Παναθηναϊκός: Άξιζε να κερδίσει; Όχι. Έπρεπε να του δοθεί αυτή η δυνατότητα; Ναι!

• Το πισωγύρισμα προβλημάτισε περισσότερο από το αποτέλεσμα
• Η αντίδραση του Χέιζ-Ντέιβις και η παραδοχή του Καβαλιέρ μίλησαν από μόνες τους
• Η παγίδα που έπεσε μέσα ο Παναθηναϊκός

Κάλλιστα θα μπορούσαμε να μιλάμε τώρα για ένα μεγάλο «ριφιφί» του Παναθηναϊκού απέναντι στην Παρί. Για μια νίκη που είχε πραγματική ανάγκη. Για μια νίκη που θα του έδινε τη δυνατότητα να πάει πιο ήρεμος στο ντέρμπι του ΣΕΦ, έχοντας διατηρήσει και την ψυχολογία από την κατάκτηση του Κυπέλλου.

Όμως δεν έγινε τίποτε απ’ όλα αυτά. Κακά τα ψέματα. Τα περιθώρια έχουν στενέψει. Επικίνδυνα. Και πλέον ο Παναθηναϊκός (θα) τρέχει και δεν (θα) φτάνει. Το «ριφιφί» δεν ολοκληρώθηκε στο T-Center, η ανατροπή από το -17 έμεινε στην μέση και πλέον το «τριφύλλι» θα αρχίσει να παίζει με την πλάτη στον τοίχο στις εννέα εναπομείνασες αγωνιστικές εώς και το τέλος της regular season.

Και αν θα έχει ανάλογη (αμυντική) εικόνα όπως και στο παιχνίδι με την Παρί, τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο δύσκολα για την ομάδα του Άταμαν. Όχι μόνο για το αβαντάζ της έδρας το οποίο φαίνεται να έχει απομακρυνθεί πολύ, αλλά ακόμα και για την απευθείας πρόκριση στα playoffs μέσω της εξάδας.

Το πισωγύρισμα προβλημάτισε περισσότερο από το αποτέλεσμα

Δεν ξέρω αν είχαν μείνει όλοι στις… ρακιές της Κρήτης για την κατάκτηση του Κυπέλλου. Το σίγουρο είναι ότι δεν υπήρχε καμία συγκέντρωση στο ματς, καμία σκληράδα και κανένα «I’m the boss» όπως είχε επιβάλλει και μάλιστα με επιβλητικό τρόπο ο Παναθηναϊκός καθ’ όλη τη διάρκεια του Final-8. Σαν να έκανε πισωγύρισμα. Ένα (πολύ μεγάλο) βήμα μπροστά και τώρα δύο (ξανά) πίσω.

Ξαναλέω. Δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά η εμφάνιση. Η συνολική εικόνα της ομάδας. Γιατί τον ίδιο ακριβώς προβληματισμό θα είχα και τον ίδιο ακριβώς προβληματισμό θα εξέφραζα εάν το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό στο τέλος της βραδιάς. Κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν. Όμως οι διαιτητές αποφάσισαν ότι ο Παναθηναϊκός δεν έπρεπε να διεκδικήσει τις πιθανότητες του με βολές στο τέλος.

Το φάουλ του Καβαλιέρ στον Χέιζ-Ντέιβις στην προσπάθεια του Αμερικανού για τρίποντο ήταν ξεκάθαρο. Όχι ψηλά όπου εκεί δεν υπάρχει παράβαση (και δη στο release του παίκτη) αλλά τη στιγμή που σηκωνόταν για το σουτ. Άλλωστε από τη στιγμή που το παραδέχθηκε ο ίδιος ο παίκτης της Παρί στον Χέιζ-Ντέιβις σύμφωνα με μαρτυρία του ίδιου του Αμερικανού στους ανθρώπους του Παναθηναϊκού μετά το τέλος, οτιδήποτε και αν ειπωθεί δεν έχει καμία σημασία.

Τουτέστιν, έπρεπε να δοθεί φάουλ στα 2’’ πριν από το τέλος και με το σκορ στο 99-101 υπέρ της Παρί, έπρεπε ο Χέιζ-Ντέιβις να έπαιρνε το δικαίωμα για τρεις βολές και έπρεπε η ελληνική ομάδα να είχε πάρει τη δυνατότητα να διεκδικήσει τη νίκη (ή έστω και την παράταση) από τη γραμμή της φιλανθρωπίας δια χειρός του Αμερικάνος, ο οποίος πραγματοποίησε και τρομερό ευρωπαϊκό ντεμπούτο. Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ και πλέον ο Παναθηναϊκός βρέθηκε σε πολύ δύσκολη βαθμολογική θέση.

Η αντίδραση του Χέιζ-Ντέιβις και η παραδοχή του Καβαλιέρ μίλησαν από μόνες τους

Δεν πιστεύω ότι χωρεί αμφιβολία για το αν έγινε ή δεν έγινε φάουλ. Ο ίδιος ο παίκτης τη στιγμή που έφυγε η μπάλα από τα χέρια του γύρισε στον διαιτητή απορημένος και διαμαρτυρόμενος για τον μη καταλογισμό του. Ξαναλέω. Συνολικά ο Παναθηναϊκός ΔΕΝ (σ.σ. με κεφαλαία γράμματα η συγκεκριμένη λέξη) άξιζε τη νίκη. Ήταν εκτός τόπου και χρόνου στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Όμως είναι το διαφορετικό το «δεν παίζω καλά και χάνω καθαρά» και διαφορετικό το «δεν παίζω καλά αλλά δεν μου δίνουν και την δυνατότητα να γλιτώσω την ήττα». Έπρεπε να δοθεί φάουλ στον Χέιζ-Ντέιβις. Τελεία και παύλα.

Φάουλ δεν δόθηκε ποτέ, ο Παναθηναϊκός γνώρισε την 6η (παρακαλώ) εντός έδρας ήττα του τη φετινή σεζόν και 13η σε σύνολο 29 αγώνων (16-13) και τώρα μπαίνει στη λογική «τρεχάτε ποδαράκια μου προτού να είναι πολύ αργά». Απλούστατα ΔΕΝ πρέπει να κάνει το λάθος και να ξοδέψει φαιά ουσία σε αυτήν την ήττα και στο διαιτητικό λάθος στο τέλος. Πρέπει να προχωρήσει μπροστά. #Everygamematters σύμφωνα με το μότο και το hashtag της Euroleague και θεωρώ ότι δεν μπορούσε να αποτυπώσει καλύτερα την υπάρχουσα κατάσταση στον Παναθηναϊκό. Ειδικά από τη στιγμή που ακολουθεί το ντέρμπι στο ΣΕΦ.

Τι να κάνει ο Παναθηναϊκός; Να ΜΗΝ ξανακάνει ίδια εμφάνιση. Να ΜΗΝ παρουσιαστεί τόσο νωχελικός, νωθρός και στα όρια του αδιάφορου αμυντικά. Να ΜΗΝ τον πάρει ψυχολογικά από κάτω αυτή η ήττα αλλά να κοιτάξει όλα όσα ΔΕΝ έκανε απέναντι την Παρί και όλα όσα έκανε λάθος ώστε να τα διορθώσει και μάλιστα άμεσα. Θα μου πείτε φτάσαμε καλό… Μάρτιο σχεδόν. Μπήκαμε στην τελική ευθεία. Τώρα θα κριθούν όλα. Και ο Παναθηναϊκός καλείται και ΟΦΕΙΛΕΙ να κάνει μια δυναμική ρελάνς και το καλύτερο δυνατό «φίνις» στην τελική ευθεία.

Η παγίδα που έπεσε μέσα ο Παναθηναϊκός

Φυσικά θα κρατήσει την εμφάνιση του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις ο οποίος έδειξε για μια ακόμη φορά την ποιότητα του και ότι θα αποτελέσει τον παίκτη που πραγματικά ήθελε και είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός. Όσο και αν μπερδεύτηκαν κάπως οι ρόλοι και χρειάζονται κάποιες προσαρμογές. Μιλάμε για παικταρά. Με προσωπικότητα. Με εμπειρία. Με ηγετικές ικανότητες. Και θαρρώ ότι το έδειξε από τη πρώτη στιγμή που φόρεσε τη φανέλα με το «τριφύλλι». 27 πόντους και με τόσο καλά ποσοστά, όχι μόνο ένας νεοφερμένος σε μια ομάδα δεν μπορεί να έχει με το «καλημέρα» της παρουσίας του, αλλά ούτε και ο σούπερ σταρ.

Και φανταστείτε να είχε συνδυάσει την τρομερή του εμφάνιση όντας εκείνος που έδωσε την μεγάλη ώθηση για την ανατροπή από το -17, με νικητήριο σουτ ή εάν είχε δοθεί το φάουλ όπως έπρεπε να δοθεί, με clutch βολές στο τέλος. Και πάλι. Έδειξε ότι όσο θα περνάει ο καιρός άλλο τόσο θα δένει με την ομάδα και θα ξαναγίνει ο καλός γνωστός, Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Στην τελική υπολείπονται εννέα ματς. Χάθηκε μια (ακόμα) μάχη, αλλά ο «πόλεμος» εξακολουθεί να μαίνεται.

Αρκεί ο Παναθηναϊκός να παρουσιαστεί όπως ακριβώς πρέπει να παρουσιαστεί και να είναι εφάμιλλες οι εμφανίσεις του (κυρίως στην άμυνα) με αυτές του Final-8 στην Κρήτη. Και επειδή άκουσα και για την απουσία του Κέντρικ Ναν. Ναι, είναι ο σκόρερ του Παναθηναϊκού, να είναι ένας από τους ηγέτες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έχουν οι «πράσινοι» ανάγκη τον Ναν για να νικήσουν την Παρί (με όλον τον σεβασμό στην Παρί) και την κάθε Παρί ίδιας δυναμικότητας.

Απλούστατα η ομάδα του Άταμαν έπεσε στην παγίδα του… ίδιου μπάσκετ με την γαλλική ομάδα. Με τη μόνη διαφορά. Ότι εκείνοι ξέρουν να το υπηρετούν. Ο Παναθηναϊκός όχι. Ο Παναθηναϊκός δεν πραγματοποιεί ΟΛΕΣ τις επιθέσεις του στα 10 δευτερόλεπτα, μάξιμουμ 15 δευτερόλεπτα όταν «κολλάει» η μπάλα. Και πολλά σας λέω. Η Παρί μπορεί όλο το βράδυ να παίζει με επιθέσεις και στα 7-8 δευτερόλεπτα. Είτε είναι πίσω στο σκορ με 15 πόντους διαφορά, είτε είναι μπροστά στο σκορ με 15 πόντους διαφορά. Και αυτήν την αφέλεια παραλίγο να την πληρώσει ακριβά καθώς ο Παναθηναϊκός έκανε την ανατροπή με τον φοβερό και τρομερό Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, αλλά δεν μπόρεσε να την ολοκληρώσει. Για την ακρίβεια, δεν του δόθηκε η ευκαιρία να την ολοκληρώσει…

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.