Ολυμπιακός: Ο δαίμονας με τα χίλια πρόσωπα

Θα ήταν, υποτίθεται, εύκολο, μία κόκκινη παρέλαση με τους Ισπανούς σε ρόλο κομπάρσου. Και θα συνοδευόταν από ουρανομήκεις διθυράμβους. Δεν ήταν, αλλά …τόσο το καλύτερο για τον πρωταθλητή Ολυμπιακό.

Ένα κύπελλο που κατακτιέται διά πυρός και σιδήρου λάμπει πάντοτε περισσότερο, αφού η σαμπάνια, γαλλική στην περίπτωσή μας ελέω Εβάν Φουρνιέ, είναι πιο νόστιμη αραιωμένη με ιδρώτα. Εβάν, όχι Εβιάν.

Το υγρό πυρ το έφερε ο βετεράνος trooperμε το αλγερίνικο αίμα που ήρθε από τη Νέα Υόρκη και αυτομάτως έκανε τους βιαστικούς να αναρωτιούνται πού θα έβρισκε κίνητρο τώρα που κοντεύει τα 34, ενώ το βαρύ μέταλλο ήρθε από τις εσχατιές του πάγκου, εκεί όπου ο Γιώργος Μπαρτζώκας αναζήτησε ατσάλι για να υποκαταστήσει το βούτυρο με το οποίο τον κέρασαν απρόσμενα κάποια πρωτοπαλίκαρά του.

Ο Βεζένκοφ, ο Ντόρσεϊ και ο Μιλουτίνοφ απουσίασαν από έναν τελικό που έμοιαζε κομμένος και ραμμένος στα μέτρα τους, αλλά έσπευσαν να τους σηκώσουν στους δικούς τους ώμους ο Άλεκ Πίτερς, ο Ταϊρίκ Τζόουνς, ο Ντόντα Χολ, ο ασύγκριτος Τόμας Γουόκαπ.

Η πεντάδα που έτρεξε την τελική ευθεία του τελικού, χωρίς καμία νομίζω αλλαγή στο τελευταίο δεκάλεπτο, είχε μέσα τρεις «παγκίτες», ενώ ένας τέταρτος (ο ΜακΚίσικ) έπαιξε ολόκληρο το τρίτο δεκάλεπτο και τρεις άλλοι (Τζόζεφ, Γουόρντ και Χολ) έφεραν μπουνάτσα όταν το σκάφος κλυδωνιζόταν.

Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το τρόπαιο επειδή είχε ατελείωτα αποθέματα ποιότητας στον πάγκο του, αλλά και ατελείωτα αποθέματα ιδεών στο πολυμήχανο μυαλό του προπονητή του. Ποιος φανταζόταν ότι οι «ερυθρόλευκοι» θα έπαιζαν το κρισιμότερο δεκάλεπτο της χρονιας (αν όχι της …δεκαετίας) με τον Άλεκ Πίτερς «τριάρι»;

Προφανώς ούτε ο ίδιος ο Πίτερς, ο κάπως αθόρυβος, κάπως εκκωφαντικός, έτερος MVP του τριημέρου. «Alec, stay», του φώναζε με όλη τη δύναμη των πνευμόνων του κάποιος από την εξέδρα παραδίπλα μου. Η καλαθάρα του από τη γωνία με χέρι αλφάδι από το «ποστ» (όπου δεν μπορούσε να τον σταματήσει κανείς) στο 78-77 του τελικού ήταν το μεγαλύτερο κόλπο της βραδιάς. Και ας ισοφάρισε άλλη μία φορά με το τρίποντο του Χέζονια η Ρεάλ.

Τους 19 από τους 21 τελευταίους πόντους του Ολυμπιακού τους πέτυχαν (μετά το 73-71) τρεις παίκτες που ήρθαν από τις εφεδρείες: Φουρνιέ, Τζόουνς, Πίτερς. Ας μην ανοίξουμε συζήτηση και για αυτούς που έμειναν εκτός δωδεκάδας. Ο άκεφος Ντόρσεϊ δεν χρειάστηκε να ξαναμπεί μετά το 26ο λεπτό, αφού ο Φουρνιέ ήταν, εκτός όλων των άλλων, και βιονικός.

Η Ρεάλ, βέβαια, ήταν μία ομαδάρα που πολλαπλασίασε την αξία του νικητή, αφού τον αιχμαλώτισε πλήρως, παρ’ ότι ορφανή από ψηλούς. Καλοστημένη στο γήπεδο, αντρειωμένη χωρίς πανουργίες και τρικ (όπως οι άμυνες ζώνης που όλοι προοιωνίζονταν), θαρραλέα μέσα σε ένα ηφαίστειο 25 χιλιάδων φωνών.

Δεν ξέρω πού βρήκε το κουράγιο η Ρεάλ να παλέψει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και να επιβάλει το βασιλικό της διάταγμα επί 35 λεπτά, αλλά αποτέλεσε κόσμημα για το φάιναλ φορ. Και πάλι καλά που δεν κλήρωσε στα χέρια του Γιουλ το σουτ που ακολούθησε την τριπλή απόπειρα αυτοχειρίας στο τελευταίο λεπτό.

Εάν εκτοξευόταν στα 18’’ μανταρινάκι, αντί για το τούβλο του ανενόχλητου αλλά σαστισμένου Φελίς, μπορεί το τρόπαιο να είχε κάνει φτερά και το πούλμαν με ανοιχτή οροφή να έμενε σκοτεινό. Ευτυχώς για τον Ολυμπιακό, ο ήρωας του Κάουνας βρισκόταν καθηλωμένος στον πάγκο. Το 2023 κείται πια μακράν.

Κάπως έτσι, ο Ολυμπιακός κέρδισε έναν τελικό στον οποίο είχε απλούς επισκέπτες τους Ντόρσεϊ, Βεζένκοφ (αν και ο δεύτερος μόχθησε πολύ στο β’ για να σταματήσει, επιτέλους, τον Τρέι Λάιλς), έγραψε περισσότερα λάθη(17) παρά ασίστ (16), ασυνήθιστα φτηνά μάλιστα, και δεν κατόρθωσε να αξιοποιήσει απόλυτα την σαφή υπεροπλία του στους ψηλούς.

Το κοντέρ έγραψε 42-26 ριμπάουντ, αλλά οι ημίψηλοι της Ρεάλ (Λάιλς, Χέζονια, Ντεκ, Οκέκε) και ο πανούργος Σκαριόλο βρήκαν τρόπους για να περιορίσουν το τάισμα στον Μιλουτίνοφ. Η άμυνα με αλλαγές του Μπαρτζώκα υπέφερε απέναντι στο αστραπιαίο passing game της μικρόσωμης «βασίλισσας», αλλά τελικά ο Ολυμπιακός νίκησε τη Ρεάλ με μπάσκετ Ρεάλ, όπως νίκησε και τη Φενέρ με μπάσκετ Φενέρ.

Στο φάιναλ φορ, βέβαια, αυτή η ερυθρόδερμη Λερναία Ύδρα, αυτός ο δαίμονας με τα χίλια πρόσωπα, έφτασε με απολαυστικό μπάσκετ Ολυμπιακού. Αυτό που όλοι γνωρίζαμε εξαρχής, με πρώτο τον Εβάν Φουρνιέ, ότι δεν πολύ-ευδοκιμεί σε ημιτελικούς και τελικούς.

Ο ρεβιζιονισμός της εποχής υπαγορεύει να ζυγίσουμε τον Ολυμπιακό του 2026 ως απόσταγμα πενταετίας, έναν Ολυμπιακό εις την πέμπτη όπου τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια συνοδεύτηκαν από ισάριθμες (εντός πολλών εισαγωγικών) «αποτυχίες», ωστόσο η πιστολιά του αφέτη για την εκκίνηση τοποθετείται πολύ νωρίτερα.

Ο Ολυμπιακός των Αγγελόπουλων, διότι αυτοί είναι ο σταθερός κοινός παρονομαστής της εικοσαετίας, έφυγε από τους βατήρες στα τέλη της δεκαετίας του ‘00s και μέσα σε δεκαεπτά χρόνια έφτασε σε11 φάιναλ φορ, ολογράφως μία ενδεκάδα με αυτό που τελείωσε απόψε.

Τι άλλο είναι αυτό το 11/17, αν όχι μίνι δυναστεία; Ακροβατώντας στην ευρωπαϊκή κορυφογραμμή, ο Ολυμπιακός κατέκτησε τρεις τίτλους (2012, 2013, 2026) ηττήθηκε σε τέσσερις άλλους τελικούς (2010, 2015, 2017, 2023) και έχασε και σε τέσσερις ημιτελικοούς (2009, 2022, 2024, 2025).

Όταν έφτασε πρώτος στο νήμα, το έκανε είτε με επίδειξη δύναμης (στα δύο τρόπαια του Γιώργου Μπαρτζώκα) είτε φορώντας το γοβάκι της Σταχτοπούτας (τότε στην Πόλη με Ίβκοβιτς) και πάντως με τρόπο εκκωφαντικό, ώστε να ακούγεται και στην άλλη άκρη της πόλης.

Το «κενό» μεταξύ στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας οφείλεται εν μέρει στην αυτοκαταστροφική απόφαση για αυτοακρωτηριασμό (2019) και στις κακές επιλογές προπονητών μετά τον Σφαιρόπουλο και πριν την επιστροφή του Μπαρτζώκα, ο οποίος θα μπορούσε να γίνει ο …Ομπράντοβιτς του Ολυμπιακού, εάν δεν πλήρωνε με (ουσιαστικά) απόλυση μία ήττα ρουτίνας από τον Παναθηναϊκό το 2014.

Σε κάθε περίπτωση, o Oλυμπιακός είναι η κυρίαρχη δύναμη της τελευταίας δεκαπενταετίας, αν και οι κ.κ. Αταμαν και Ιτούδης θα διατυπώσουν σίγουρα κάποιες αντιρρήσεις. Μαζί και η ηττημένη του αποψινού τελικού.

Ασφαλώς η Ιστορία θα μπορούσε να γραφτεί διαφορετικά αν το σουτ-δάκρυ του Πρίντεζη στην Κωνσταντινούπολη έβρισκε σίδερο, αλλά οι «κόκκινοι» έχασαν και οι ίδιοι τίτλο in extremis (Κάουνας 2023), ενώ είχαν και την ατυχία να παίξουν δύο τελικούς στο γήπεδο του έτερου φιναλίστ: Μαδρίτη 2015, Φενέρμπαχτσε 2017. Φέτος ήταν η σειρά τους να γίνουν οικοδεσπότες, έστω στο σπίτι του αιώνιου εχθρού τους. Από την πιστολιά του αφέτη, φτάσαμε στην κανονιά του αφέντη.

Σπεύσατε τώρα στο Gazz Floor, για τα περαιτέρω: ανάλυση, ρεπορτάζ, πανηγυρικά, Ιωάννης Παπαπέτρου, Hoopfellas, καλεσμένοι, τα πάντα όλα. Ακολουθήστε αυτό εδώ το λινκ, για να μη ψάχνετε. Θα σας αρέσει νομίζω και το ολόφρεσκο, αφιερωμένο στον Ολυμπιακό Old School, παρ’ όλο που βγήκε στον αέρα λίγες ώρες πριν από τον τελικό.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.