Σελέν Ερντέμ στο ΣΠΛΙΤ powered by bwin: «Αυτή είμαι! Αληθινή, αυθεντική και... με ψηλά τακούνια»

Η Σελέν Ερντέμ απλώς χαμογελά και συνεχίζει όταν μιλούν για την εικόνα της και όχι για τη δουλειά της, και στο νέο επεισόδιο του ΣΠΛΙΤ powered by bwin, ο Γιάννης Σταυρουλάκης συζητά με την Τουρκάλα προπονήτρια της ομάδας μπάσκετ Γυναικών του Παναθηναϊκού.

Η Σελέν Ερντέμ είναι μαθημένη από γεννησιμιού της να σκέφτεται ελεύθερα, να λέει καθαρά τη γνώμη της και να την υπερασπίζεται χωρίς να φοβάται, θυμίζοντας ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί στον πάγκο του Παναθηναϊκού! Δεν είναι ανάγκη για έλεγχο. Απλώς, η Τουρκάλα προπονήτρια δεν ξέρει άλλον τρόπο να ζει, υπενθυμίζοντας σε κάθε ευκαιρία ότι το τακούνι στον πάγκο είναι στάση ζωής. Μα, πάνω απ’ όλα, σχηματίζει στο μυαλό τη στιγμή που θα πανηγυρίσει έναν τίτλο με την ομάδα μπάσκετ Γυναικών του Παναθηναϊκού.

Στο νέο επεισόδιο του ΣΠΛΙΤ powered by bwin, ο Γιάννης Σταυρουλάκης συζητά με τη Σελέν Ερντέμ στο κλειστό «Παύλος Γιαννακόπουλος» για την πρώτη σκέψη που έκανε όταν υπέγραψε στις «πράσινες» και τι σημαίνει για εκείνη να φορά το σήμα με το «τριφύλλι». Ακόμα, περιγράφει το πιο όμορφο σχόλιο που έχει ακούσει στην Ελλάδα, αποκαλύπτει το πιο δύσκολο βράδυ της ως προπονήτρια και μιλάει για τη ξεχωριστή σχέση με τους φίλους του Παναθηναϊκού αλλά και για τις στιγμές που η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από την εικόνα και όχι τη δουλειά της.

Ακούστε το επεισόδιο στο Spotify και μπορείτε να κάνετε εγγραφή στο ΣΠΛΙΤ powered by bwin

To επεισόδιο στο YouTube του Gazzetta

Διαβάστε μέρος των όσων είπε η Σελέν Ερντέμ:

Σας ευχαριστούμε που είστε σήμερα μαζί μας! Μία Τουρκάλα στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Αν το ακούγατε πριν από 10 χρόνια, θα το πιστεύατε;

«Αν με ρωτούσαν κάτι τέτοιο πριν από δέκα χρόνια, θα απαντούσα «όχι» χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμως μπορώ να σας πω το εξής: την πρώτη μέρα που ήρθα στην Ελλάδα, παρακολουθώντας διάφορους αγώνες, έτυχε να δω έναν του Παναθηναϊκού. Εκείνη τη στιγμή, βλέποντας το γήπεδο, την ατμόσφαιρα, το πάθος των φιλάθλων, ένιωσα κάτι δυνατό. Είπα μέσα μου: «Μια μέρα θα κοουτσάρω τον Παναθηναϊκό»! Πέρασαν μήνες και τελικά βρέθηκα εδώ, σ’ αυτόν τον πάγκο, να ζω αυτό το όνειρο. Ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο για μένα. Προχωρώ βήμα-βήμα στην καριέρα μου, κυνηγώντας τους στόχους μου, και το να βρίσκομαι σήμερα εκεί όπου πάντα ονειρευόμουν με γεμίζει απέραντη χαρά».

Σας βλέπουμε στον πάγκο σαν ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Από πού πηγάζει όλη αυτή η ένταση; Είναι πάθος, είναι ανάγκη για έλεγχο ή δεν ξέρετε άλλο τρόπο να το ζείτε;

«Όλες αυτές οι κινήσεις, όλα όσα κάνω… τώρα καταλαβαίνω πολύ καλά την ερώτησή σας. Μόλις πατήσω το παρκέ, μέσα μου ξυπνά ένας άλλος άνθρωπος. Το έχω πει ξανά: για να κερδίσουμε, πρέπει να παλέψουμε σκληρά. Και για να παλέψουμε, πρέπει πρώτα να ανάψω τη φλόγα μέσα στην ομάδα μου. Γι’ αυτό έχουμε πολλές συζητήσεις πριν από κάθε αγώνα… Περνάω πολύ χρόνο με τις παίκτριές μου, προσπαθώντας να καταλάβω τη «γλώσσα» τους, γιατί όταν βγαίνουμε στο γήπεδο, πρέπει όλοι να μιλάμε την ίδια γλώσσα. Δίνω πάντα κάτι παραπάνω από τον εαυτό μου· και το ίδιο περιμένω κι από εκείνες. Ό,τι βλέπετε στον πάγκο, όλα αυτά τα συναισθήματα, είναι απολύτως αληθινά, αυθεντικά. Εκεί δεν προσποιούμαι· ό,τι βλέπετε είναι αληθινό».

Πώς σας αντιμετώπισαν οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού όταν σας υποδέχθηκαν πρώτη φορά στη Λεωφόρο;

«Ένα πράγμα που το έχω πει και θα το ξαναπώ: οι οπαδοί είναι ο 13ος παίκτης μου. Στον πάγκο είμαστε 12, μαζί με το επιτελείο 17-18, αλλά η στήριξη από τις εξέδρες εδώ είναι τρομερή· ούτε ένα λεπτό δεν υπάρχει σιωπή. Δεν είναι μόνο τα καθίσματα που γεμίζουν, αλλά και οι χώροι γύρω τους, και από την πρώτη μέρα που ήρθα, η αγάπη τους για μένα ήταν τεράστια. Ήρθα εδώ για να παλέψω γι’ αυτούς, και νομίζω ότι το καταλαβαίνουν. Πραγματικά παλεύω με όλη μου την καρδιά και όλη μου την ψυχή. Στο πνεύμα του Παναθηναϊκού υπάρχει αυτός ο μαχητικός χαρακτήρας, και πιστεύω ότι οι οπαδοί θέλουν να βλέπουν την ομάδα να παλεύει σε κάθε παιχνίδι. Αυτό προσπαθώ να δημιουργήσω από την πρώτη μέρα που ήρθα. Θυμάμαι την πρώτη μας προπόνηση, στις 7:30 το απόγευμα, και την επόμενη μέρα παίξαμε αγώνα. Ακόμα και τότε κατάλαβα ότι μπορούσα να ξεσηκώσω την ομάδα μέσα σε μία μέρα. Οι οπαδοί όμως δεν μας στηρίζουν μόνο εντός γηπέδου· είναι δίπλα μας συνέχεια, σέβονται τις παίκτριές μου και αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο. Όταν παίζουμε εκτός έδρας, δημιουργούμε εκεί την ατμόσφαιρα της έδρας, και για μένα αυτό είναι ξεχωριστό. Γι’ αυτό λέω στην οικογένειά μου: "Ελάτε να δείτε την ενέργεια αυτών των οπαδών στο γήπεδό μας". Κάτι αντίστοιχο δεν έχω δει στην Τουρκία και δεν νομίζω ότι θα δω για πολλά χρόνια. Είναι απίστευτοι. Το να φανταστώ ότι έστω μια μέρα θα λείπουν, είναι κάτι που δεν θέλω καν να συμβεί. Νιώθω ευγνωμοσύνη που υπάρχουν και μας στηρίζουν, και ειδικά φέτος τους χρειάζομαι πολύ. Αν συνεχίσουν να μην μας αφήνουν ποτέ μόνες, θα είναι κάτι εξαιρετικό για εμάς».

Σας ενοχλεί που μερικές φορές η συζήτηση αφορά στην εικόνα σας κι όχι στη δουλειά σας, ειδικότερα το πρώτο διάστημα που ήρθατε στην Ελλάδα;

«Φυσικά, δεν με ενοχλεί. Είμαι γυναίκα και πρέπει να φροντίζω τον εαυτό μου, και πράγματι το κάνω. Ευτυχώς, μπορώ να γίνω παράδειγμα και για άλλες γυναίκες, ανεξαρτήτως αθλήματος. Είμαι προπονήτρια μπάσκετ, αλλά αν μπορώ να αποτελέσω παράδειγμα και στο βόλεϊ, στο χάντμπολ ή στο ποδόσφαιρο, θεωρώ ότι η εξωτερική εμφάνιση παίζει πολύ σημαντικό ρόλο.

Δεν το βλέπω ως μειονέκτημα· αντίθετα, είναι ένα σοβαρό και όμορφο πλεονέκτημα. Δείχνω σεβασμό στους ανθρώπους που έρχονται εδώ. Δεν θέλω ποτέ να με δουν ατημέλητη ή χωρίς φροντίδα, γιατί πραγματικά τους εκτιμώ. Έρχονται, αντί να είναι την Κυριακή στο σπίτι με τα παιδιά τους, έρχονται στο γήπεδο, κάνουν το ταξίδι, ξοδεύουν χρήματα για να δουν τον αγώνα μας, και το ίδιο ισχύει και για τους τηλεθεατές.

Είμαι γυναίκα και εκπροσωπώ τη θηλυκότητά μου. Φυσικά, ντύνομαι, φροντίζω να είμαι κομψή. Το στιλ μου περιλαμβάνει πάντοτε ψηλά τακούνια, δεν έχω αλλάξει ποτέ τα τελευταία 25 χρόνια και δεν πρόκειται να αλλάξω. Αυτό το στιλ αντικατοπτρίζει ποια είμαι και με κάνει χαρούμενη όταν βλέπω ανθρώπους να εμπνέονται από αυτό.

Το να φροντίζει μια γυναίκα τον εαυτό της και να είναι περιποιημένη πρέπει να θεωρείται φυσικό. Ισχύει για τις αθλήτριες και για εμάς τις προπονήτριες. Γι’ αυτό δεν βλέπω τίποτα αρνητικό σε αυτό».

Και το τακούνι στον πάγκο είναι θέμα αυτοπεποίθησης ή στάση ζωής;

«Λοιπόν, να σας πω, στον τρόπο ζωής μου και στην προσωπική μου ζωή δίνω μεγάλη σημασία σε αυτά που φοράω, και φυσικά προτιμώ ψηλά τακούνια. Σε επίσημες προσκλήσεις ή άλλες περιστάσεις, επιλέγω ένα στιλ που αντικατοπτρίζει και τον δυναμικό χαρακτήρα μου, και νομίζω ότι το πετυχαίνω, κάτι που με ικανοποιεί πολύ.

Κάποιοι με ρωτούν αν δεν είναι δύσκολο, όταν τρέχω ή κινούμαι, και τους απαντώ ότι στην πραγματικότητα κινούμαι ακριβώς όπως με τα αθλητικά μου παπούτσια. Εξάλλου, φορώ ψηλά τακούνια εδώ και 25 χρόνια, οπότε έχω αποκτήσει μεγάλη εμπειρία σε αυτό. Είμαι πολύ χαρούμενη. Αυτό το στιλ μου αρέσει, μου ταιριάζει, και γι’ αυτό δεν πρόκειται να το αλλάξω».

Ακούστε τα προηγούμενα επεισόδια του ΣΠΛΙΤ powered by bwin