Ο Ολυμπιακός του Μοντέρο και ο Μοντέρο του Ολυμπιακού

Το (ημι)επίσημο τζάμπολ του Ολυμπιακού είχε προγραμματιστεί να γίνει πέντε μέρες πριν από το αντίστοιχο του Παναθηναϊκού, επτά από εκείνο του ΠΑΟΚ, δώδεκα πριν από εκείνο του Άρη. Μάλιστα οι πρωταθλητές Ευρώπης ταξίδεψαν στο Άμπου Ντάμπι χωρίς απώλειες και έπαιξαν πλήρεις, με εξαίρεση τον Μιλουτίνοφ, που δεν είναι δα στοίχημα ούτε άγνωστη λέξη.

Πάει να πει, ότι στο ευρωπαϊκό Super Cup, που μόνο ευρωπαϊκό και μόνο σούπερ δεν ήταν, είχε την υποχρέωση να παρουσιάσει το πλήρες μενού, αυτό που θα λανσάρει την Πέμπτη στη Βιτόρια και το ερχόμενο Σαββατοκύριακο στο Περιστέρι.

Ήταν πειστικό το δείγμα γραφής; Οι γνώμες διίστανται. Οι αισιόδοξοι και οι οπαδογράφοι είδαν μία ομάδα που μεθαύριο θα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά της, ενώ οι πιο κυνικοί επισημαίνουν ότι σε όλους τους ως τώρα αγώνες του, φιλικούς και (ημι)επίσημους, ο Ολυμπιακός είτε ηττήθηκε είτε χρειάστηκε ηρωικές ανατροπές για να κερδίσει.

Απέναντι σε δυνατούς αντιπάλους είναι η αλήθεια: Φενέρ, Ρεάλ, Ερυθρό Αστέρα, Μακάμπι. Και σε ουδέτερα γήπεδα, σαν αυτά που θα τον φιλοξενήσουν στο πρώτο ήμισυ της σεζόν. Το πρόγραμμα των άστεγων «ερυθρολεύκων» στην τελική ευθεία της προετοιμασίας δεν είχε ούτε Μπουργκ-αν-Μπρας ούτε Μαυροσκούφεια. Ούτε βέβαια ΣΕΦ.

«Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω τι ακριβώς θα δω στο γήπεδο», ομολόγησε ο Γιώργος Μπαρτζώκας την παραμονή του αγώνα με τη Φενέρ στα Εμιράτα. «Συνιστώ υπομονή», τόνισε ο Γιαν Μοντέρο. Αλήθεια, πόσο άλλαξε ο Ολυμπιακός μέσα στο καλοκαίρι για να ζητάει περίοδο χάριτος;

Είμαι ο πρώτος που έλεγε στα Gazz Floor (περυσινά και φετινά) ότι είχε φτάσει η ώρα να ζήσει ο Ολυμπιακός χωρίς τον Τόμας Γουόκαπ, αλλά πλέον δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Ο πορφυρογένης Τεξανοέλληνας μπορεί να μην είναι μεγάλος παίκτης, αλλά -δικό μου και αυτό, από τις μέρες του φάιναλ φορ- ήταν σαν εκείνο το πολύτιμο τουβλάκι του Ζένγκα, που όταν αφαιρεθεί κάνει όλο τον πύργο να καταρρέει.

Ο Ολυμπιακός δεν θα καταρρεύσει χωρίς τον Γουόκαπ, ήδη όμως τρεμουλιάζει: όταν αποφασίζει να παίξει άμυνα με αλλαγές, όταν χρειάζεται έναν νηφάλιο οργανωτή με μυαλό κομπιούτερ, όταν βρίσκεται με αμυντικό mis-match στην πίσω γραμμή, όταν καλείται να καλύψει με τα κορμιά των γκαρντ την έλλειψη αθλητικότητας.

Τα αμυντικά «σπόρια» του Γουόκαπ ανέλαβε να τα καλύψει ο καλούτσικος Εντιάι (ή Εντζάι, αν προτιμάτε), αλλά αυτός παίζει στο «4» και θα δυσκολευτεί να βρει χρόνο συμμετοχής πίσω από τον Βεζένκοφ και μπροστά από τον παίκτη που δυνητικά θα αποκτηθεί ως αντι-Πίτερς.

Η έξοδος του Γουόκαπ είναι ίσως η μοναδική ουσιώδης αλλαγή του φετινού Ολυμπιακού σε σχέση με τον περυσινό (μαζί με την απουσία ενός σουτέρ «μπροστινής γραμμής» από το second unit), θα πρέπει όμως να θεωρηθεί καθοριστικής σημασίας, αφού αφορά νευραλγική θέση.

Ο Κόντι Μίλερ Μακ-Ιντάιρ διαθέτει τον όγκο, αλλά δεν χρησιμοποιεί το ίδιο αποτελεσματικά το κορμί του ούτε έχει πείρα πρωταθλητισμού στην Ευρώπη. Με τον Μοντέρο, που βέβαια είναι παιχταράς αλλά δύσκολα θα υποστηρίξει μάχες χαρακωμάτων με το λεπτεπίλεπτο κορμί του, έχω μπερδευτεί λιγάκι.

Προορίζεται ο Δομινικανός για ηγέτης της ομάδας ή για εργαλείο αλλαγής ρυθμού; Θα γίνει ο Ολυμπιακός ομάδα Μοντέρο όπως π.χ. η Βαλένθια ή θα γίνει ο Μοντέρο παίκτης Ολυμπιακού; Ο ίδιος μοιάζει παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο κόσμους και κάπως πελαγωμένος. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο Ολυμπιακός τον πήρε για Plan B και για να μοιράζεται εξ ημισείας το «1» με τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ και με τον Κόρι Τζόζεφ.

Στο Άμπου Ντάμπι, βέβαια, ο Μοντέρο έγινε και ζευγάρι με τον Τζόζεφ, κατεβαίνοντας στο «2». Ωστόσο ο Δομινικανός θέλει τη μπάλα για να είναι αποτελεσματικός, ενώ τα χαμηλά σχήματα που κατεβάζουν τον Φουρνιέ (ή τον Ντόρσεϊ) στο «3» υστερούν στην άμυνα και στα κορ-α-κορ.

«Ο Μπαρτζώκας ξέρει», είναι η σωστή απάντηση στις παραπάνω απορίες. Ο προπονητής του Ολυμπιακού παραδέχθηκε ότι η ομάδα του χρειαζόταν μία ένεση κινήτρου και φρεσκάδας μετά από τους περυσινούς θριάμβους, εξ ου και η απόκτηση «πεινασμένων» και μικρότερων σε ηλικία παικτών όπως ο Μοντέρο και ο Εντιάι.

Υπάρχει όμως και μία άλλη παράμετρος, τεχνικής φύσης. Σιγά σιγά, αλλά σταθερά, οι «ερυθρόλευκοι» απομακρύνονται από το μοντέλο της «ομάδας του προπονητή» και αγκαλιάζουν την ατομική πρωτοβουλία και το μπάσκετ αμερικανικού τύπου.

Δείτε πώς επιτίθεται ο Ολυμπιακός στα τέταρτα δεκάλεπτα για να καταλάβετε τι εννοώ. Η μπάλα στα χέρια του Φουρνιέ και μηδέν πάσες. Η μπάλα στα χέρια του Μοντέρο και μηδέν πάσες. Η μπάλα στα χέρια του Ντόρσεϊ και μηδέν πάσες. Ο 34χρονος Γάλλος έχει την κλάση για να δημιουργεί το δικό του σουτ και να κερδίζει αγώνες με αυτό, αλλά το μοντέλο παραείναι προβλέψιμο και δεν γίνεται να μακροημερεύσει ως Plan A, εφ’ όσον μάλιστα περιθωριοποιεί τον Σάσα Βεζένκοφ.

Η εικόνα της Κυριακής (24 ασίστ, 13 λάθη) ήταν οργανωτικά καλύτερη από την αντίστοιχη της Παρασκευής (17 ασίστ, 19 λάθη), αλλά οι Ισπανοί απλώθηκαν και πίεσαν στην περιφέρεια και ανάγκασαν τον Ολυμπιακό σε δυσκοίλιες επιθέσεις των 20 δευτερολέπτων με κακές επιλογές, οι οποίες καθρεφτίστηκαν στο φτωχό 42% στα δίποντα, αλλά και στις αργές επιστροφές.

Το αμυντικό φίλτρο αποψιλώθηκε στο πέρασμα των χρόνων και ο Ολυμπιακός δεν είναι πια σε θέση να κερδίζει ζόρικα ματς με την άμυνά του, αλλά και η επιθετική παραγωγή έχει κενά, ιδίως στο «εφεδρικό» σχήμα, όπου δεν σουτάρει καλά κανείς από τους ψηλούς και ημίψηλους. Μάλλον αυτό είναι το στοιχείο που έκανε τον Μπαρτζώκα να ρίξει τον Μοντέρο στο second unit.

Η πρόβλεψή μου είναι ότι ο Ολυμπιακός θα χρειαστεί διορθωτικές κινήσεις (π.χ. την απόκτηση φόργουορντ με σουτ και προσωπική φάση) προκειμένου να ξαναβρεί τη φλόγα και την ισορροπία του και να ξαναγίνει κυρίαρχος. Σε απλά ελληνικά του Σεπτέμβρη, δεν μου πολυαρέσει αυτό που βλέπω. Εγώ βέβαια ένας ταπεινός αριστερός ψάλτης από χωριό είμαι και δεν γνωρίζω πολλά πολλά.

Σπεύδω να προσθέσω τη φράση «τηρουμένων των αναλογιών», για να μη μπερδευόμαστε. Η παραπάνω κριτική αφορά μία ομάδα που έχει στόχο, όχι ένα τιμητικό πλασάρισμα, αλλά το ευρωπαϊκό και εγχώριο back-to-back. Και που φέτος καλείται να αντιμετωπίσει διψασμένους και ενισχυμένους ανταγωνιστές, τόσο εκτός όσο και εντός των τειχών. Ακόμα και η δεύτερη θέση θα θεωρηθεί για τον πρωταθλητή των πάντων αποτυχία. Και ας μην είναι.