Ο Αταμάν δεν μένει πια εδώ

Μου ζητήθηκε να γράψω σχόλιο για τον Παναθηναϊκό, αλλά πήγε 9.15 και εγώ μιλούσα ακόμα για τον ΠΑΟΚ. Το γνωρίζαμε ήδη ότι η φετινή βερσιόν του «Δικεφάλου» θα είναι το τέρας με τα πολλά κεφάλια, αλλά ήταν η πρώτη ευκαιρία να ακουμπήσουμε τον τύπο των ήλων. Τέτοια ισορροπία, τέτοια σιγουριά, τέτοια στόφα και τόσο καλή χημεία μέσα Σεπτέμβρη ομολογώ ότι δεν περίμενα.

Έπειτα είδα το χάλι της Μπουργκ-αν-Μπρας που θα έπαιζε φέτος στην κορυφαία διοργάνωση αν δεν ήταν μαγαζάκι και μου έπεσαν τα λιγοστά μαλλιά μου. Πώς θα μείνουν εκτός ημιτελικών ο ΠΑΟΚ και ο Άρης εάν είναι αυτή η δυναμικότητα του νικητή του Eurocup; Εάν στο ΟΑΚΑ εμφανίστηκαν απόψε τρεις «ομάδες Ευρωλίγκας», αυτές ήταν ο Παναθηναϊκός, η Παρτίζαν και ο ΠΑΟΚ. Εάν δύο, τότε ο Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ, ο οποίος νίκησε (και) τους Σέρβους χωρίς τον Μπριν Ταϊρί και χωρίς τον Ρεϊκουάν Γκρέι.

Κάπως έτσι, ο αυριανός τελικός του 8ου τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος» απέκτησε οντότητα, παρ’ όλο που δεν θα γίνει στο Καλλιμάρμαρο ούτε στις εσχατιές του κόσμου. Αύριο βράδυ στο ΟΑΚΑ θα δούμε το πρώτο ντέρμπι της νέας εποχής. Και το επόμενο Σάββατο, στο Περιστέρι, το δεύτερο.

Ο Παναθηναϊκός ήταν όπως έπρεπε. Και όταν έπαψε να είναι όπως πρέπει, φρόντισε ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς (με δύο απανωτά τάιμ-άουτ στο +20 της βν’ περιόδου και με εκκωφαντικό εξάψαλμο αργότερα) να υπενθυμίσει ότι κατέφτασε νέος σερίφης στην πόλη. Δεν γνωρίζω αν θα έκανε το ίδιο ο Εργκίν Άταμαν σε τέτοιο (ή και σε σημαντικότερο) ματς, γνωρίζω όμως ότι, ειδικά προς το τέλος, κανένας δεν έδινε σημασία στον Τούρκο.

Κάποιοι επαναστάτησαν όταν διάβασαν τον προβοκατόρικο τίτλο που έδωσα σε προηγούμενο σχόλιό μου, οπότε …τον επαναλαμβάνω για να δω αν άλλαξαν οι άνεμοι στο τρίμηνο που μεσολάβησε: ο Παναθηναϊκός έχασε δύο χρόνια στον βωμό του Βερολίνου.

Απέναντι στη γαλλική ομάδα με τα τρία ονόματα και τις δύο παύλες, ο Παναθηναϊκός παρατάχθηκε μισός και χωρίς τα επιθετικά όπλα της προηγούμενης σεζόν (Ναν, Χέις-Ντέιβις, Σλούκα, Ρογκαβόπουλο), αλλά η απουσία πολλών σκόρερ δεν τον εμπόδισε να πλησιάσει την 100άρα.

Ιδίως στο ξεκίνημα της περιόδου, ο Παναθηναϊκός θα κυοφορεί τους πόντους του μέσα από την άμυνα και με βασικό όπλο τον αιφνιδιασμό. Όταν στο παρκέ συνυπάρχουν ο Μπόνγκα, ο Χουάντσο και ο Μπάντιο (ή ο Γκραντ), το γήπεδο μικραίνει στα μάτια του αντιπάλου και οι διάδρομοι γίνονται ένα δάσος από χέρια και κανιά. Kαι η ομάδα μοιάζει πιο ψηλή απ’ ότι στην πραγματικότητα είναι.

Στο πρώτο ημίχρονο, ο Ομπράντοβιτς άφησε τους τρεις να συνυπάρξουν για 11-13 λεπτά (με τέταρτο τον Φρανσίσκο) και οι Γάλλοι κινδύνευσαν με ασφυξία. Θα χρειαστεί βεβαίως υπομονή και ιδρώτας, αφού η άφιξη των Ναν, Χέις-Ντέιβις και Σλούκα θα ανεβάσει ξανά την ομάδα στο (τρόπος του λέγειν) βουνό, για νέα, ταχύρρυθμη προετοιμασία μέσα στα δευτεροβρόχια. Μήπως χρειάζονταν 1-2 πιο δυνατά φιλικά εν όψει του επίσημου τζάμπολ;

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να ξεκινάει την ευρωπαϊκή σεζόν με εξωφρενικά βολικό πρόγραμμα ικανό να εξωραΐσει την αρχική εικόνα του (αφού θα παίξει στο ΟΑΚΑ 7 από τα πρώτα 8 παιχνίδια του), αλλά θα βρεθούν και άμυνες που θα τον μπλοκάρουν π.χ. τον Φρανσίσκο. Το σχέδιο τότε θα είναι όχι να βάλει ο Παναθηναϊκός 95 με Μαντζούκα και Βαρβαρίτη, αλλά να φορέσει χειροπέδες στον αντίπαλο και να τον κρατήσει κάτω από τους 75.

Στα τάιμ-άουτ, ο Ομπράντοβιτς μιλούσε αποκλειστικά για την άμυνα. Τα αμυντικά ριμπάουντ και ο έλεγχος των αεροδιαδρόμων στα μετόπισθεν είναι ένα πρώτο ορατό πρόβλημα, εξ ου και η σπουδή με τον οποία ο Παναθηναϊκός βολιδοσκοπεί την (σχεδόν πάντοτε άγονη) αγορά των ψηλών.

Η αθλητική αλλά ατάλαντη Μπουργκ μάζεψε απόψε 20 επιθετικά ριμπάουντ και ο κυνικός έμεινε να αναρωτιέται. Δεν ήξεραν στον Παναθηναϊκό ότι οι Λεσόρ, Φαλ κουβαλάνε στο μητρώο τους πρόσφατους βαρύτατους τραυματισμούς; Ή μήπως είναι άλλος Γιαμπουσέλε ο εκρηκτικός αλλά κοντός φόργουορντ που στη Ρεάλ έπαιζε μόνο «τεσσάρι»;

Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε στην ημερήσια διάταξη του Gazz Floor με τον Ιωάννη Παπαπέτρου όπως πάντα στις επάλξεις, ενώ σύντομα καταφτάνει και το ανανεωμένο Old School. Στο παρακάτω επεισόδιο θα με ακούσετε να μιλάω για τον «δικό μου» Παύλο Γιαννακόπουλο, σε μία διδακτική ιστορία από τα παλιά.