Παναθηναϊκός: Από το «δεν προσπαθώ» έως το «δεν σε αφήνω», ένα… Game 5 δρόμος

• Μια σειρά Playoffs με τη συνολική διαφορά στους 10 πόντους!
• «Win or go home»
• O... Τζόρνταν Μοντέρο και ο Ναν που έχει «χωρίσει» με τις βολές

Ομολογώ έπεσα έξω. Big time όπως λένε και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά το 0-2 στην Ισπανία είχα πιστέψει ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, είτε στο Game 3, είτε το Game 4, ο Παναθηναϊκός θα έκανε την δουλειά στην έδρα του και θα έπαιρνε τελικά το εισιτήριο για το Final Four του «Telekom Center Athens». Φεύ…

Τα προγνωστικά έπεσαν στο «κενό» παρά το γεγονός ότι οι «πράσινοι» ξεκίνησαν με τον πιο ονειρικό τρόπο στην έδρα της Βαλένθια έχοντας κάνει το (απρόσμενο η αλήθεια είναι) 2/2 στην «Roig Arena». Αλήθεια, πίστεψε κανείς μετά το Game 2 ότι ο Παναθηναϊκός θα επέστρεφε στην Ισπανία ύστερα από δύο εβδομάδες και για Game 5; Ούτε μία στο εκατομμύριο. Το πρόβλημα είναι ότι δεν το είχαν πιστέψει ούτε οι παίκτες με αποτέλεσμα να κατεβάσουν ταχύτητα, να χαλαρώσουν, ενδεχομένως να επαναπαυθούν από αυτό το 2-0 και στο τέλος να το πληρώσουν.

Πάνω που έλεγα ότι η Βαλένθια πήγε για μαλλί με τον Παναθηναϊκό στα Playoffs μετά και το 2/2 στην regular season και οι «πράσινοι» την κούρεψαν… γουλί στην έδρα της, τώρα πήρε το αίμα της πίσω. Με τον τρόπο της. Με το μπάσκετ της. Τιμώρησε τον Παναθηναϊκό με τον πλέον βασανιστικό τρόπο. Με δύο νίκες στην δική του έδρα. Πραγματικά, ποιος να το έλεγε και ποιος να το πίστευε. Όσο καλό μπάσκετ και αν παίζει (που πραγματικά παίζει βάσει των δυνατοτήτων της και της φιλοσοφία της), όσο συνεπείς και αν είναι οι παίκτες, όσο αφοσιωμένοι στον στόχο τους, δεν παύει να στερούνται εμπειρίες και σκληραγώγησης από παιχνίδια Playoffs.

Μια σειρά Playoffs με τη συνολική διαφορά στους 10 πόντους!

Θεωρητικά πάντα ο Παναθηναϊκός είχε προβάδισμα σε αυτόν τον τομέα. Παρά το έμπειρο mindset και τις πολλές παραστάσεις από τέτοια ματς, τα βρήκε σκούρα. Όχι μόνο τώρα στα δύο παιχνίδια του T-Center όπου η Βαλένθια «απάντησε» στο break και ανέκτησε το αβαντάζ της έδρας αλλά και στην Ισπανία. Ασχέτως εάν κέρδισε. Μιλάμε για τέσσερα κλειστά παιχνίδια με την τελική διαφορά να ανέρχεται σε μόλις 10 πόντους. Συγκεκριμένα +1 και +2 ο Παναθηναϊκός στην Ισπανία, και αντίστοιχα +4 και +3 η Βαλένθια στην Αθήνα. Κλειστά ματς στο τέλος τα οποία και κρίθηκαν στις λεπτομέρειες, στις τελευταίες κατοχές, στα τελευταία σουτ.

Δείγμα και του πόσο αμφίρροπη είναι η εν λόγω σειρά. Τυχαίο ότι είναι η μοναδική που πήγε σε Game 5; Ναι, να συμφωνήσω ότι η Βαλένθια είναι μια πάρα πολύ καλή και δουλεμένη ομάδα, αλλά υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Ο Παναθηναϊκός έχει το πιο ακριβό μπάτζετ στην Euroleague, έχει παίκτες από το υψηλότερο ράφι, ενώ διαθέτει προσωπικότητες, ταλέντο, ποιόητα και εμπειρία. Όσο και αν μην του ταιριάζει αγωνιστικά ΕΠΡΕΠΕ να παρουσιαστεί αλλιώς. Ειδικά στα δύο εντός έδρας παιχνίδια όπου θα «κλείδωνε» την πρόκριση.

Θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί (και δικαίως) την απουσία του Κώστα Σλούκα. Κακά τα ψέματα. Έλειψε από τα αυτά τα δύο ματς του T-Center. Και έλειψε πολύ. Όμως δεν είχε λείψει και στην Ισπανία όταν ο Παναθηναϊκός ήθελε απεγνωμένα καθαρό μυαλό και ηρεμία στο παιχνίδι του; Παρόλα αυτά οι «πράσινοι» τι έκαναν; Δεν κέρδισαν;

Οπότε ΔΕΝ πρέπει να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία η απουσία του αρχηγού σε αυτά τα δύο ματς. Ασχέτως εάν ΚΑΙ στις δύο αναμετρήσεις θα μπορούσε να «διαβάσει» πολύ καλύτερα τις άμυνες και θα μπορούσε να πάρει πολύ πιο σωστές αποφάσεις όταν ο Παναθηναϊκός έβγαζε εξαιρετικές άμυνες, αλλά έκανε κακές επιθέσεις και δεν μπόρεσε στο πρώτο ματς να περάσει μπροστά και στο δεύτερο να αυξήσει την ψαλίδα της διαφοράς όταν προηγήθηκε την τελευταία φορά σε 53-52. Ψιλά γράμματα.

«Win or go home»

Με τα «αν» και τα «εφόσον» δεν έχει γραφτεί καμία ιστορία και πλέον ο Παναθηναϊκός καλείται να ξεπεράσει τον εαυτό του και να προετοιμαστεί για την πιο δύσκολη και επικίνδυνη αποστολή από το ξεκίνημα της φετινής χρονιάς: «Win or go home». Όπως κέρδισε τα δύο πρώτα ματς, ας βρει τρόπο να κερδίσει και το Game 5. Αν και ένα 5ο παιχνίδι είναι ιδιαιτέρων συνθηκών σε τόσο υψηλό επίπεδο. Όπως έστρωσε κοιμάται ψάχνοντας την υπέρβαση στην Βαλένθια. Επειδή είχα δώσει το «παρών» στα τρία προηγούμενα παιχνίδια των «πρασίνων» στην «Roig Arena» ΔΕΝ θα είναι ΚΑΘΟΛΟΥ εύκολα τα πράγματα. Καθόλου όμως.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πολύ σωστά έπραξε και έγραψε ότι «ώρα αναμέτρησης για όλους μας. Ώρα για όποιον πιστεύει ότι είναι ο καλύτερος να εμφανιστεί και να το αποδείξει… ανεξάρτητα από τις συνθήκες» μιας και κάνει τους παίκτες να αναρωτηθούν ποιες είναι οι δυνατότητες τους και τι έχουν δείξει έως τώρα. Ξαναλέω. Όπως είχε γίνει το 0-2 στην Βαλένθια, κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γίνει και το 2-0 και τώρα να κάναμε τελείως διαφορετικές συζητήσεις.

Είναι ολοφάνερο ότι το μπάσκετ της Βαλένθια δεν ταιριάζει στον Παναθηναϊκό. Αυτές οι γρήγορες εκτελέσεις στα 8 δευτερόλεπτα, αυτές οι άμεσες απαντήσεις, αυτή η ενέργεια σε ΟΛΕΣ τις κατοχές, αυτή η ταχύτητα εκτέλεσης και δημιουργίας, αυτή η αθλητικότητά, αυτή η φρεσκάδα, αυτή ευστοχία, δεν έχουν κουμπώσει καθόλου καλά με την ελληνική ομάδα. Προσωπικά πίστευα ότι χίλιες φορές να έπαιζε με τη Βαλένθια στα playoffs παρά με την μπαρουτοκαπνισμένη, Ρεάλ. Δεν περίμενα ωστόσο με τίποτα ότι θα δυσκολευόταν τόσο πολύ. Κρατούσε την τύχη στα χέρια του και τώρα θα πρέπει να διαβεί τον πολύ δύσκολο δρόμο.

Bλέποντας το πόσο άνιωθη ομάδα είναι και το πόσο άγνοια κινδύνου και πίεσης έβγαλε σ’ ένα τόσο καυτό γήπεδο όπου τα ντεσιμπέλ έσπαγαν τα αυτιά, η ισπανική ομάδα είναι ικανή για το καλύτερο. Και όσο η Βαλένθια παίζει και θα παίζει σε τόσο υψηλό ρυθμό και με τόσες πολλές κατοχές, δύσκολα θα δώσω τύχη στον Παναθηναϊκό. Μακάρι να κάνω λάθος αλλά δεν είμαι αισιόδοξος. ΔΕΝ τον αφήνει να χαλαρώσει ούτε για μία στιγμή. Και αν μη τι άλλο οι «πράσινοι» ούτε φημίζονται για την φρεσκάδα τους, αλλά ούτε και για την συνεχόμενα μεγάλη ένταση.

Και μέσα σε όλα κρατήστε ότι ΚΑΙ ΠΑΛΙ η Βαλένθια βρήκε πολλούς πόντους από αιφνιδιασμό και πιο συγκεκριμένα 25, ενώ είχε 27 στο Game 3! Αριθμοί τρελοί για εκτός έδρας ματς. Επίσης: 16 επιθετικά ριμπάουντ και 82 στο σύνολο των τεσσάρων αγώνων των Playoffs. Ούτε εκεί υπήρχε αντίδοτο. Όπως δεν υπάρχει αντίδοτο για τον Μοντέρο ο οποίος είναι υπεύθυνος για τους 80 από τους 180 πόντους της Βαλένθια στα δύο ματς του Telekom Center Athens!

O... Τζόρνταν Μοντέρο και ο Ναν που έχει «χωρίσει» με τις βολές

Αν συνυπολογιστεί και η -για άλλη μια φορά- αντιμετώπιση από την διαιτησία, και μάλιστα μέσα στην έδρα του, τότε… buenas noches. Και όχι δεν είναι δικαιολογία, αλλά είναι μια πραγματικότητα. ΔΕΝ λέω ότι ο Παναθηναϊκός έχασε από η διαιτησία σε αυτά τα δύο μάτς, αλλά σίγουρα δεν ένιωσε ότι παίζει στην έδρα του. Δεν υπήρχε κανένα 50-50 και οι «πράσινοι» έχουν κάθε λόγο να φωνάζουν. Όχι τα σπόρια δεν πήραν αλλά ούτε το… γάλα της μάνας τους.

Τουλάχιστον κωμικό να γίνεται μια τόσο εξόφθαλμη φάση με τον Μοντέρο να πατάει και με τα δύο πόδια τη γραμμή σε ένα κρίσιμο σημείο και να μην δίνεται τίποτε απολύτως. Μάτια ερμητικά κλειστά. Να μην αναφέρω και άλλες φάσεις όπως του Μπαντιό (πράσινη κατοχή κατέληξε σε τεχνική ποινή) ή τα κριτήρια στα φάουλ. Δεν θέλω ωστόσο να τα χρησιμοποιήσω ως δικαιολογία για τον Παναθηναϊκό για τον απλούστατο λόγο ότι φέρει η ελληνική ομάδα ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευθύνη για το πρόσωπο που παρουσίασε.

Όμως τώρα σε τέσσερα ματς των Playoffs και σε 30:43 λεπτά συμμετοχής κατά μέσο όρο ο Κέντρικ Ναν να έχει εκτελέσει 5 βολές (και καμία στα δύο ματς της Αθήνας!!!), να έχει κερδίσει 5 φάουλ και να έχει υποπέσει σε 14; Και την ίδια ώρα ο Μοντέρο να θυμίζει… Μάικλ Τζόρνταν από την αντιμετώπιση που έχει με 19 εκτελεσμένες βολές, 19 φάουλ υπέρ και μόλις 4 κατά ανά 29 λεπτά συμμετοχής; Και επίσης: Δεν γίνεται ο Μπαντιό ο οποίος έχει γίνει σκιά του Κέντρικ Ναν παίζοντας επιθετική άμυνα να έχει χρεωθεί με μόλις 6 φάουλ συνολικά σε τέσσερα ματς. Απλά δεν γίνεται. Κάτι δεν μου πάει καλά εδώ.

Είναι αυτό που λένε: «Ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε και ο γάιδαρος». Τι στραβό δηλαδή; Θεόστραβο. Και όσο να ‘ναι όταν πας να παίξεις τη ζωή σου εκτός έδρας και δη σ’ ένα γήπεδο το οποίο δεν θα σε αποδεχτεί και με ανοικτές τις αγκάλες μετά τα όσα έχουν συμβεί συνολικά στη σειρά, τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Ειδικά εάν και η αντιμετώπιση των διαιτητών θα είναι ίδια και απαράλλακτη. Δεν ξέρω πως θα μπορέσει να έχει τύχη ο Παναθηναϊκός. Θα χρειαστεί υπέρβαση. Μεγάλη. Όμως έχει το «know how» και το απέδειξε.

Αρκεί να παρουσιαστεί έτοιμος. Πανέτοιμος. Ομολογώ ότι ΔΕΝ περίμενα σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση να δω την ίδια απάθεια και την ίδια έλλειψη συγκέντρωσης και έντασης στο ξεκίνημα του ματς. Δεν ξέρω εάν είναι ενεργειακό το ζήτημα και αν πραγματικά οι παίκτες δεν έχουν τα ίδια αποθέματα. Απλά υπήρχαν στιγμές που ένιωθα ότι δεν μπορούσαν οι «πράσινοι» να σταματήσουν τους παίκτες της Βαλένθια. Τους περνάν σαν σταματημένους. Είτε μεταφέροντας τη μπάλα από τη μία άκρη του παρκέ στην άλλη, είτε παίζοντας «ένας εναντίον ενός».

Και αντίθετα όταν ο Παναθηναϊκός ασκούσε πίεση και γινόταν πιο επιθετικός στην άμυνα του, βραχυκύκλωνε τους Ισπανούς και τους έβγαζε έξω από τα νερά τους. Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο να γίνει για 40 λεπτά. Αυτό που ΔΕΝ καταλαβαίνω είναι γιατί να μην γίνει από την αρχή. Για ποιον λόγο να αφήσει ΚΑΙ ΠΑΛΙ τη Βαλένθια να νιώσει άνετα, να βρει ψυχολογία και να τονώσει εκ νέου την αυτοπεποίθηση της. Λάθη τα οποία πληρώνονται και μάλιστα πολύ πολύ ακριβά.

Ο Παναθηναϊκός για ένα ακόμα ματς κυνηγούσε στην έδρα του και γνώρισε την 8η φετινή του ήττα στο κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων. Ασύλληπτο το νούμερο και ταυτόχρονα απαράδεκτο. Επίσης κάτι που τιμάει πολύ την Βαλένθια. Φέτος έχει τέσσερις νίκες σε τέσσερα ματς στην Ελλάδα! Τρεις κόντρα στον Παναθηναϊκό και μία κόντρα στον Ολυμπιακό. Όχι για να μην νομίζει κάποιος ότι είναι ομάδα της σειράς, «ποια Βαλένθια» (που ακούστηκε) κ.ο.κ.

Άραγε υπάρχει ακόμα βενζίνη ψυχικών και αγωνιστικών αποθεμάτων στο πράσινο ντεπόζιτο ενόψει του Game 5 την ερχόμενη Τετάρτη (13/5, 22:00) στην «Roig Arena». Αφού το έκανε δύο φορές. Ε, ας τριτώσει το… καλό. Αν όχι τότε θα μιλάμε για μια τεράστια αποτυχία για τον Παναθηναϊκό που χτίστηκε για να κατακτήσει την Euroleague...

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.