει ποτέ ξανά στη ζωή του. Και αν τα νούμερα που είχε γράψει σε Παρίσι και Μαδρίτη ήταν εξωφρενικά (16.5π., 9ριμπ.) θεωρώ ότι σε αυτό το ματς δίδαξε τη θέση του σέντερ ή εν πάσει περιπτώσει, έδειξε όλα όσα είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός.

Θα παίρνει τις μπάλες που του αναλογούν ανάλογα με το ματς, θα είναι rim protector (μετά τα 4 μπλοκ) και θα αποτελεί φόβητρο αναγκάζοντας τους αντίπαλους παίκτες να σκεφτούν δύο και τρεις φορές εάν θα επιχειρήσουν προσπάθεια μπροστά του, θα βγαίνει δυναμικά στα hedge out, θα βάζει δυνατά το κορμί του σε όλες τις φάσεις, θα πηγαίνει δυναμικά στα ριμπάουντ ενώ από τη στιγμή που μπορεί να αποτελέσει και σημείο αναφοράς στην επίθεση με αποτέλεσμα να κλείνει τις άμυνες πάνω του, θα μπορεί να μοιράζει την μπάλα από μέσα προς τα έξω. Όπως έκανε και ο Λεσόρ. Όπως έκανε και στο ματς με την Ντουμπάϊ BC με τις 4 ασίστ απελευθερώνοντας τους περιφερειακούς παίκτες οι οποίοι βρήκαν πιο εύκολα ελεύθερα σουτ.

«Τρέφεται» από το κίνητρο ο Σλούκας

Θα γίνεται κάθε βραδιά; Θα παίζει πάντα έτσι ο Αμερικανός σέντερ; Όχι. Δύσκολα να γίνεται. Αν και με τη φόρα που έχει πάρει ο Φαρίντ, δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά γι’ αυτό. Πλέον τα πάντα μπορεί να περιμένουμε από εκείνον. Το σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει έναν κανονικό σέντερ και με τις επικείμενες επιστροφές των Γιούρτσεβεν και Χολμς θα μπορεί να νιώθει ακόμα μεγαλύτερη σιγουριά. Ειδικά από τη στιγμή που ο Φαρίντ θα μπορεί να παίρνει περισσότερες ανάσες και αν γίνεται ακόμα πιο επιδραστικό στο παιχνίδι της ομάδας του. Εκτός και αν διανύει ήδη τη δεύτερη μπασκετική του νιότη στα 36 του χρόνια.

Σίγουρα εκείνος που διανύει δεύτερη μπασκετική νιότη είναι ο Κώστας Σλούκας, ο οποίος έχει έξι μήνες διαφορά με τον Φαρίντ. Πραγματικός «μαέστρος» όπως έγραψα και στο recap του αγώνα. Έχει ξεκινήσει τρομερά τη σεζόν έχοντας 10.2 πόντους και 5.1 ασίστ για μόλις 0.9 λάθη ανά 20:33 λεπτά συμμετοχής.

Μιλάμε για ΤΡΟΜΕΡΑ νούμερα αν βάλουμε κάτω τα χιλιόμετρα που έχει διανύσει στα παρκέ της Euroleague με 10.050 λεπτά συμμετοχής. Ο Σλούκας ακόμα έχει κίνητρο. Και όπως έχει πει «όσο έχει κίνητρο θα συνεχίσω να παίζω» γιατί πολύ απλά από αυτό το «κίνητρο» τρέφεται καθημερινά. Και αν ο Φαρίντ έχει τόσο μεγάλη επίδραση στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού, το οφείλει σε πολύ μεγάλο βαθμό στον αρχηγό.

Μιας και είπα αρχηγός. Αρχηγός όνομα και πράγμα! Κράτησε την υπόσχεση του μετά το παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα. Είπε ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα παρουσιαστεί ξανά έτσι. Και ΔΕΝ παρουσιάστηκε. Ίσα ίσα που το κακό μπάσκετ έγινε θελκτικό και η αμφισβήτηση μετατράπηκε σε διάχυτη αισιοδοξία.

Η... επιστροφή του Τζέριαν Γκραντ

Φυσικά για να φτάσει στο σημείο ο Παναθηναϊκός να πραγματοποιήσει μια τόσο καλή απόδοση στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με την Ντουμπάϊ BC και να τρέξει ένα εντυπωσιακό επιμέρους σκορ 26-1 με το οποίο «καθάρισε» με συνοπτικές διαδικασίες την ομάδα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, έπαιξαν ρόλο πολλά πράγματα. Ο Σλούκας ήταν εκείνος που ενορχήστρωσε το παιχνίδι παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια του όσον αφορά την επίθεση. Ο Καλαϊτζάκης έδωσε τον αμυντικό τόνο που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός. Ο Κέντρικ Ναν «ζεστάθηκε» στο δεύτερο ημίχρονο και όταν «ζεσταίνεται» και είναι ήρεμος, οι αντίπαλες άμυνες θα πρέπει να κάνουν τον σταυρό τους.

Όμως τα περισσότερα εύσημα πρέπει να δοθούν στον Τζέριαν Γκραντ, τον οποίο είχε ΤΟΣΟ μεγάλη ανάγκη ο Παναθηναϊκός φέτος. Δεν ήταν μόνo επιδραστικός στην άμυνα, αλλά πήρε τεράστια αυτοπεποίθηση και στην επίθεση έχοντας 5/5 σουτ και 15 πόντους στο σύνολο. Το έχω αναφέρει ξανά και πιο παλιά. Είναι από τους πιο παρεξηγημένους spot up σουτέρ. Έχει πολύ υψηλά ποσοστά όταν υποδεχθεί σωστά την πάσα. Και το έδειξε και στην συγκεκριμένη αναμέτρηση.

Από την άλλη, όταν ο Παναθηναϊκός έβγαλε ενέργεια στην άμυνα και άρχισε να παίρνει το μομέντουμ, η Ντουμπάι BC… ήπιε θάλασσα και απέδειξε ότι είναι μια αφελής ομάδα όταν ξεφεύγει το ματς από τα χέρια της. Οι «πράσινοι» ανάγκασαν τους παίκτες του Γκόλεματς σε… αντί-μπάσκετ, σε σουτ προσευχές, σε βιαστικές και επιπόλαιες επιλογές απλοποιώντας ακόμα περισσότερο το έργο τους.

ΥΓ: Με άλλα δύο ματς στο Telelekom Center Athens, o Παναθηναϊκός έχει την ευκαιρία να φτιάξει ακόμα καλύτερο momentum και να βελτιώσει το ρεκόρ του πριν από τα δύο σερί εκτός έδρας με Αρμάνι και Φενέρμπαχτσε.

ΥΓ2: Ο Εργκίν Άταμαν έδειξε ότι είναι ένας ανοιχτόμυαλος προπονητής ο οποίος ναι μεν έχει τις ιδέες και τη φιλοσοφία του, αλλά το κυριότερο; Ξέρει και ακούει τους συνεργάτες του. Ο ίδιος παραδέχθηκε δημόσια για την εισήγηση του Σερέλη να ξεκινήσει ο Καλαϊτζάκης στο δεύτερο ημίχρονο και ο Άταμαν του απένειμε τα εύσημα.

ΥΓ3: Αμάν πια με αυτούς τους τραυματισμούς. Σειρά του Όσμαν να μπει στη λίστα μετά το διάστρεμμα που υπέστη στον αριστερό του αστράγαλο. Δεν φάνηκε να είναι κάτι το σοβαρό αλλά δεν πιστεύω ότι θα είναι διαθέσιμος για την Παρτίζαν.