Παναθηναϊκός: Θα πάει κόντρα και όπου βγει

• Απασφαλίζουν
• «Ό,τι αξίζει θα σωθεί»
• Η διπλή ανάγνωση για τον Χολμς
• Ο λόγος της λύσης της συνεργασίας με τον Αμερικανό σέντερ

«Win or go home». Λίγο - πολύ κάπως έτσι ήταν η κατάσταση στις τάξεις του Παναθηναϊκού πριν από το τζάμπολ του αγώνα με την Ντουμπάι στο… ουδέτερο έδαφος του Σαράγεβο. Έπαιζε με την πλάτη στον τοίχο. Όπως είχε παίξει απέναντι στην Ζάλγκιρις πριν από δύο εβδομάδες. Όπως είχε παίξει επίσης κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα. Όπως θα κληθεί να ξαναπαίξει την ερχόμενη Παρασκευή (27/3) στο «Telekom Center Athens» απέναντι στην Μονακό.

Απλούστατα, κάθε, μα κάθε, παιχνίδι από εδώ και στο εξής έχει τον χαρακτήρα του «τελικού» από τη στιγμή που οι πράσινοι «χαράμισαν» το εύκολο (θεωρητικά και στα χαρτιά τουλάχιστον) πρόγραμμα που είχε προηγηθεί το προηγούμενο δίμηνο. Υπό κανονικές συνθήκες αυτή τη στιγμή η κουβέντα για τον Παναθηναϊκό θα έπρεπε να γινόταν για τις δύο πρώτες θέσεις και σε καμία περίπτωση για το αν θα πρέπει να βγουν κομπιουτεράκια για την είσοδο στην εξάδα η οποία χαρίζει και το απευθείας εισιτήριο των φετινών playoffs.

Ακόμα και έτσι ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να κρατάει την τύχη στα χέρια του. Και δεν αναφέρομαι μόνο για την πρόκριση στα playoffs χωρίς να χρειαστεί να μπει στην πονηρή και άκρως επικίνδυνη διαδικασία του Play-In αλλά και για το αβαντάζ της έδρας. Αρκεί να συνεχίσει το νικηφόρο του σερί. Αρκεί να είναι σε κάθε ματς απολύτως συγκεντρωμένος, «locked in» στον στόχο του και έτοιμος να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε δυσκολία μπορεί να προκύπτει μέσα στα παιχνίδια.

Στο Σαράγεβο το έκανε. Και το έκανε με επιτυχία. Σ’ ένα ομολογουμένως πολύ πολύ δύσκολο παιχνίδι, καθώς η Ντουμπάι είναι ομάδα η οποία -σε γενικές γραμμές- δεν του ταίριαζε. Και δεν του ταίριαζε μπασκετικά λόγω των πολλών κατοχών που χρησιμοποιεί, του γρήγορου ρυθμού που δίνει και των επιθετικών λύσεων που διαθέτει σε όλες τις θέσεις. Ήταν εκ των προτέρων γνωστό ότι θα είχε δύσκολο αμυντικό βράδυ. Και είχε. Και όχι τίποτε άλλο αλλά δεν έβρισκε και λύσεις κατά τη διάρκεια του αγώνα. Οπότε έπρεπε να «απαντήσει» με το ίδιο νόμισμα. Έπρεπε να ακολουθήσει τον ρυθμό της.

Στην τελική το να πετύχει μια ομάδα 107 πόντους σε εκτός έδρας παιχνίδι δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στην Euroleague. Ήταν προαπαιτούμενο για τον Παναθηναϊκό να ήταν εύστοχος (που ήταν) και να έβρισκε (που βρήκε) μεγάλα σουτ γιατί δεδομένα θα τα είχε ανάγκη. Και αποδείχθηκε με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Και όσο αρχίζει να μπαίνει ολοένα και περισσότερο στην εξίωση ο Ματίας Λεσόρ, θεωρώ ότι η διαφορά θα φαίνεται. Που ήδη ο Γάλλος σέντερ έχει γίνει επιδραστικός στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού.

Απασφαλίζουν

Άλλωστε όπως λένε και οι Αμερικανοί «When the Going Gets Tough, the Tough Get Going». Όπερ και σημαίνει ότι στα δύσκολα θα έβγαιναν μπροστά οι μεγάλοι παίκτες. Και αν μη τι άλλο ο Παναθηναϊκός διαθέτει παίκτες με τεράστια προσωπικότητα. Παίκτες με επιθετικό ταλέντο που ξεχειλίζει. Παίκτες που ΘΕΛΟΥΝ να παίρνουν την ευθύνη. Αχάμπαρους. Άνιωθους όπως είναι η χαρακτηριστική λέξη που έχει χρησιμοποιήσει στο «Gazz Floor by Novibet» ο Ιωάννης Παπαπέτρου. Και στο Σαράγεβο «βροντοφώναξαν» παρών οι Τσέντι Όσμαν, Κέντρικ Ναν και Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις.

Ο Τούρκος φόργουρντ ήταν εκείνος που «κράτησε» τον Παναθηναϊκό όταν το ματς έμοιαζε να στραβώνει στο πρώτο ημίχρονο με την διαφορά να φτάνει σε διψήφια νούμερα για την (τυπικά) γηπεδούχο ομάδα ενώ παράλληλα μπόρεσε να παίξει και για τον Κέντρικ Ναν, ο οποίος ήταν καθηλωμένος με τρία φάουλ από τα μέσα της 1ης περιόδου. Και θα έλεγε κάποιος ότι αυτό λειτούργησε… ευεργετικά για το mindset του Αμερικάνου γκαρντ. Και φάνηκε όταν επέστρεψε στο ματς,

Είναι χαρακτηριστικό όταν μπήκε στο παρκέ ήταν κάτι παραπάνω από έτοιμος. Και το κυριότερο; Πάνω απ’ όλα ήρεμος. Είχε διαβάσει καλά το παιχνίδι από τον πάγκο και όταν πέρασε στο παιχνίδι σκόρπισε με… τρόμο την άμυνα της Ντουμπάι. Ασταμάτητος. Και όταν βρίσκει ρυθμό ο Κέντρικ Ναν, δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος παίκτης στην Euroleague που να μπορεί να τον σταματήσει. Αποκορύφωμα η τριποντάρα από τα 8 μέτρα μέσα στη… μούρη του ΜακΚίνκλεϊ Ράιτ με την οποία έβαλε τις βάσεις της νίκης στο 01:06 γράφοντας το 96-102.

Σκόραρε 11 από τους συνολικά 21 πόντους στην τελευταία περίοδο και όταν τον ρώτησα έξω από τα αποδυτήρια για αυτό το σουτ, σχημάτισε ένα χαμόγελο με νόημα στα χείλη του και απλά μου είπε: «It’s clutch time» θέλοντας να τονίσει ότι όταν «καίει» η μπάλα την θέλει στα χέρια του.

Και ο ευχάριστος «πονοκέφαλος» για τον Εργκίν Άταμαν σε τέτοιες καταστάσεις είναι σε ποιον θα την… πρωτοδώσει. Γιατί λίγο αργότερα σειρά πήρε το dagger τρίποντο του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις για το 98-105 στα 35’’ πριν από το τέλος, ο οποίος με τη σειρά του έγραψε τον καλύτερο επίλογο της εκτός έδρας νίκης των «πρασίνων» και της δικής του (μίας ακόμα για να είμαστε ακριβείς) εξαιρετικής εμφάνισης.

«Ό,τι αξίζει θα σωθεί»

Στην τελική από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός είχε 61% στα τρίποντα με 14/23, πάνω από 50% στα δίποντα (23/44), σχεδόν 91% από τη γραμμή της φιλανθρωπίας με 21 εκτελεσμένες βολές (19/21) και 23 ασίστ για μόλις 8 λάθη θα ήταν εκ των πραγμάτων δύσκολο να χάσει το παιχνίδι. Ακόμη και αν η Ντουμπάι είχε αντίστοιχα ποσοστά ευστοχίας (δηλαδή 55% στα δίποντα, 59% στα τρίποντα 89% στις βολές και 22 ασίστ για 13 λάθη), στα εκτός έδρας ματς οι ανάλογοι αριθμοί αποκτούν διπλή σημασία για την φιλοξενούμενη ομάδα.

Ξαναλέω όμως. Ο Παναθηναϊκός έκανε απλά και μόνο το καθήκον του. Και όσο θα συνεχίσει να κερδίζει στην τελική ευθεία της κανονικής περιόδου θα συνεχίσει… να πηγαίνει «κόντρα και όπου βγει» ύστερα από την βαθμολογική του κατάσταση και το πώς έχει διαμορφωθεί ισοβαθμώντας με άλλες 4 ομάδες (σ.σ. εκκρεμεί και το ματς του Ερυθρού Αστέρα στη Βιτόρια που έχει 18-14 οπότε οι ομάδες μπορεί να γίνουν και πέντε σε περίπτωση νίκης των Σέρβων σήμερα 25/3).

Το εν λόγω τραγούδι της Άννας Βίσση έχει γίνει, πλέον, trend από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο ο οποίος το «ποστάρει» συνέχεια θέλοντας να εκφράσει την βαθιά του πίστη για την ομάδα. Και αν θέλετε την άποψη μου, ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ κάνει και πιστεύει όταν βλέπει ότι έχει το καλύτερο ρόστερ της Euroleague. Τι θα γίνει στο τέλος κανείς δεν μπορεί να ξέρει αλλά σίγουρα όταν και οι παίκτες γνωρίζουν ότι έχουν την κάλυψη του ισχυρού άνδρα της ομάδας, αυτομάτως και το κίνητρο πρέπει να γίνει διπλάσιο και τριπλάσιο.

Αυτό είναι το ζητούμενο από εδώ και στο εξής για τον Παναθηναϊκό. Και πολύ καλά κάνει. Με τα δεδομένα που είχαν σχηματιστεί μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ στις 6 Μαρτίου και το τότε ρεκόρ 16-14 αυτό έπρεπε να κάνει. Να πάει κόντρα σε όλα αυτά τα δεδομένα. Και θα συνεχίσει να πηγαίνει «κόντρα και όπου βγει». «Στου χρόνου την καταστροφή». Και «ό,τι αξίζει θα σωθεί». «Κόντρα σε κάθε λογική». Γιατί αν πραγματικά αξίζει να σωθεί η σεζόν για τον Παναθηναϊκό στην Euroleague, να είστε σίγουροι ότι θα σωθεί. Αν αξίζει να βρεθεί στην εξάδα, στην τετράδα, στο Final Four, θα βρεθεί.

Η διπλή ανάγνωση για τον Χολμς

Ακόμα και αν χρειαστεί να συνεχίσει με 2+1 σέντερ έως το τέλος. Όπως έγινε γνωστό ο Ρισόν Χολμς αποτέλεσε παρελθόν από τον Παναθηναϊκό. Καλώς; Κακώς; Η αλήθεια ίσως να βρίσκεται κάπου στη μέση. Και θα σας πω τι εννοώ.

`Από τη μία θα πει κάποιος ότι στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι οι «πράσινοι» θα έχουν βασικό σέντερ τον Ματίας Λεσόρ ο οποίος επέστρεψε από σοβαρό τραυματισμό και απουσία 14 μηνών, με δεύτερο τον 36χρονο Κένεθ Φαρίντ και τον Ντίνο Μήτογλου σε ρόλο μπαλαντέρ στη θέση του σέντερ. Και θα έχουν δίκιο.

Χτύπα ξύλο να γίνει κάτι, ο Παναθηναϊκός θα είναι μετά εκτεθειμένος από τη στιγμή που αποχώρησε από την ομάδα και ο Ομέρ Γιούρτσεβεν πριν από έναν μήνα. Και είναι λογικό να το σκεφτεί κάποιος αυτός. Ότι δεν θα υπάρχει δηλαδή ασφαλιστική δικλείδα. Όμως υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Ρισόν Χολμς δεν δικαίωσε τις προσδοκίες και το βιογραφικό που τον συνόδευε όταν υπέγραψε στον Παναθηναϊκό. Αν είχαμε δει έναν… άλλον Ρισόν Χολμς ίσως η κατάσταση να μην έφτανε ποτέ στο σημείο που έφτασε. Αν μη τι άλλο πήρε τις ευκαιρίες του ως «πρώτος σέντερ», έκανε κάποια καλά ματς, αλλά δεν αφομοίωσε ποτέ την απευθείας μετάβαση από το ΝΒΑ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και στην Euroleague.

Ο λόγος της λύσης της συνεργασίας με τον Αμερικανό σέντερ

Ούτε εκείνος απολάμβανε το παιχνίδι, αλλά ούτε και ο Παναθηναϊκός και δη ο Άταμαν είχαν μείνει ικανοποιημένος από εκείνον. Μετά την επιστροφή του Λεσόρ θα πήγαινε 3ος στο rotation των σέντερ και αυτό διότι οι καλές εμφανίσεις του Φαρίντ (για αυτά που του ζητάει ο Παναθηναϊκός και τον ρόλο που πρέπει να υπηρετήσει) τον είχαν φέρει πιο μπροστά.

Αν μπουν στην εξίσωση και τα όσα επακολούθησαν της δήλωσης του Άταμαν (καλώς, κακώς την έκανε αυτή είναι μια άλλη ιστορία) με τα ποσταρίσματα της συζύγου του και της μητέρας του, αυτομάτως είχε ξεκινήσει και η αντίστροφη μέτρηση. Και από τη στιγμή που μίλησαν έτσι για τον οργανισμό (συνολικά) του Παναθηναϊκού (και όχι για τον Αταμαν προσωπικά) ήταν θέμα χρόνου το «διαζύγιο» των δύο πλευρών.

Να υπογραμμίσω ότι δεν ήταν μονομερής η λύση της συνεργασίας αλλά έγινε κοινή συναινέση, δείγμα και της επιθυμίας του παίκτη να αποχωρήσει. Κάτι που έτσι και αλλιώς θα γινόταν το καλοκαίρι καθώς η οψιόν της ενεργοποίησης του δεύτερου έτους του συμβολαίου του, ανήκε στον Παναθηναϊκό. Εν κατακλείδι καθένας μπορεί να έχει τη δική του άποψη για το αν έπραξε σωστά ο Παναθηναϊκός ή όχι για το τέλος της συνεργασίας με τον Ρισόν Χολμς.

Απλά τώρα οι ρόλοι θα είναι πιο ξεκάθαροι ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι. Ειδικά όταν τελειώνει η σεζόν και αρχίζουν τα πολύ δύσκολα, ο Άταμαν στηρίζεται κυρίως σε 8-9 παίκτες. Έτσι έχει πάρει τα αποτελέσματα. Έτσι έχει κατακτήσει τα τρόπαιο. Έτσι ακριβώς σκοπεύει να πράξει και φέτος έως και το τέλος της χρονιάς.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.