Παναθηναϊκός: «The eyes, Chico, they never lie»

• Το όριο των 77-82 πόντων δείχνει «καλή άμυνα»
• Ο αψεγάδιαστος Σλούκας, το +19 του Χουάντσο και η συγκέντρωση του Ναν
• Η επίδραση του Άταμαν

Τι σου είναι η φετινή Euroleague…

Πραγματικά δεν ξέρεις τι να περιμένεις από αγωνιστική σε αγωνιστική και από παιχνίδι σε παιχνίδι. Το δημοσιογραφικό «κλισέ» ότι «όλοι μπορούν να τους κερδίσουν όλους» μπορεί να ακούγεται κουραστικό, ξεπερασμένο και ενίοτε και… ξενέρωτο ωστόσο αποτυπώνει στο 100% την πραγματικότητα.

Με εξαίρεση ίσως ένα δύο παιχνίδια συνολικά μέσα στην κανονική περίοδο, εγγυάται κανείς σίγουρη νίκη; Ρητορικό το ερώτημα. Και τώρα πείτε μου την αλήθεια: Έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού την εμφάνιση στο Μιλάνο, πίστευε κανείς ότι ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να νικήσει τη φορμαρισμένη Φενέρμπαχτσε η οποία μετρούσε έξι σερί νίκες στην Euroleague, ενώ βρισκόταν και ψυχολογικά σε εξαιρετική κατάσταση μετά τη νίκη της στο μεγάλο ντέρμπι του τουρκικού πρωταθλήματος με την Εφές δύο 24ωρα πριν από το παιχνίδι;

Δεν θέλω και δεν πρόκειται να στρογγυλοποιήσω τίποτα απολύτως. Ούτε εγώ το περίμενα αλλά, εδώ που τα λέμε, ούτε και εσείς. Ναι μεν οι «πράσινοι» είχαν εντυπωσιάσει απέναντι στην ΑΕΚ το περασμένο Σάββατο, αλλά το ίδιο δεν είχε συμβεί και με τον Πανιώνιο λίγο πριν ταξιδέψει ο Παναθηναϊκός στο Μιλάνο;

Το όριο των 77-82 πόντων δείχνει «καλή άμυνα»

Ποιο το αποτέλεσμα; Αυτήν την φορά ωστόσο οι «πράσινοι» παρουσιάστηκαν σοβαροί και όπως ακριβώς ΔΕΝ είχαν παρουσιαστεί πριν από μια εβδομάδα στην Ιταλία. Α, όλα και όλα. Θα έχω να το λέω. Ήταν μια χαμένη ευκαιρία, αλλά ό,τι έγινε… έγινε. Απλούστατα το παιχνίδι στην Κωνσταντινούπολη ΠΡΕΠΕΙ να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση όσον αφορά την αμυντική στοχοπροσήλωση και την σκληράδα που έβγαλε ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά τη φετινή σεζόν.

Ισοφάρισε την καλύτερη αμυντική επίδοση στην φετινή Euroleague με τους 77 πόντους που δέχθηκε και… μαντέψτε κάτι! Πότε είχε δεχθεί ξανά μόλις 77 πόντους τη φετινή σεζόν; Μα φυσικά στη Μαδρίτη απέναντι στη Ρεάλ απ’ όπου πέρασε… αέρα πραγματοποιώντας το καλύτερο εκτός έδρας παιχνίδι του έως τώρα.

Πώς το λένε και οι Αμερικανοί; «Η επίθεση κόβει εισιτήρια αλλά η άμυνα κερδίζει τα πρωταθλήματα». Και σε μια εποχή όπου το μπάσκετ έχει πάει στις 80-85 έως και 90 κατοχές μερικές φορές, το να δέχεται μια ομάδα έως 80 πόντους είναι τεράστιο επίτευγμα. Άλλες οι εποχές τώρα, άλλες οι εποχές οι τότε. Πλέον μια άμυνα μπορεί να θεωρηθεί πάρα πολύ καλή με αυτό το νούμερο. Μόλις άλλη φορά δέχθηκε ο Παναθηναϊκός κάτω από 80 πόντους και νίκησε την Μπάγερν με 87-79 ενώ μόλις μια φορά δέχθηκε οριακά πάνω από 80 πόντους και επικράτησε (και πάλι) μέσα στην Κωνσταντινούπολη της Αναντολού Εφές με 81-95.

Τυχαίο; Δεν νομίζω! Κάθε φορά που ο Παναθηναϊκός «θυμάται» το καλό αμυντικό του πρόσωπο ή εν πάση περιπτώσει βγάζει αυτήν την σκληράδα έχοντας διάθεση και.. μάτια που γυαλίζουν στην άμυνα, τότε βάζει και τις βάσεις για κάτι πολύ καλό: «The eyes, Chico, they never lie» σύμφωνα και με μια από τις διάσημες ατάκες του παγκοσμίου κινηματογράφου δια στόματος Αλ Πατσίνο ως «ο Σημαδεμένος» Τόνι Μοντάνα στην ομώνυμη ταινία. Και έτσι είναι: Τα... μάτια μαρτυρούσαν από τη πρώτη στιγμή ότι είχαν πάει οι «πράσινοι» στην Πόλη με σκοπό να επιστρέψουν έχοντας τη νίκη στις αποσκευές τους.

Ο Παναθηναϊκός έφυγε από την Πόλη με τη νίκη χάρη στην άμυνα του. Τελεία και παύλα. Κάτι που αποτυπώθηκε εμφατικά και από το ratio μεταξύ ασίστ-λαθών καθώς το «τριφύλλι» υποχρέωσε την τουρκική ομάδα σε 22 λάθη μέσα στην έδρα της για μόλις 14 τελικές πάσες. Τρομερό νούμερο! Σίγουρα επιθετικά ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε σύμφωνα με τις δυνατότητες του. Και υπήρχε λόγος καθώς και η Φενέρμπαχτσε ήταν καλή στην δική της άμυνα. Χάλασε το παιχνίδι των «πρασίνων» ασκώντας τρομερή πίεση στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα με αποκορύφωμα το τρίτο δεκάλεπτο, όπου οι παίκτες του Άταμαν αλλού πάταγαν και άλλού βρισκόντουσαν! Υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχε κλείσει η διαφορά στο +7 στο τέλος της 3ης περιόδου αλλά στο +17. Θυμηθείτε τι είχε γίνει στο Μιλάνο.

Ο αψεγάδιαστος Σλούκας, το +19 του Χουάντσο και η συγκέντρωση του Ναν

Τα hustle plays, η διάθεση που έδειξαν οι «πράσινοι», τα χέρια πάνω στην μπάλα, τα συνεχόμενα deflections, η ενέργεια που έβγαλαν συνέθεσαν ένα αμυντικό μείγμα το οποίο υπερκάλυψε τις επιθετικές ανορθογραφίες στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. Τα πάντα ωστόσο άρχισαν να λειτουργούν σωστά όταν ο Σλούκας διάβασε καλύτερα το παιχνίδι και μοίραζε τη μία ασίστ μετά την άλλη έχοντας επτά τελικές πάσες για μόλις ένα λάθος. Μιλάμε για εξωπραγματικό νούμερο αν και φέτος έχει τρελάνει κόσμο με αυτήν την στατιστική και δη με τη σχέση ασίστ/λάθους με 5.8 ασίστ για μόλις 0.9 λάθη από το ξεκίνημα της σεζόν (92ασ. - 15λ.)

Μιλάμε για τον ΑΠΟΛΥΤΟ στην ΑΠΟΛΥΤΗ (τουλάχιστον στα δικά μου μάτια) σεζόν της καριέρας του λίγο πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος της κανονικής περιόδου. Και να ‘τον μόνο αυτό; Ευστόχησε και σ’ ένα τρίποντο για το «πράσινο» +5 με το οποίο άρχισε να «κόβει» τα πόδια των γηπεδούχων. Από τότε που μπήκε στην εξίσωση του ματς και ο Σλούκας τα πάντα άρχισαν αν γίνονται πιο εύκολα.

Το ίδιο ισχύει και για τον Χουάντσο ο οποίος έβγαλε σκληράδα και στις δύο πλευρές του παρκέ. Έβαζε το κορμί του (όπως το έβαζαν και οι περισσότεροι παίκτες του Παναθηναϊκού) και στις δύο πλευρές του παρκέ, κυνηγούσε όλες τις μπάλες, ενώ βρήκε και τις συνεργασίες με τον Κώστα Σλούκα στο κρίσιμο κομμάτι του παιχνιδιού. Για τον Ερναγκόμεθ δεν χρειάζεται να δείτε πολλά για να καταλάβετε την επίδρασή του. Το +19 στο +/- στα 22 λεπτά που βρέθηκε στο παρκέ «μιλάει» από μόνο του. Το μεγαλύτερο όλων, με δεύτερο το +6 του Σλούκα.

Από τη στιγμή που ο συνήθης ύποπτος Τζέριαν Γκραντ έκανε τη «βρώμικη» δουλειά στην άμυνα και με τέτοιον τρόπο ο οποίος δεν αποτυπώνεται στην στατιστική, άρχισε να λύνεται και ο γόρδιος δεσμός του αγώνα. Ο Κέντρικ Ναν μπορεί να είχε ένα κακό πεντάλεπτο στο ματς όπου σπατάλησε κάποιες επιθέσεις στο πρώτο πεντάλεπτο της 3ης περιόδου αλλά συνολικά ήταν ο Κέντρικ Ναν που θέλει ο Άταμαν. Ήρεμος, με καθαρό μυαλό και απολύτως συγκεντρωμένος οτιδήποτε και αν συμβαίνει στο παρκέ.

Να έχει την… γνωστή του 20+άρα και στην άμυνα να δείχνει την ίδια διάθεση. Κάτι που έκανε και στις δύο πλευρές του παρκέ. Επιθετικά σημείωσε οκτώ καθοριστικούς πόντους στο τελευταίο δεκάλεπτο, ενώ έκλεισε το ματς έχοντας 4 κλεψίματα! Και δεν κρατάω τόσο τους 25 πόντους του, όσο την διάθεση και την ενέργεια που έβγαλε στο αμυντικό κομμάτι.

Η επίδραση του Άταμαν

Για το τέλος άφησα τον Εργκίν Άταμαν. Γι’ αυτόν και αν ήταν δύσκολο ματς όταν έβριζαν εν χορών την μητέρα του 10.000 Τούρκοι φίλοι της Φενέρ. Και οι οποίοι Τούρκοι ενδεχομένως να τον αποθεώναν πριν από δυόμιση μήνες όταν και χάριζε το ασημένιο μετάλλιο του Eurobasket στη χώρα του. Πραγματικά δεν θυμάμαι να έχω δει τόσο φορτισμένο τον Άταμαν τα δυόμιση χρόνια που βρίσκεται τώρα στον Παναθηναϊκό.

Το «ευχαριστώ» που είπε στους παίκτες του έβγαινε από τα βάθη της ψυχής του. Και επίσης ο Άταμαν διαχειρίστηκε πολύ καλά το ματς όταν άρχισε να στραβώνει, έμεινε ήρεμος και καθοδήγησε σωστά την ομάδα από την άκρη του πάγκου χρησιμοποιώντας διάφορα σχήματα ειδικών καταστάσεων, τόσο με τρία γκαρντ, όσο με τους Χουάντσο-Μήτογλου στο 4-5, κάτι που συνέβη και με τους Όσμαν-Χουάντσο στις συγκεκριμένες θέσεις. Ανακάτεψε, δοκίμασε και δικαιώθηκε. Και έχοντας πάρει το πιο σημαντικό challenge στα 16'' πριν από το τέλος όταν «κέρδισε» το πεντακάθαρο αντιαθλητικό που είχε γίνει στον Ναν και το οποίο δεν είχε σφυριχτεί σε πρώτη φάση.

Απλά θέλω να πω ότι το παιχνίδι που έρχεται με την Χάποελ ίσως και να αποδειχθεί κομβικό στην εξέλιξη της κανονικής περιόδου, αλλά και της τελικής κατάταξης. Είναι «must win» απέναντι στην ομάδα που, μαζί με τη Βαλένθια, παίζει το καλύτερο μπάσκετ, έχοντας στο ρόστερ βάθος και ποιότητα. Τι χρειάζεται ο Παναθηναϊκός; Συνέπεια και σταθερότητα όσο έχει τις απουσίες και δεν μπορεί να παίξει περισσότερο από το 60%-65% των πραγματικών του δυνατοτήτων... Και παρόλα αυτά το να έχει 10-6 ρεκόρ έχοντας προηγηθεί δύσκολο και απαιτητικό πρόγραμμα, θεωρώ ότι είναι μια εξαιρετική συγκομιδή!