Ανάλυση: Γιατί τα «παράθυρα» της FIBA άλλαξαν το παιχνίδι

Με την ολοκλήρωση του δεύτερου «παραθύρου» των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2027, το Gazzetta αναλύει τον τρόπο διεξαγωγής των αναμετρήσεων που θέσπισε η FIBA και αποτελούν έναν πιο σωστό και δίκαιο... δρόμο πρόκρισης σε μεγάλες διοργανώσεις.

Σε αντιδιαστολή με το παρελθόν, όπου η συμμετοχή μπορούσε να εξαρτηθεί από κατατάξεις προηγούμενων τουρνουά, στερώντας τη δυνατότητα από ομάδες υψηλού επιπέδου να διεκδικήσουν επί ίσοις όροις τη θέση τους, το τωρινό σύστημα διεξαγωγής δίνει σε όλους την ευκαιρία να κριθούν στο παρκέ. Οι προκρίσεις κατακτώνται στο παρόν, δεν «κληρονομούνται» από το παρελθόν!

Έπειτα από εννιά χρόνια που καθιερώθηκαν τα προκριματικά (παράθυρα) τα πράγματα έχουν απλουστευτεί. Όλες οι ομάδες που πραγματικά άξιζαν βρέθηκαν στις μεγάλες διοργανώσεις. Η συζήτηση που επανέρχεται συχνά για τη Σλοβενία και την απουσία της από το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο (Κίνα 2019) της νέας εποχής έχει πλέον ξεπεραστεί από την ίδια την πραγματικότητα.

Το σημαντικότερο είναι ότι χώρες όπως η Σλοβενία ή η Κροατία, που δυσκολεύτηκαν αρχικά, προσαρμόστηκαν, ανασυστάθηκαν και πλέον παρουσιάζονται πολύ πιο σταθερές και ανταγωνιστικές. Ουσιαστικά, το σύστημα δεν τις απέκλεισε, αλλά τις υποχρέωσε να εξελιχθούν και να διαχειριστούν τους αγώνες με ακόμη μεγαλύτερη στοχοπροσήλωση.

Ταυτόχρονα, τα «παράθυρα» διατηρούν τις Εθνικές ομάδες σε εγρήγορση σε μόνιμη βάση. Δεν εμφανίζονται απλώς κάθε δύο ή τέσσερα χρόνια. «Χτίζεται» αγωνιστική ταυτότητα, δημιουργείται ιεραρχία, καλλιεργείται κουλτούρα και αίσθημα ευθύνης απέναντι στο εθνόσημο. Η διαρκής παρουσία ενισχύει τη συνοχή και διαμορφώνει το χαρακτήρα πράγμα που είναι απαραίτητο για την επιτυχία σε μεγάλες διοργανώσεις.

Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο είναι η ανταπόκριση του κόσμου που αποτελεί ηχηρή απάντηση. Τα γήπεδα γεμίζουν, το ενδιαφέρον παραμένει υψηλό και αποδεικνύεται ότι οι φίλαθλοι θέλουν αγώνες Εθνικής ομάδας ακόμη και μεσούσης της σεζόν. Αυτή η σύνδεση με το κοινό γίνεται πιο άμεση και πιο ουσιαστική.

Σε αγωνιστικό επίπεδο, τα «παράθυρα» είναι πεδίο ευκαιριών. Παίκτες που στις ομάδες τους δεν έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκουν χώρο και αναλαμβάνουν μεγαλύτερη ευθύνη. Χώρες όπως η Τσεχία, η Πολωνία, η Γεωργία ή το Μαυροβούνιο είτε «χτίστηκαν» αγωνιστικά μέσα από αυτή τη διαδικασία είτε βρήκαν τη σταθερότητα που τους έλειπε.

Παράλληλα, αθλητές όπως ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης και ο Βασίλης Τολιόπουλος ανέδειξαν μέσα από τα «παράθυρα» τον ρόλο και την προσωπικότητά τους με την Εθνική ομάδα. Και δεν είναι οι μόνοι. Υπάρχουν αρκετοί ευρωπαίοι παίκτες που παραμένουν εκτός ροτέισιον σε συλλογικό επίπεδο και ενέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, ανεβάζοντας το συνολικό επίπεδο ανταγωνισμού στις εθνικές ομάδες.

Και ο ανταγωνισμός αυτός είναι πραγματικός. «Μικρές» μπασκετικά χώρες κερδίζουν «μεγάλες», διεκδικούν προκρίσεις, δημιουργούν ενθουσιασμό και «προκαλούν» επενδύσεις και ανάπτυξη στο εσωτερικό τους. Το άθλημα «μεγαλώνει» γεωγραφικά, αποκτά νέες βάσεις και ενισχύει τη δυναμική του σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Εν κατακλείδι, τα «παράθυρα» δεν είναι απλώς ένα σύστημα διεξαγωγής που δίνει την πρόκριση σε εθνικές ομάδες. Είναι αξιοκρατικά, εξελίσσονται και συμβάλλουν στην διάδωση του αθλήματος. Διατηρούν τις Εθνικές ομάδες ενεργές, δημιουργούν νέους πρωταγωνιστές και διασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες για όλους.

Γιατί στα «παράθυρα» δεν προκρίνεται όποιος έχει το πιο ηχηρό όνομα και παράδοση στο μπάσκετ, αλλά εκείνος που είναι έτοιμος σε πραγματικό χρόνο.