Παναθηναϊκός: Ο μπαινάκης και ο βγαινάκης

• Το «διάβασμα» της Αρμάνι και τα «πράσινα» 17 λάθη
• Εάν «πνίγηκαν» στο άγχος του «πρέπει», τότε...
• Ο κακός μπελάς Μπρουκς και το κίνητρο του Λορέντζο Μπράουν
• Ο Άταμαν που ανέλαβε την ευθύνη και η ομιλία Γιαννακόπουλου που πρέπει να τοιχοκολληθεί στα... αποδυτήρια

Ομολογώ ότι μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό στο ντέρμπι της Euroleague, περίμενα ότι ο Παναθηναϊκός θα μάσαγε σίδερα στο αμέσως επόμενο (και μάλιστα εντός έδρας) παιχνίδι με την Αρμάνι Μιλάνο. Ειδικά από τη στιγμή που είχε μεσολαβήσει και η ομιλία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου προς όλα τα μέλη της ομάδας το μεσημέρι του Σαββάτου. Αμ, δε. Τα ίδια και χειρότερα.

Σαν να μπήκαν από το ένα αυτί και να βγήκαν από το άλλο. Σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ. Καταλαβαίνω και αντιλαμβάνομαι ότι μια ήττα από τον «αιώνιο» αντίπαλο και μάλιστα μέσα στην έδρα τους μπροστά σε 18.000 φιλάθλους οι οποίοι είχαν κάνει ένα ακόμα sold out, μπορεί να φέρει τα πάνω-κάτω. Μπορεί να ανατρέψει το οποιοδήποτε καλό κλίμα είχε δημιουργηθεί και να φέρει εσωστρέφεια και έξτρα πίεση. Και θεωρώ ότι αποτυπώθηκε στο 100% απέναντι στην Αρμάνι Μιλάνο.

Το «διάβασμα» της Αρμάνι και τα «πράσινα» 17 λάθη

Αν και εδώ που τα λέμε, περίμενα να συμβεί το άκρως αντίθετο. Αυτή η πίεση να γίνει δημιουργική, να πεισμώσει παίκτες και προπονητή και να μην αφήσουν καμία Αρμάνι να αλωνίζει και να κάνει ό,τι θέλει στο Glass Floor του «Telekom Center Athens». Αντί να παρουσιαστεί καλύτερος ο Παναθηναϊκός και να βγάλει αντίδραση, παρουσιάστηκε χειρότερος. Πολύ χειρότερος για την ακρίβεια.

Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το δεύτερο ημίχρονο του αγώνα εφάμιλλο με το παιχνίδι στο Βελιγράδι (ή ακόμα και στο Μιλάνο) όπου πραγματοποίησε την χειρότερη εμφάνιση της φετινής σεζόν. Σαν να έμεινε στα αποδυτήρια. Σαν να μην υπήρχαν «απαντήσεις» στην επιθετική άμυνα που είχε εφαρμόσει η Αρμάνι.

Τι έκανε η ιταλική ομάδα; Αφενός ο Ποέτα είδε την αδυναμία στη ρακέτα της στο πρώτο ημίχρονο και τη «θωράκισε» κρατώντας τον Νίμπο στο «ζωγραφιστό» και αφετέρου έκλεισε τα «καλά χέρια» των δημιουργών του Παναθηναϊκού οδηγώντας τους σε πολλές λανθασμένες, ενίοτε και επιπόλαιες, επιλογές. Τα 17 λάθη στα οποία υπέπεσε ο Παναθηναϊκός αποτυπώνουν του λόγου το αληθές.

Ειρήσθω εν παρόδω είναι η δεύτερη χειρότερη επίδοση των «πρασίνων» στα λάθη φέτος, μετά τα 18 στη Βιτόρια κόντρα στη Μπασκόνια (αν και εκεί νίκησε χάρη στο buzzer beater του Ναν) ενώ ισοφάρισε τα 17 λάθη με αντίπαλο τη Βαλένθια. Και ο Παναθηναϊκός δεν είναι ομάδα που… κάνει λάθη γενικά στην Euroleague και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι είναι η 3η καλύτερη της διοργάνωσης με 10.8 λάθη, πίσω από την Μονακό (10.6 λάθη) και την Ντουμπάϊ (10.5 λάθη).

Εάν «πνίγηκαν» στο άγχος του «πρέπει», τότε...

Κακή, κάκιστη προετοιμασία του αγώνα. Αγωνιστική και ψυχολογική. Και επανέρχομαι στο κύριο θέμα μου και αφορά την ομιλία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου την επομένη του ντέρμπι. Δεν ξέρω αν τελικά… κοιτάχτηκαν αυτοί που έπρεπε στον καθρέπτη όπως είχε αναφέρει ο ισχυρός άνδρας της ΚΑΕ αλλά στα δικά μου μάτια όλα όσα τους είπε φάνηκε να πηγαίνουν στον βρόντο. Καμία αντίδραση. Τι ειπώθηκαν, τι δεν ειπώθηκαν, το ίδιο και το αυτό. Θεωρώ ότι η εν λόγω ομιλία του Γιαννακόπουλου στην ομάδα ήταν ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ που έπρεπε να ακουστεί τη δεδομένη χρονική στιγμή. Συμφώνησα μέχρι και την τελευταία τελεία των λεγόμενων του γιατί πίστεψα ότι θα γίνει κάτι. Φευ…

Πραγματικά δεν μπορώ να δώσω κάποια εξήγηση. Αν κάποιοι παίκτες «πνίγηκαν» από το άγχος του «πρέπει» και δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο. Όμως δεν πιστεύω κάτι τέτοιο. Όλοι (ή έστω σχεδόν όλοι) είναι παίκτες εγνωσμένης αξίας, έμπειροι, με παραστάσεις, ταλέντο και αν μη τι άλλο γνωρίζουν πώς να βγαίνουν από παρόμοιες καταστάσεις. Και αυτό περιμένω να δω στα επόμενα παιχνίδια. Αυτό περίμενα να δω από το συγκεκριμένο παιχνίδι, στο οποίο παρουσιάστηκαν κατώτεροι των απαιτήσεων.

Και προσέξτε. Απέναντι σε μια… μισή Αρμάνι. Χωρίς Σιλντς. Χωρίς Έλις. Χωρίς Τόνουτ. Χωρίς Μπολμάρο. Αλλά με παίκτες πανέτοιμους, προετοιμασμένους σωστά και άκρως διαβασμένους. Πλάκα-πλάκα, και μπορεί να ακουστεί λίγο παρατραβηγμένο, αλλά η πιο σοφή απόφαση του Μεσίνα ήταν ότι αποχώρησε από τον πάγκο της ομάδας. Τον σέβομαι απεριόριστα, έχει πολλά γαλόνια στην καριέρα του, πλούσιο βιογραφικό, αλλά παράλληλα τον θεωρώ και ως έναν από τους πιο υπερτιμημένους προπονητές στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Μια χαρά τα πάει από τη θέση του προέδρου. Απολαμβάνει το έργο του… Τζουζέπε Ποέτα.

Στο δεύτερο μισό του αγώνα η Αρμάνι τα έκανε όλα σωστά στην άμυνα της και ο Παναθηναϊκός… όλα λάθος. Και σε άμυνα αλλά (κυρίως) και σε επίθεση. Επιμέρους σκορ 31-49. Και δείτε στατιστικά στο δεύτερο μισό του αγώνα: Ο Παναθηναϊκός είχε 7/21 δίποντα, 4/8 τρίποντα, 5/7 βολές, 15-1 ριμπάουντ και 8 ασίστ για 9 λάθη (από τα συνολικά 17)! Την ίδια ώρα η Αρμάνι είχε αντίστοιχα στο δεύτερο ημίχρονο 14/23 δίποντα, 7/15 τρίποντα, 0/1 βολή, 19-3 ριμπάουντ και 13 ασίστ για μόλις 4 λάθη. Και κάπως έτσι λαμβάνετε και την απάντηση για την εικόνα του αγώνα στο δεύτερο ημίχρονο και την (αμείλικτη) γλώσσα των αριθμών.

Ο κακός μπελάς Μπρουκς και το κίνητρο του Λορέντζο Μπράουν

Και με τον Κέντρικ Ναν στους 2 πόντους σ’ ένα ημίχρονο και αυτοί με βολές, ΔΕΝ θα μπορούσε το «τριφύλλι» να έχει απαιτήσεις και να περιμένει κάτι περισσότερο. Και ας είδε τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ να αντιδράει στις προηγούμενες δηλώσεις του προπονητή του και ας είδε τον Ρισόν Χολμς να έχει θετική παρουσία. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και στο ταμείο της χρονιάς ενδεχομένως και να «πονέσει» και περισσότερο.

Μάλιστα ο Άρμονι Μπρουκς έχει εξελιχθεί σε κακό μπελά για τον Παναθηναϊκό καθώς στα δύο ματς των δύο ομάδων μέτρησε 25 πόντους κατά μέσο όρο (έχοντας τα δύο season high του κόντρα στους πράσινους με 26 πόντους στο Μιλάνο και 24 πόντους τώρα στην Αθήνα) και 13/23 τρίποντα συνολικά σε αυτά τα δύο παιχνίδια! Αν μπει στην εξίσωση και ο Λορέντζο Μπράουν ο οποίο είχε τεράστιο κίνητρο στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ιδού και το αποτέλεσμα.

Ο πολύπειρος Αμερικανός θύμισε τον Μπράουν της… Μακάμπι ο οποίος έκανε «όργια» εναντίον του Παναθηναϊκού. Και τα επανέλαβε απέναντι στον Άταμαν με την καλύτερη επιθετική του επίδοση φέτος σκοράροντας 17 πόντους (και μάλιστα ήταν η δεύτερη μόλις διψήφια!) Όπως φαίνεται ο «Zo» είχε κυκλώσει και με το παραπάνω το συγκεκριμένο παιχνίδι. Και έμελλε να το αποδείξει εμφατικά.

Ο Άταμαν που ανέλαβε την ευθύνη και η ομιλία Γιαννακόπουλου που πρέπει να τοιχοκολληθεί στα... αποδυτήρια

Θυμάστε τι είχα πει για τον Άταμαν μετά το ντέρμπι; Ότι κακώς δεν είχε αναλάβει την ευθύνη της ήττας αν και θα έπρεπε να το κάνει. Και την ανέλαβε τώρα ζητώντας και συγγνώμη από τον κόσμο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ξέρει και εκείνος τα λάθη του και είμαι σίγουρος ότι θα κάνει τα πάντα για να τα διορθώσει. Αρκεί να γίνει σύντομα και να βρουν οι παίκτες το χαμένο τους κίνητρο. Γιατί κανείς δεν ξέχασε το μπάσκετ μετά το Κάουνας όταν όλοι στην Euroleague έκαναν λόγο για μια άκρως φορμαρισμένη ομάδα που παίζει εξαιρετικό μπάσκετ.

«Last year» αυτά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Στην Euroleague μετράει το «σήμερα» και ο αμέσως επόμενος αγώνας. Οπότε στον Παναθηναϊκό δεν έχουν χρόνο ούτε για πολλές αναλύσεις, ούτε για δάκρυα αλλά ούτε και για απογοητεύσεις. Η ήττα από την Αρμάνι ήταν ΠΟΛΥ χειρότερη από αυτήν κόντρα στον Ολυμπιακό καθώς «έσβησε» μεγάλα διπλά όπως στη Μαδρίτη, την Πόλη και το Κάουνας. Πόνεσε περισσότερο (όχι ψυχολογικά και για λόγους πρεστίζ, αλλά) βαθμολογικά. Και ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να παίζει με την φωτιά. Ακολουθεί η Βίρτους σε διάστημα 48 ωρών, εκεί όπου το ΠΡΕΠΕΙ είναι ακόμα μεγαλύτερο.

Ο Γιάννης Σερέτης είχε γράψει σε ένα άλλο blog στο Gazzetta ότι η ομιλία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου θα πρέπει να τοιχοκολληθεί στα αποδυτήρια της ποδοσφαιρικής ομάδας. Δεν είναι «δικά μου» λημέρια εκεί οπότε δεν έχω άποψη. Απλά θα πω ότι ΠΡΕΠΕΙ να τοιχοκολληθεί ΚΑΙ στα αποδυτήρια της μπασκετικής ομάδας και μάλιστα μεταφρασμένη σε όλες τις γλώσσες που ακούγονται μέσα σε αυτά. Και να την διαβάζουν όλοι καθημερινά. Μέχρι να την αποστηθίσουν απ’ έξω και ανακατωτά!

Και στην τελική ο Γιαννακόπουλος είναι αποφασισμένος να κάνει τα πάντα για να ενισχύσει ακόμα περισσότερο την ομάδα. Ακόμα και αν γνωρίζει ότι «κυνηγάει» το πολύ δύσκολο εγχείρημα με τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις για τον οποίο περιμένει στην... γωνία για το «all in». Όμως το προσπαθεί.