Εθνική ομάδα: Η πρώτη φορά... αριστερά με επτά «Ευρωλιγκάτους»!

Διαχρονικά, από το φθνινόπωρο του 2017, οπότε και η FIBA επανέφερε την διαδικασία των προκριματικών με αγώνες μεσούσης της περιόδου (τα λεγόμενα «παράθυρα»), η «επίσημη αγαπημένη» είναι μία από τις συνεπείς ομάδες στην ευρωπαϊκή ζώνη! Και μάλιστα με συνθέσεις που στελεχώθηκαν από παίκτες, που επί το πλείστον βρίσκονταν από την μέση και κάτω στην ιεραρχία της δεξαμενής της!

Χωρίς να θέλω να σας κουράσω, η πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κίνας (2019) ήρθε με την Ελλάδα και την Λιθουανία να έχουν το καλύτερο ρεκόρ (11-1), και με τον αείμνηστο coach, Θανάση Σκουρτόπουλο να στηρίζεται κατά βάση σε παίκτες που δεν αγωνίζονται στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση (κανένας διεθνής από τους «αιώνιους αντιπάλους» δεν έπαιξε πάνω από 5 από τα συνολικά 12 ματς)!

To επόμενο εισιτήριο για το Eurobasket 2022, σφραγίστηκε με περισσότερες δυσκολίες (2η θέση στον όμιλο πίσω από την Βοσνία Ερζεγοβίνη) και εν μέσω covid, με μόλις δύο συμμετοχές από συνολικά τρεις παίκτες που τότε ανήκαν σε Ολυμπιακό (Λαρεντζάκης) και Παναθηναϊκό (Μποχωρίδης και Κασελάκης).

Το ταξίδι στις Φιλιππίνες για το Παγκόσμιο του 2023, ήταν σαφώς μία πιο δύσκολη αποστολή και εξασφαλίστηκε με την συνδρομή περισσότερων παικτών «πρώτης διαλογής»! Πρώτος σε συμμετοχές ήταν ο Κώστας Παπανικολάου, που έπαιξε σε 6 από τους δέκα συνολικά αγώνες, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι το παρών, σε δύο παιχνίδια (έγιναν Αύγουστο), έδωσε και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο!

Τέλος, η πρόκριση στο Eurobasket του 2025 (απ’ όπου επιστρέψαμε με το χάλκινο μετάλλιο μετά από 16 χρόνια), επετεύχθη μέσω της πρώτης θέσης στον όμιλο (ρεκόρ 5-1), χωρίς να χρειαστεί ουσιαστική ενίσχυση από τις «ειδικές δυνάμεις»!

Κλείνοντας αυτή την παρένθεση, να σας θυμίσω ότι και στις τέσσερις προαναφερθείσες προκριματικές διαδικασίες, σημειώθηκαν εκπλήξεις μεγατόνων και εκτός τελικών φάσεων έμειναν ουκ ολίγες μεγάλες και παραδοσιακές δυνάμεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ! Όπως η δευτεραθλήτρια Ευρώπης, Τουρκία και η Κροατία και μάλιστα αμφότερες από δύο φορές!

Κοινός παρανομαστής όλων των παραπάνω τουρνουά, ήταν ότι η Ελλάδα όχι απλά δεν γνώρισε ούτε μία αποτυχία, αλλά ταυτόχρονα δεν έχασε ούτε έναν αγώνα στον οποίο χρησιμοποίησε σεβαστό αριθμό παικτών με συμμετοχή στην Euroleague.

Κάτι που συνέβη για πρώτη φορά την περασμένη Παρασκευή (27/02) και μάλιστα εντός έδρας από το Μαυροβούνιο, το οποίο δεν διαθέτει κανέναν παίκτη που παίζει στα «μεγάλα ευρωπαϊκά σαλόνια»!

Το «διπλό» των Βαλκάνιων μέσα στην “Sunel Arena”, μάλιστα, περιέπλεξε την κατάσταση στον 2ο όμιλο και έδωσε στην αποψινή ρεβάνς χαρακτήρα τελικού για την ομάδα του Αντρέι Ζάκελι! Από την άποψη ότι ένα ενδεχόμενο 2/2 απέναντι στην Ελλάδα (πέραν του ότι θα μεταφερθεί στην 2η φάση), θα καλύψει την ζημιά που θα προκαλέσει μία πιθανή δεύτερη ήττα στην Πορτογαλία, από την οποία οι Μαυροβούνιοι συνετρίβησαν (62-83) μέσα στην έδρα τους! Κάτι που από λίγο έως πολύ ισχύει και για μας, για να μην μπλέξουμε στην συνέχεια...

Ας τα αφήσουμε όλα αυτά, όμως, να τα δούμε στην πράξη κι ας ευχηθούμε ότι το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα θα παρουσιαστεί πολύ πιο σοβαρό, συγκεντρωμένο και συνειδητοποιημένο απόψε (20.00) στο “Μοράτσα Σπορτς Σέντερ” της Ποντγκόριτσα! Άλλωστε, η νίκη θα μας φέρει μία ανάσα από την πρώτη θέση και ένα βήμα ακόμη πιο κοντά στον στόχο της πρόκρισης, που θα οριστικοποιηθεί την επόμενη σεζόν.

Μετά και την ολοκλήρωση της 2ης φάσης, στο πλαίσιο της οποίας θα αντιμετωπίσουμε την Ισπανία, την Ουκρανία και την Γεωργία, με φόντο την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, τον Αύγουστο του 2027 στο Κατάρ.

Η ουσία του σημειώματος που διαβάζετε, όμως, δεν έγκειται στο αν μία νίκη επί του Μαυροβουνίου, θα «γιατρέψει την πληγή» που άνοιξε πριν λίγες μέρες στα Άνω Λιόσια. Κατά την ταπεινή μου άποψη εντοπίζεται στην πρώτη ήττα της Εθνικής ομάδας με επτά Ευρωλιγκάτους παίκτες στην σύνθεσή της και μάλιστα από αντίπαλο τον οποίο θα έπρεπε να κερδίσουμε με 20 πόντους και στις όποια «μηνύματα» περνάει αυτό το αποτέλεσμα...

Αν κάποιος δεν ήξερε ποιοι παίκτες θα παίξουν και χωρίς να έχει δει το ματς, διάβαζε μετά ότι χάσαμε από τον Νίκολιτς της Μπουντούτσνοστ, τον Χατζιμπέγκοβιτς της Ντέρμπι και τον «νατουραλιζέ», Ντέρεκ Νίνταμ της Τζιρόνα, δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι σε αυτό το ματς έπαιξαν 33 λεπτα ο Παπανικολάου, 23 λεπτά ο Τολιόπουλος και ο Κώστας Αντετοκούνμπο, 18 λεπτά ο Λαρεντζάκης και ο Καλαϊτζάκης και 17 λεπτά ο Μήτογλου!

Κατ΄ αρχάς, θεωρώ ότι αν παίζαμε τον Νοέμβριο, που τα κορμιά των διεθνών μας δεν ήταν τόσο καταπονημένα ακόμη, δεν υπήρχε περίπτωση να χάναμε και αυτό φάνηκε από την νίκη μας στην Πορτογαλία, που παρουσίασε μία πολύ γρήγορη και αθλητική ομάδα, η οποία απέδειξε ότι δεν πέρασε τυχαία με τόση ευκολία από το Μαυροβούνιο.

Ωστόσο, το ότι μπήκαμε με το... αριστερό στο πρώτο παράθυρο του 2026, σε ένα ματς που αναγκάσαμε τον αντίπαλο να υποπέσει σε 20 λάθη, κάναμε 13 κλεψίματα, αλλά χάσαμε κατά κράτος τα ριμπάουντ (θέμα διάθεσης) και είχαμε 36,7% εντός πεδιάς (λόγω της πολύ κακής καθοδήγησης και των επιπόλαιων και βιαστικών επιλογών σε αχρείαστα μακρινά σουτ), έχει ακόμη βαθύτερα αίτια τα οποία εν πολλοίς επικεντρώνονται στην έλλειψη αγωνιστικού ρυθμού από τους περισσότερους παίκτες μας.

Σκεφτείτε ότι αν εξαιρέσουμε τον Χαραλαμπόπουλο, που από τα μέσα της σεζόν έχει ουσιαστικό ρόλο στην ΑΕΚ, τον Μωραϊτη που είναι βασικός στον Ηρακλή, τον Χουγκάζ που είχε σεβαστό χρόνο συμμετοχής στην Τσεντεβίτα και το ίδιο ισχύει και στον ΠΑΟΚ, αλλά και τον Μήτρου-Λονγκ που είναι πενταδάτος στον Άρη (αλλά δεν είναι playmaker), τα υπόλοιπα παιδιά παίζουν από λίγο έως καθόλου στην Euroleague!

Ενώ μόλις τέσσερις εξ΄αυτών (ο Παπανικολάου στον Ολυμπιακό και οι Ρογκαβόπουλος, Μήτογλου και Τολιόπουλος στον Παναθηναϊκό) παίζουν περισσότερο από 15 λεπτά κατά μέσο όρο στην Stoiximan GBL. Με τον Κώστα Αντετοκούνμπο να είναι σε ακόμη χειρότερη μοίρα, μέχρι και πριν από ενάμιση μήνα, οπότε παραχωρήθηκε δανεικός στον Άρη! Ο Καλαϊτζάκης παίζει κάτω από 13 λεπτά ανά παιχνίδι, ο Λαρεντζάκης κάτω από 12 και ο Νετζήπογλου κάτω από 9 και αυτό όχι πάντα!

Που καταλήγουμε; Ότι η «ραχοκοκαλιά» της Εθνικής ομάδας φθίνει από πλευράς ρυθμού και αγωνιστικών παραστάσεων στο υψηλό επίπεδο και ο χρόνος συμμετοχής των περισσότερων διεθνών περιορίζεται σε ένα παιχνίδι την εβδομάδα και αυτός χωρίς να περιλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις ομάδες και σοβαρή κόντρα στα ματς που αγωνίζονται.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την ψυχική, πνευματική και σωματική κούραση και τον μηδενικό βαθμό συνοχής που επιτυγχάνεται με μία δύο προπονήσεις πριν τους αγώνες των «παραθύρων», φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι αν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί σε λίγο καιρό η πρόκριση στις μεγάλες διοργανώσεις θα παίζεται κορώνα-γράμματα και θα χρειάζεται η συνδρομή του “Greek Freak” (για όσο καιρό θα είναι ακόμη διαθέσιμος) σε όποιους αγώνες διεξάγονται σε καλοκαιρινούς αγώνες για να αποφεύχθεί κάποια πολύ χειρότερη εξέλιξη!

Υγ.1: Ο Βασίλης Σπανούλης πολύ σωστά το έθεσε στην συνέντευξη Τύπου μετά το πρώτο ματς στην “Sunel Arena”, όταν μίλησε περί σεβαστών αποφάσεων των παικτών αλλά και περί των επιπτώσεων που προκύπτουν από αυτές τις αποφάσεις.

Υγ.2: Ωστόσο, ποιος νεαρός Έλληνας φέρελπις μπασκετμπολίστας θα απορρίψει την τιμή και το υψηλότερο συμβόλαιο που του δίνει η μετεγγραφή του σε μία εκ των δύο κορυφαίων ομάδων στην Ελλάδα (έστω κι αν γνωρίζει ότι ο χρονος του θα περιοριστεί δραματικά), ώστε να διατηρήσει την καριέρα του στο peak της και για χάρη της Εθνικής ομάδας, αρνούμενος μία οικονομική πρόταση που μπορεί να μην ξαναέρθει ποτέ;

Υγ.3: Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύ και όσο περνάει ο καιρός και δεν αναληφθούν πρωτοβουλίες για να μειωθουν οι θέσεις των ξένων, θα γίνεται ολοένα και βαθύτερο και η Εθνική ομάδα θα είναι εκείνη που θα την πληρώσει περισσότερο σε βάθος χρόνου.