Το στοιχειωμένο πράσινο σπίτι του Ολυμπιακού

Κάθε φορά που μαθαίνω κάποιο νέο για την αναβάθμιση του ΣΕΦ και για τα σχέδια του Ολυμπιακού να μετατρέψει το παλαιικό σπίτι του σε παλάτι, συλλαμβάνω τη μνήμη μου να ταξιδεύει σε ένα βράδυ του 1994, σε κάποιο εστιατόριο της Λιμόζ ονόματι Rive Gauche, η Αριστερή Όχθη.

Νοερά του Σηκουάνα, υποθέτω, αφού στη Λιμόζ δεν υπάρχει ποτάμι. Ο θρύλος λέει ότι το σεμνό σουαρέ ολοκληρώθηκε με τη φράση «άντε γ**** κι εσύ και το ντεσέρτ», αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το θέμα μας. Ούτε καν με το dessert.

Στην πόλη της πορσελάνης γινόταν κάθε Σεπτέμβριο ένα τουρνουά ονόματι «ΛεΓκράν», με χορηγό την ομώνυμα φίρμα ηλεκτρικών ειδών και με συμμετοχή έξι ομάδων, μεταξύ των οποίων και ο Ολυμπιακός. Οι αγώνες διαρκούσαν τριάντα λεπτά και γίνονταν στο θρυλικό «Μπομπλάν» πρωί βράδυ, αλλά πού να σας λέω τώρα.

Ο Ιωαννίδης έβλεπε τη λίμνη, θυμόταν το δράμα της προηγούμενης χρονιάς με τη γραμμή του Πάσπαλι (που πλέον αγωνιζόταν στον άσπονδο Παναθηναϊκό) και ένιωθε τα ξανθά μαλλιά του να ασπρίζουν. Αλλά πού να σας λέω τώρα.

Την προηγούμενη χρονιά είχε αγωνιστεί στο ίδιο τουρνουά ο ΠΑΟΚ και ο Ίβκοβιτς έψαχνε κάθε πρωί έναν Αμερικανό παίκτη του που εξαφανιζόταν τις νύχτες με τις μαζορέτες των Σικάγο Μπουλς και με έναν μπασκετμπολίστα της Κίντερ, αλλά πού να σας λέω τώρα. Ό,τι συμβαίνει στη Λιμόζ, που περνιόταν η αφελής για νυσταλέα και φιλήσυχη, μένει για πάντα στη Λιμόζ. Ευτυχώς για όλους και ειδικά για τους ενόχους.

Στο περιθώριο της διοργάνωσης, που όπως είπα ήταν περιθώριο από μόνη της, η διοίκηση του ΤΑΚ (διάβαζε: ΚΑΕ) Ολυμπιακός, δηλαδή οι υπασπιστές του Κόκκαλη Γιώργος Σαλονίκης και Γιάννης Σάρρας, παρέθεσε γεύμα στους δημοσιογράφους που συνόδευαν την αποστολή. Εγώ δεν συνόδευα καμία αποστολή, αλλά ήμουν απεσταλμένος του Μέγκα για τις τηλεοπτικές μεταδόσεις μαζί με τον αείμνηστο Κώστα Μπατή.

Πάνω στα τσουγκρίσματα και στις μπουκιές του ταρτάρ, οι άνθρωποι του Ολυμπιακού μας σφύριξαν την είδηση. Η «ερυθρόλευκη» διοίκηση είχε αποφασίσει να δρομολογήσει την κατασκευή νέου ιδιόκτητου γηπέδου και μάλιστα συνεργαζόταν στενά με τον ιδιοκτήτη της Ορτέζ, Πιερ Σεγιάν, ώστε να χρησιμοποιήσει ως πυξίδα τα σχέδια του γηπέδου του Πο. Δεν θυμάμαι αν είχαν βρει χώρο ή όχι.

Το οποίο γήπεδο του Πο μπορεί να ήταν καταπράσινο στο εσωτερικό του, ένεκα των χρωμάτων της ιστορικής ομάδας, αλλά κατά τ’ άλλα έμοιαζε κουκλί για τα δεδομένα της εποχής. Ολοκαίνουριο μάλιστα, αφού είχε χτιστεί το 1990, για να αντικαταστήσει το αλήστου μνήμης «Μουτέτ», όπου τις καθημερινές λειτουργούσε λαϊκή αγορά πουλερικών και τα Σαββατοκύριακα μύριζε κουτσουλιές. Σταθείτε, μη φεύγετε, σοβαρά μιλάω.

Με τιμές της εποχής, η κατασκευή του «Παλέ ντε Σπορ» του Πο κόστισε 78 εκατομμύρια φράγκα προ φόρων, δηλαδή 12 εκατομμύρια ευρώ. To “inflation calculator” που συμβουλεύτηκα ισχυρίζεται ότι σε σημερινά λεφτά αυτό το ποσό αντιστοιχεί σε 21-22 εκατομμύρια, για τα δεδομένα του γαλλικού βεβαίως πληθωρισμού. Εάν μιλάμε για Ελλάδα, πες 50 εκατομμύρια για να είσαι μέσα. Όσο ο προϋπολογισμός μίας σεζόν για τους σημερινούς «αιωνίους».

Η ουσία είναι, ότι ο Ολυμπιακός –που την ίδια χρονιά είχε παίξει στο πρώτο φάιναλ φορ της Ιστορίας του, κατοικοέδρευε ήδη στο ΣΕΦ και βρισκόταν σε πορεία εκτόξευσης- έβλεπε καθαρά το μέλλον και καταλάβαινε ότι η πορεία προς το αύριο περνούσε μέσα από την κατασκευή ιδιόκτητου γηπέδου.

Το ιδιόκτητο παλατάκι της Élan Béarnais Pau-Orthez είχε χωρητικότητα μόλις 8.000 θεατών και το σχέδιο ήταν να χρησιμοποιείται το ΣΕΦ μόνο για τους «μεγαλύτερους» αγώνες ή ίσως να χτιστεί ένα γήπεδο ολόιδιο με του Πο, πλην μεγαλύτερο.

Παρεμπιπτόντως, ήταν ένα διπλό του Ολυμπιακού στο Πο –με νικητήριο καλάθι του Γουόλτερ Μπέρι- αυτό που έκανε τον μακαριστό Γιάννη Ιωαννίδη να με αποκαλέσει δημόσια «γούρι του». Για αρκετούς μήνες έτρεμε η ψυχή μου σε όλα τα υπόλοιπα γήπεδα, αλλά και στο ίδιο το ΣΕΦ: «Αφού ο ξανθός λέει ότι είσαι δικός μας, γιατί λες στις μεταδόσεις αυτά που λες;»

Και άντε να εξηγήσεις στον κάθε κακομοίρη, όταν δεν είσαι κανενός. Aλήθεια, πόσοι αναγνωρίζουν τους παίκτες του Ολυμπιακού που εικονίζονται στις φωτογραφίες;

Η διοίκηση Κόκκαλη είχε κάποια πλάνα για το μπάσκετ, αλλά κατά βάθος εποφθαλμιούσε το ποδόσφαιρο του Ολυμπιακού (το οποίο είχε μόλις περάσει στην κατοχή της) και κυρίως το στάδιο Καραϊσκάκη. Σε κάθε περίπτωση, οι άνεμοι φυσούσαν προς διαφορετική κατεύθυνση.

Το σχέδιο για ανέγερση νέου γηπέδου στον Πειραιά, και άλλα παρόμοια άλλων ομάδων, εγκαταλείφθηκαν οριστικά και αμετάκλητα το φθινόπωρο του ‘97, όταν η Αθήνα έλαβε το χρίσμα για την Ολυμπιάδα του 2004. Η 5η Σεπτεμβρίου 1997 ήταν η ημερομηνία μηδέν.

«Θα χτιστούν καινούρια γήπεδα με κρατικό χρήμα και μετά τους Αγώνες θα τα κληρονομήσουμε εμείς», σκέφτηκαν Κοκκαλαίοι, Γιαννακοπουλαίοι και Φιλιππαίοι. Ο Ολυμπιακός έβαλε στο μάτι το υπό κατασκευή μεγάλο κλειστό του Ελληνικού για το οποίο εκπονήθηκαν και κάποια σχέδια επί χάρτου, η ΑΕΚ το Γαλάτσι (όπου πράγματι μετακόμισε για κάποια χρόνια), ο Παναθηναϊκός το νεόδμητο κλειστό του ΟΑΚΑ, που φτιάχτηκε για το Ευρωμπάσκετ ‘95.

Και με το δίκιο τους, εδώ που τα λέμε. Γιατί να ξοδεύεσαι για καινούριο γήπεδο όταν μπορείς να το πάρεις έτοιμο από την Πολιτεία; Τους όρους χρήσης θα τους βρει η υπηρεσία, έλεγαν τότε. Διότι εδώ είναι Μπαλκάνια και όχι παίξε γέλασε.

Το γήπεδο της Ορτέζ (φωτ. κάτω) ονομάζεται σήμερα «Πιερ Σεγιάν», παραμένει κόσμημα αν και μιας κάποιας ηλικίας και χαρακτηρίστηκε από τον Ομοσπονδιακό προπονητή Βενσάν Κολέ «ναός του γαλλικού μπάσκετ». «Είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής μου», δήλωσε υπερήφανος ο …νονός του.

Το αντίστοιχο κατόρθωμα του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού (και της ΑΕΚ και προσεχώς του Άρη) είναι ότι έπεισαν την Πολιτεία είκοσι χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες να τους παραχωρήσει τη χρήση γηπέδων που, με όρους 2026, είναι αχούρια, ίσως τα παλαιότερα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τελικά, δικό του κλειστό με κρατική χορηγία απέκτησε μόνο ο …ΠΑΟΚ, πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά από την πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων. Το φάιναλ φορ του 2000 έγινε ένα θαυμάσιο όχημα για να μειωθούν κατά έναν οι μεγαλόσχημοι άστεγοι.

Σε κάθε περίπτωση, το ΟΑΚΑ και το ΣΕΦ είναι τα μοναδικά μεγάλα κλειστά γήπεδα που υπάρχουν στην ταλαίπωρη πρωτεύουσα, μαζί με το κλειστό των Λιοσίων που έμεινε για χρόνια κλειδωμένο (χώρος για τζούντο και πινγκ πονγκ το 2004) και μόλις πρόσφατα ξαναδόθηκε στην κυκλοφορία. Το Γαλάτσι έγινε συναυλιακός χώρος, το Τάεκβοντο ομοίως, το Ελληνικό (που στέγασε το τουρνουά μπάσκετ του «Αθήνα 2004») γκρεμίστηκε και ζωή να ‘χουμε να το θυμόμαστε.

Όχι ότι δεν υπάρχουν και σε άλλες χώρες γήπεδα κρατικά ή δημοτικά που στεγάζουν φιλόδοξες ομάδες, αλλά εδώ μιλάμε για την Ελλάδα, τη χώρα που έχει το μπάσκετ εθνικό σπορ, που γαλούχησε ζάπλουτους κολοσσούς του χώρου σε δύο διαφορετικές πόλεις και που σαρώνει τα ευρωπαϊκά τρόπαια εδώ και δεκαετίες.

Και για την πόλη που μόλις προχθές διοργάνωσε Ολυμπιακούς Αγώνες και νόμιζε ότι θα της έμεναν κληρονομιά σύγχρονες αθλητικές εγκαταστάσεις. Λες και ζούσαμε σε άλλη χώρα, όσοι φωνάζαμε από το ’97 κιόλας –μέσα από τις στήλες της Ελευθεροτυπίας- ότι η Ολυμπιάδα θα εξελιχθεί σε μαραθώνιο ρεμούλας και σε βιότοπο για «λευκούς ελέφαντες».