Παναθηναϊκός: Ο Σορτς ξέρει που βρίσκεται και ο Γιούρτσεβεν που αξίζει όλα τα respect

• Αχρείαστη κάποια ανούσια προσθήκη
• Γι' αυτό πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στον Γιούρτσεβεν
• Ο x factor Σορτς και το... απρόσμενα πετυχημένο σχήμα στην άμυνα

Μετά την τραγική εμφάνιση και την ήττα στη Μπολόνια πριν από μερικές ημέρες θα ήταν αδύνατον για τον Παναθηναϊκό να παίξει χειρότερα κόντρα στην Μακάμπι. Μπορεί να λένε ότι εχθρός του κακού είναι το χειρότερο, αλλά κάπου… ώπα. Δεν γινόταν να παρουσιάσει χειρότερο πρόσωπο. Οπότε λίγο - πολύ περίμενα το βελτιωμένο πρόσωπο των «πρασίνων». Και όντως. Παρουσιάστηκε καλύτερος.

Αν και να σας πω την πάσα μου αλήθεια περίμενα ακόμα καλύτερη εμφάνιση. Πιο έντονη αντίδραση. Περίμενα να έβγαζε την επιθετικότητα της τελευταίας περιόδου στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα και όχι μόνο σε κάποιο σημείο προκειμένου να ελέγξει το ματς και να μην κινδυνεύσει με ήττα στα τελευταία 2-3 λεπτά.

Ας είναι έτσι όμως. Το αποτέλεσμα μετράει. Αυτό είναι που μένει στο τέλος της ημέρας. Στην τελική, είτε ρωτήσει κάποιος τον Άταμαν, είτε ρωτήσει τους παίκτες της ομάδας, όλοι θα επιλέξουν τη νίκη από μια πολύ καλή εμφάνιση με ήττα. Όχι ότι ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε καλά, έτσι; Ίσα - ίσα που μου άρεσε η αντίδραση, έστω και στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε κάποια βασικά πράγματα:

Πρώτον δεν παίζει μόνος του, όπερ και σημαίνει ότι ΠΑΝΤΑ θα υπάρχει το ενδεχόμενο της ήττας. Οποιαδήποτε ομάδα και αν υπάρχει απέναντι, σε οποιαδήποτε έδρα και αν παίζει. Δεύτερον μιλάμε για την Euroleague. Αμείλικτη όσο δεν πάει. Ικανή να τιμωρήσει και το παραμικρό λάθος, την παραμικρή χαλάρωση, την παραμικρή αφέλεια. Και τρίτον όλοι μπορούν να τους κερδίσουν όλους.

Άρα ξαναλέω: Αυτό που θα μείνει είναι η νίκη. Η 5η σε επτά ματς. Θα μπορούσαν να ήταν λίγο καλύτερα τα πράγματα, αλλά θα μπορούσαν και χειρότερα. Οπότε κρατάει ο Παναθηναϊκός το 5-2 και πάει παρακάτω. Και το «παρακάτω» στην παρούσα φάση παραείναι δύσκολο καθώς έχει να δώσει τέσσερα σερί εκτός έδρας ματς σε διάστημα δύο εβδομάδων και δη σε Μόντε Κάρλο (31/10), Βελιγράδι κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα (5/11), Παρίσι (11/11) και Μαδρίτη (13/11). Πολύ κρίσιμα ματς. Πολύ κρίσιμο διάστημα.

Αχρείαστη κάποια ανούσια προσθήκη

Και πολύ μεγάλο το ενδιαφέρον για το πώς θα παρουσιαστεί ο Παναθηναϊκός και ποια θα είναι η έως τότε συνολική του συγκομιδή μέχρι και την εντός έδρας αναμέτρηση με την Ντουμπάϊ (20/11). Ακόμα είναι νωρίς. Και αν βάλουμε στην εξίσωση το μεγάλο δεδομένο το οποίο δεν είναι άλλο από τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει, προσωπικά θα είμαι πολύ ευχαριστημένος εάν επιστρέψει στη βάση του έχοντας κάνει το 2/4. Ό,τι περισσότερο θα είναι κέρδος. Ό,τι λιγότερο ζημιά η οποία ναι μεν μπορεί να διορθωθεί αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα είναι εύκολο.

Μιας και μιλάμε για προβλήματα: Ο Ρισόν Χολμς ξανά άτυχος. Ένα ευχέλαιο ρε παιδιά. Κάτι. Πόσο άτυχο αυτό το παιδί. Να επιστρέφει από έναν άλλον τραυματισμό, μυϊκό συγκεκριμένα και να χτυπάει ξανά από μια σύγκρουση στο γόνατό του. Και μάλιστα θα πρέπει να μείνει και έναν (τουλάχιστον) μήνα εκτός δράσης. Και πάλι καλά να λέμε που δεν ήταν κάτι πιο σοβαρό. Με τόσο «βαρύ» πρόγραμμα να ακολουθεί, με τόσα πολλά (και πολύ δύσκολα) ματς, το πρόβλημα στον Παναθηναϊκό γίνεται πολύ μεγαλύτερο.

Και πάλι. Μοναδικός σέντερ ο Γιούρτσεβεν. Θα φτάσω και στον Τούρκο, στον οποίο -εγώ προσωπικά, δεν ξέρω για εσάς- του βγάζω το καπέλο. Και θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ. Ο Παναθηναϊκός έχει ανοικτά τα μάτια και τα αυτιά στην αγορά (πάντα τα έχει ώστε να υπάρχει μια γενική εικόνα) προκειμένου -εάν και εφόσον κριθεί σκόπιμο και αναγκαίο- να κλείσει προσωρινά την «τρύπα» που έχει δημιουργηθεί. Ποσοτικά μπορώ να το καταλάβω. Ποιοτικά, όχι. Εάν θέλετε την άποψη μου ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να πάρει παίκτη για αυτό το διάστημα. Ειδικά από τη στιγμή που επιστρέφει και ο Ματίας Λεσόρ. Όπως είπε και ο Άταμαν, ο Γάλλος σέντερ θα αποτελέσει τη μεταγραφή της ομάδας. Και… τι μεταγραφή!

Η λογική λέει ότι θα περάσει και δεν θα ακουμπήσει όπως έγινε πέρυσι και με τον Πλάις. Οπότε το θεωρώ δώρον άδωρον. Δεν θα έχει ουσία. Αν βέβαια αποδειχθεί (και όταν λέω αποδειχθεί εννοώ άμεσα) ότι ο Χολμς θα χρειαστεί να μείνει περισσότερο εκτός δράσης, τότε το συζητάω. Όμως όχι για λύση ανάγκης ώστε το πρόβλημα να μην είναι ποσοτικό. Μιλάμε για τον Παναθηναϊκό που θέλει την Euroleague. Ακόμα και οι (που λέει ο λόγος) «εργάτες» πρέπει δεδομένα να διαθέτουν ποιότητα. Αυτή είναι η δική μου, προσωπική, άποψη.

Γι' αυτό πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στον Γιούρτσεβεν

Μιας και μιλάμε για τους ψηλούς. ΔΕΝ γίνεται να μην βγάλει κάποιος το καπέλο στον Ομέρ Γιούρτσεβεν. ΔΕΝ γίνεται να μην τον παραδεχθεί. ΔΕΝ γίνεται να μην τον σεβαστεί. Ο Τούρκος σέντερ αξίζει ΟΛΑ τα respect. ΟΛΑ όμως. Και θα εξηγήσω τι εννοώ.

Έμεινε στον Παναθηναϊκό ως τρίτος σέντερ; Έμεινε.

Έφτασε στο σημείο να είναι ο πρώτος σέντερ λόγω των πολλών προβλημάτων; Έφτασε. Όμως είναι ο τρίτος σέντερ. Και ως τρίτος θα ΠΡΕΠΕΙ να κρίνεται.

Ακούει την απογοήτευση στην εξέδρα, εισπράττει την γκρίνια όταν χάνει την μπάλα, γίνεται αποδέκτης κακών vibes όταν κάνει κάτι λάθος; Ναι, ναι και ναι. Είναι ΑΔΙΚΟ όταν γίνεται αυτό. ΔΕΝ γίνεται να υπάρχει πάντα ένας αποδιοπομπαίος τράγος ο οποίος θα συγκεντρώνει την απογοήτευση των φιλάθλων.

Προσπαθεί; Προσπαθεί. Είναι εκεί; Είναι εκεί. Με τα θετικά και τα αρνητικά του. Με τα καλά και τα κακά του. Ναι, δεν είναι καλός αμυντικός. Ούτε στην ομαδική, ούτε στην ατομική, ούτε στα pick n roll. Όμως δεν γίνεται να του πατάνε την ψυχολογία με το παραμικρό. Ας έρθουν όλοι στη θέση του. Και δεν μιλάμε για κάποιον αδιάφορο παίκτη. Μόνο αδιάφορος δεν είναι. Πάντα θα προσπαθεί να δίνει το 100% οπότε θεωρώ ότι είναι λίγο (έως και πολύ) άδικη η κριτική που του ασκείται.

Τουλάχιστον η σκληρή κριτική γιατί πρέπει να βάζουμε στην εξίσωση ΟΛΑ τα δεδομένα. Παρά, λοιπόν, τα αρνητικά vibes που λαμβάνει, συνεχίζει να ποροσπαθεί και να κάνει (ή έστω προσπαθεί να το κάνει) το καλύτερο. Θεωρώ ότι το ματς με την Μακάμπι ήταν μια καλή απάντηση. Μπορεί να ακολουθήσει ένα κακό ματς στο Μονακό. Πιθανόν να συμβεί αυτό. Όμως κατά την ταπεινή μου άποψη πρέπει να υπάρχει μια επιείκεια όταν κρίνεται. Και να κρίνεται ως 3ος σέντερ. Ούτε ως 2ος, ούτε ως 1ος. Και ως 3ος σέντερ, έκανε και με το παραπάνω καλά την δουλειά του απέναντι στην Μακάμπι.

Στην τελική εάν έβλεπε κάποιος έναν Ευρωλιγκάτο σέντερ με 8.7 πόντους, 5.1 ριμπάουντ, 12.4 PIR ο οποίος να είχε 66% στα δίποντα και 79% στις βολές, τι θα έλεγε; Να σας πω εγώ; «Φέρτε τον!»

Ο x factor Σορτς και το... απρόσμενα πετυχημένο σχήμα στην άμυνα

Όσο για τον Τι Τζέι Σορτς; Εξέφραζα και στο live του αγώνα στο Gazzetta την απορία μου για ποιον λόγο ήταν τόση πολύ ώρα στον πάγκο ο Αμερικανός γκαρντ. Θεωρώ ότι ήταν εκείνος που άλλαξε τον ρυθμό και το μομέντουμ του αγώνα όταν πέρασε στο παρκέ. Το έκανε και στο πρώτο ημίχρονο αλλά δεν ξέρω για ποιον λόγο τον απέσυρε ο Άταμαν. Γιατί όσο ήταν ο Αμερικανός στο παρκέ, ο Παναθηναϊκός είχε μεγαλύτερη στόχευση στο παιχνίδι του, καλύτερο επιθετικό πλάνο και γενικά είχε συμμαζέψει πολύ την ομάδα.

Επέστρεψε στο 32' του αγώνα (δηλαδή στην 4η περίοδο) με το σκορ στο 68-68 and the... rest is history. Έκανε και πάλι την δουλειά. Σαν να μην βγήκε ποτέ. Και αυτό έχει σημασία. Ξέρει που έχει έρθει. Δεν ισχύει το «η ομάδα μου» όπως ήταν στην Παρί αλλά μέσα από το παιχνίδι του θα κερδίζει και τα λεπτά συμμετοχής του. Αμφιβάλει κανείς ότι δεν το έκανε; Τόσο στο σκοράρισμα, όσο -και περισσότερο φυσικά- στην άμυνα και στην δημιουργία.

Για μένα ήταν ο «x factor» ώστε να γυρίσει ο διακόπτης, να ανέβει η ένταση στην άμυνα και να αλλάξει ριζικά η εικόνα του αγώνα. Αν και στο πρώτο μισό δεν είχε παίξει μαζί με τον Ναν, στο δεύτερο μισό έπαιξαν μαζί και μάλιστα βρέθηκαν στο… περίεργο σχήμα όπου στην πεντάδα υπήρχαν οι Ναν, Σλούκας, Σορτς, Όσμαν και Γιουρτσεβεν.

Ουσιαστικά ήταν και το σχήμα που άλλαξε άρδην την εικόνα του αγώνα και από εκεί που η Μακάμπι απειλούσε τον Παναθηναϊκό με την 2η εντός έδρας ήττα του και την 3η συνολικά, έφτασε στο σημείο να γίνει έρμαιο στις πράσινες ορέξεις. Ο Σορτς πίεζε πάνω στην μπάλα, ο Σλούκας δεν άφησε τον Γουόκερ να πάρει ανάσα (!), ο Όσμαν έλεγχε τα αμυντικά ριμπάουντ, ο Γιούρτσεβεν τα επιθετικά ριμπάουντ, ο Ναν «απασχολούσε» και τραβούσε τους αμυντικούς της Μακάμπι πάνω του και κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός έφτασε σε επιμέρους 31-19 και ουσιαστικά καθάρισε το ματς.

Αν θέλετε την άποψη μου η Μακάμπι ήταν εμπόδιο. Πονηρό εμπόδιο. Όμως τέλος καλό, όλα καλά. Η νίκη ήρθε και πλέον ο Παναθηναϊκός ετοιμάζεται για ένα καρέ αγώνων όπου θα μετρήσει τις δυνάμεις τους έχοντας να αντιμετωπίσει και ένα σωρό προβλήματα…