Γιαμπουσέλε: Η άγνωστη ιστορία πίσω από το κάρφωμα στον ΛεΜπρόν!

H είδηση της συμφωνίας του «τριφυλλιού» με το πρώην «θωρηκτό» της Ρεαλ, μας ώθησε στο να επικοινωνήσουμε με αρκετούς Γάλλους συναδέλφους (θέλησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους), για να αλιεύσουμε στοιχεία γύρω από τον τρόπο παιχνίδιού, τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες του βασικού στελέχους της κορυφαίας Εθνικής Γαλλίας όλων των εποχών.

Ο Γκέρσον Γιαμπουσέλε, λοιπόν, μπήκε στην ζωή του ελληνικού μπάσκετ, χάρη στην εντυπωσιακή συμφωνία του με τον Παναθηναϊκό, που θα του αποφέρει 12 εκατομμύρια για την επόμενη τριετία. Γνωρίζοντας αρκετά τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τον τρόπο που σκέφτεται, η επιλογή του να πάει με τον θηριώδη Γαλλοαφρικανό ψηλό ως πρωτοδεύτερη επιλογή για την θέση “5”, μου φαίνεται πολύ λογική.

Και αυτό γιατί είναι undersized παίκτης για την θέση του, που όμως, λόγω όγκου και φυσικής δύναμης – σε συνδυασμό με την ευχέρειά του στο μακρινό σουτ – γεμίζει και τις δύο θέσεις και διαφορετικά πλεονεκτήματα στην ομάδα σε σχέση με τους δύο συμπατριώτες του, με τους οποίους θα καλύψει κατά βάση την θέση του σέντερ.

Σε πρώτη φάση, ο «dancing bear» όπως είναι το παρατσούκλι του, συνδυάζει τα πολλά κιλά με την τεράστια αθλητικότητα, πηδάει πολύ ψηλά χωρίς να χάνει την δύναμή του και ταυτόχρονα έχει και πολύ καλό μακρινό σουτ.

O πατέρας του που κατάγεται από την Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ήταν επαγγελματίας μποξέρ σε πολύ υψηλό επίπεδο και στα παιδικά του χρόνια, του έκανε σκληρή προπόνηση, στην οποία οφείλεται η τεράστια φυσική και μυϊκή δύναμη που ανέπτυξε, ειδικότερα στα πόδια. Όταν είναι σε φόρμα, μοιάζει με «μποξέρ» που κυριαρχεί μέσα στα παρκέ, λόγω του ασυναγώνιστου footwork.

Οι «κακές γλώσσες» λένε ότι δεν είναι ο μεγαλύτερος δουλευταράς, ενώ στο προηγούμενο Eurobasket που διετέλεσε αρχηγός της Εθνικής ομάδας (λόγω της απουσίας των πιο έμπειρων διεθνών), πολλά «συζητήθηκαν» για τα νυχτοπερπατήματά του.

Όλα τα παραπάνω είναι, όμως, είναι διαχειρίσιμα από την στιγμή που στην άκρη του πάγκου υπάρχει μία προσωπικότητα του βεληνεκούς του “Ζοτς”. Αν υπάρχει κάτι που όλοι όσοι τον γνωρίζουν καλύτερα, θεωρούν ότι αποτελεί κακή του συνήθεια, αυτό είναι η έλλειψη του ορθού mindset για να συγκρατηθεί και να κρατήσει χαμηλούς τόνους, όταν πετυχαίνει κάτι σημαντικό.

Κοινώς η πεποίθησή του ότι έχει πλέον καταξιωθεί πλήρως και η απόστασή του από την προσήλωσή στην δουλειά για να βελτιώσει ακόμη περισσότερο το επίπεδό του.

Το 2023 στις Φιλιππίνες, όπου προερχόταν από δύο σπουδαία τουρνουά, στο Τόκιο και στο Eurobasket (ισάριθμα αργυρά μετάλλια) και φαινόταν ότι θα αποτελούσε μία πολύ σημαντική μονάδα για την Εθνική Γαλλίας, θυμάμαι τους Γάλλους συναδέλφους να τα έχουν μαζί του λόγω των άσχημων εμφανίσεων στην 1η φάση της Τζακάρτα (του χρέωναν βεβιασμένες προσπάθειες, αλλά και ότι έπαιξε για τα στατιστικά του και δεν είχε ανασταλτική επίδραση).

Γεγονός που κόστισε ακριβά στην ομάδα τον αποκλεισμό της από την 2η φάση της διοργάνωσης. Κι αυτό ήταν ατυχές, γιατί όταν θέλει μπορεί να κάνει την διαφορά και στην άμυνα. Γενικά έχει πολλά πάνω κάτω και ένα παράδειγμα ήταν το πρόσφατο παιχνίδι με το Βέλγιο για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, όπου δεν είχε αντίπαλο και θα έπρεπε να κυριαρχήσει, αλλά εκείνος εξαφανίστηκε.

Ωστόσο, όταν είναι καλά, η απόδοσή του μπορεί να εκτοξευθεί σε τέτοιο βαθμό που να μην απέχει από έναν μπασκετικό “superman”. Απτό παράδειγμα, τo κάρφωμα που έκανε στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων μπροστά στον ΛεΜπρόν και το οποίο ουσιαστικά τον επανέφερε στο ΝΒΑ.

Η φάση αυτή έγινε στο πρώτο ημίχρονο και από την ανάπαυλα μέχρι και το τέλος του αγώνα, ο ατζέντης του, Ολιβιέ Μαζέ, δέχτηκε δεκάδες μηνύματα από διοικητικά στελέχη ομάδων του «μαγικού κόσμου», που εξέφρασαν πιεστικό ενδιαφέρον για να τον εντάξουν στο δυναμικό τους.

Και το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι μέχρι εκείνο το σημείο, ο εκπρόσωπός του ήταν που αυτός που, για διάστημα δύο ετών, προσπαθούσε μάταια να πείσει αρκετούς οργανισμούς ότι αξίζει μία ευκαιρία για να επιστρέχει στην λίγκα.

Μετά από εκείνο το κάρφωμα δεν χρειάστηκε να ξαναπροσπαθήσει, γιατί κυριολκετικά πέσανε στα πόδια του αρκετές ομάδες. Χάρη σε μία μόνο φάση! Απλά επειδή το «θύμα» ήταν ο ΛεΜπρόν!

Πέρυσι στο Άμπου Ντάμπι, σε μία συζήτησή του με δημοσιογράφους, ο βετεράνος πρώην παίκτης των Νικς, Τζον Σταρκς, είχε παρομοιάσει το συγκεκριμένο κάρφωμα με εκείνο που είχε κάνει ο ίδιος μπροστά στον Μάικλ Τζόρνταν το 1993, γιατί όπως είχε επισημάνει «κάποιες φάσεις μπορεί να καθορίσουν μία ολόκληρη καριέρα»!

Οπότε, όπως γίνεται αντιληπτό αυτό ήταν και θα παραμείνει το υπέρτατο highlight της διαδρομής του στα γήπεδα του μπάσκετ! Ίσως ο Γκέρσον να το παράκανε με αυτό – γιατί τύπωσε ακόμη και σχετικά μπλουζάκια – και προσπάθησε να το αξιοποιήσει υπερβολικά πολύ και αυτό έρχεται να κουμπώσει με την κακή συνήθειά του να δίνει αξία σε πράγματα που είναι μεν άξια θαυμασμού, αλλά συνάμα δεν πρέπει να του απορροφούν όλη την συγκέντρωση.

Το ίδιο ισχύει και με την σύγκριση των δύο σεζόν που έκανε στην 2η θητεία του στο ΝΒΑ (η πρώτη ήταν στην διετία 2017-2019 με την φανέλα των Σέλτικς). Ήταν τόσο καλός στους Σίξερς (μ.ο. 11,0π., 5,6ρ. & 2,1ασ. με 50,1% εντός πεδιάς σε 27,1'), που οι Νικς τον πίστεψαν και του έδωσαν συμβόλαιο για 1+1 χρόνια και συνολικές απολαβές 11,7 εκατομμύρια δολάρια.

Στην Νέα Υόρκη, όμως, πάλι ήρθε η καθίζηση. Έστω κι αν η σεζόν ολοκληρώθηκε με... νταμπλ (στο NBA Cup ήταν παρών, αλλά στους τελικούς όχι), κάτι που σημαίνει ότι με 41 παιχνίδια με την φανέλα των πρωταθλητών, δικαιούται δαχτυλίδι!

Αν σκεφτούμε ότι παρακολούθησε με πολιτικά το Final Four του Κάουνας, όπου ως παίκτης της Ρεάλ κατέκτησε την μοναδική Euroleague στην έως τώρα καριέρα του (ήταν τιμωρημένος λόγω των επεισοδίων στο Game 2 της σειράς των playoffs με την Παρτίζαν), το κίνητρο που θα έχει από 'δω και στο εξής, φορώντας την «πράσινη» φανέλα, λογικά δεν θα έχει προηγούμενο. Η συνέχεια μέσα στο παρκέ...