Ομπράντοβιτς-Μεσίνα: Η δυσκολία του «δεν έχω πλέον καμία δουλειά εδώ!»

• «Δεν βρέχει, με... φτύνουν!»
• To «δεν ξέρω τι φταίει» του “Ζοτς”, τα είπε όλα!

Αν και σε αντίθεση με τον “Ζοτς», ”ο γεννημένος κατά 5 μήνες νωρίτερα στην Κάτανια και δηλωμένος φιλέλλην, “Έκτορας”, δεν έπαιξε ποτέ μπάσκετ, οι δύο τους ήταν οι κυρίαρχοι των ευρωπαϊκών πάγκων για μία ολόκληρη εποχή.

Μία εποχή στην οποία, το να παίξει κάποιος υπό τις οδηγίες τους ή να αποτελέσει επιλογή τους, ισοδυναμούσε με μπασκετική ευλογία!

Ο λόγος για τον Έτορε Μεσίνα και τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που όντας κάτοχοι συνολικά 13 τροπαίων στην Euroleague (4 o πρώτος και 9 ο δεύτερος, που είναι και ο πολυνίκης της διοργάνωσης) και μαζί ξεπερνούν τους 90 τίτλους στην μυθική καριέρα τους, αποφάσισαν με διαφορά δύο ημερών να βάλουν, μόνοι τους, τίτλους τέλους στις συνεργασίες τους με την Αρμάνι και την Παρτίζαν αντίστοιχα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν έχουν πλέον τον έλεγχο που είχαν στις ομάδες τους!

Αν και το τελευταίο διάστημα και ειδικότερα από πέρυσι κι εντεύθεν, η άλλοτε αδιαμφισβήτητη επίδρασή τους στο παιχνίδι των ομάδων τους, ήταν εμφανές ότι έφθινε, οι ξαφνικές παραιτήσεις τους προκάλεσαν τέτοιο μεγάλο σοκ που το εύλογο ερώτημα που τέθηκε πλέον σε ολόκληρο το οικοσύστημα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, είναι που πηγαίνει πλέον το άθλημα...

Όσον αφορά στη σχέση προπονητή και παικτών και πόσο πλέον πλησιάζουμε στα δεδομένα που ισχύουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού (ΝΒΑ), όπου με την σταδιακή απόσυρση και των τελευταίων «Μοϊκανών» της γενιάς του Γκρεγκ Πόποβιτς, οι προπονητές παύουν να αποτελούν τα «αφεντικά» και τις κορυφαίες «φωνές» των μεγάλων οργανισμών και εξελίσσονται περισσότερο σε διαχειριστές των παικτών, οι οποίοι άλλωστε «κόβουν και τα εισιτήρια»...

Η Ευρώπη, βέβαια, δεν μπορεί να εξισωθεί τόσο εύκολα και απόλυτα με την Αμερική, ωστόσο, το πρόσφατο παράδειγμα με τα οικειοθελή “out” σε Μιλάνο και Βελιγράδι από τα δύο κορυφαία ονόματα της αγοράς (ανεξαρτήτως του τι είχαν πετύχει τα τελευταία χρόνια), σίγουρα κάτι δείχνει...

«Δεν βρέχει, με... φτύνουν!»

Αν και η πρόκριση στο Final 4 της Κολωνίας (2021) αποτέλεσε μία ευχάριστη αναλαμπή στην πορεία της ιταλικής ομάδας επί των ημερών του “Έκτορα”, το συνολικό του αποτύπωμά στην Αρμάνι, δεν θύμισε ποτέ την επίδραση που είχε στις δουλειές του (Βίρτους, Μπενετόν, Ρεάλ και ΤΣΣΚΑ), πριν την πενταετία του στο Σαν Αντόνιο δίπλα στον “Pop”!

Όταν ολόκληρος Μεσίνα, που πέραν του coaching εκτελεί και χρέη προέδρου στην Αρμάνι, έχοντας εδώ και 6 χρονια την απόλυτη εξουσία στο club (και μάλιστα έχοντας προαποφασίσει ότι διανύει την τελευταία του σεζόν στον πάγκο της και ανακοινώσει τον διάδοχό του), φτάνει στο σημείο να δηλώσει δημοσίως ότι αποτελεί αιτία διχασμού μεταξύ των παικτών και των ανθρώπων της ομάδας, αντιλαμβάνεστε πόσο καιρό έχει στο μυαλό του τις παραπάνω σκέψεις και πόσο πολύ έχει αμφιταλαντευθεί ή πόσες φορές έχει πάρει πίσω την απόφασή του να φύγει!

Όταν, όμως, το παρκέ που αποτελεί τον «καθρέφτη» της όποιας μπασκετικής πραγματικότητας σου περνάει μηνύματα που πλέον είναι δύσκολο να αγνοήσεις, τότε ίσως σου γίνεται πιο εύκολο.

Το πρόσφατο 2/2 των Μιλανέζων στην προηγούμενη «διαβολοβδομάδα» χωρίς πέντε βασικούς παίκτες και με τον Τζιουζέπε Ποέτα στον πάγκο (ο 66χρονος Ιταλός τεχνικός ήταν άρρωστος), που έγινε 0/3 και μάλιστα με δύο διαδοχικές ήττες στο ιταλικό πρωτάθλημα (από την Τράπανι εντός και την Τριέστε εκτός), μόλις επέστρεψε ο Μεσίνα στην θέση του, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι!

Το κείμενο της παραίτησης, είχε προτάσεις που δεν δημοσιοποιούνται εύκολα... «Κάθε περιστατικό γινόταν αφορμή να ανοίξει ένα δημοφήφισμα υπέρ ή κατά μου!», έγραψε ο πρώην προπονητής της Αρμάνι και συνέχισε: «Φέτος, δυσκολεύτηκα να αποδεχθώ το κλίμα, τόσο, που μερικές φορές δίσταζα ακόμη και να ανέβω τα τελευταία σκαλιά προς το γήπεδο!»... Αν μη τι άλλο, κουβέντες με πολύ ξεκάθαρο νόημα...

To «δεν ξέρω τι φταίει» του “Ζοτς”, τα είπε όλα!

Η δεύτερη θητεία του Ομπράντοβιτς στην ομάδα της καρδιάς του, σίγουρα δεν ήταν αυτό που θα ήθελε τόσο ο ίδιος, όσο η διοίκηση και ο κόσμος της Παρτίζαν. Πολύ απλά, γιατί από την αρχή φαινόταν ξεκάθαρα ότι ο κορυφαίος όλων των εποχών δυσκολευόταν πολύ να είναι αυτός που ξέραμε και θαυμάσαμε τις τρεις προηγούμενες δεκαετίες.

Ωστόσο, πως τα πράγματα θα μπορούσαν να έχουν μείνει τα ίδια, όταν όλα τριγύρω αλλάζουν; Όταν ο ίδιος ο Ζέλικο, στα 60 συν πλέον, ήταν διαφορετικός και είχε να αντιμετωπίσει μία άκρως διαφορετική γενιά παικτών, επιχειρώντας να «επιβληθεί» επί ματαίω σε μία εντελώς αλλαγμένη μπασκετική εποχή...

Ακόμη και η πολυαναμενόμενη επιστροφή του στην Euroleague, πέρασε από μύρια κύματα και δεν ήρθε μέσω της κατάκτησης του Eurocup (η Παρτίζαν αποκλείστηκε στην φάση των «16» σε νοκ-άουτ εντός έδρας αγώνα από την Μπούρσασπορ!), αλλά μέσω wild card!

Επίσης, ποια από τις προηγούμενες ομάδες του “Ζοτς” θα έχανε τόσο πολύ τον αυτοέλεγχό της σε αγώνα playoffs (όπως συνέβη στην Μαδρίτη) και θα «πέταγε στα σκουπίδια» μία σχεδόν σίγουρη πρόκριση σε Final 4, όπως συνέβη με την σερβική ομάδα το 2023, που τότε είχε το καλύτερο momentum στην διοργάνωση;

Από τότε, όταν κατά την άποψή μου χάθηκε μία τρομερή ευκαιρία να φτάσει τα 10 τρόπαια στην Euroleague, είχε αρχίσει να διαφαίνεται ότι ο Ομπράντοβιτς είχε αρχίσει να χάνει τον απόλυτο έλεγχο των ομάδων και οι πρακτικές του δεν είχαν πλέον την εφαρμογή του παρελθόντος στους παίκτες της σύγχρονης εποχής.

Έκτοτε, πέρασαν δύο σεζόν με αρνητικό ρεκόρ στην διοργάνωση και ισάριθμους αποκλεισμούς από τα playoffs και το εφετινό ξεκίνημα (4-9), ήταν το τελειωτικό χτύπημα στην περηφάνεια του Ζέλικο. Με την συντριβή στο άλλοτε «σπίτι του» (91-69 από τον Παναθηναϊκό) να είναι το κερασάκι στην τούρτα του αποχαιρετισμού...

Έχοντας παρακολουθήσει την τεράστια αυτή προπονητική προσωπικότητα σε εκατοντάδες συνεντεύξεις Τύπου, μου ήταν αδιανόητο ότι θα τον ακούσω κάποια στιγμή να προσπαθεί να βρει λέξεις για τα αίτια της κακής εικόνας και να μην τις βρίσκει...

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολη απόφαση και ειδικότερα για έναν τόσο μεγάλο, η παραδοχή του τέλους εποχής στον σύλλογο της καρδιάς σου... Πολλώ δε μάλλον με την πρώτη παραίτηση της καριέρας του, μεσούσης της περιόδου! Δεν ξέρω αν ο Ομπράντοβιτς θα ξανακοουτσάρει, αλλά το τι «δουλειά έχω πλέον εγώ εδώ;», πρέπει να το έχει πει αρκετές φορές πριν πάρει το καπελάκι του και φύγει...

Όταν είσαι τόσο κορυφαίο μέγεθος, η νομοτέλεια λέει ότι ξέρεις να παίρνεις και τις πιο σκληρές (απέναντι στον εγωισμό σου) αποφάσεις...