Παναθηναϊκός: Οι ανεξίτηλες γροθιές του Εργκίν Άταμαν

Είναι κάπως περίεργη η κατάσταση. Και δημιουργήθηκαν ανάμεικτα συναισθήματα στους φίλους του Παναθηναϊκού. Η αλήθεια είναι ότι στο άκουσμα της είδησης για το τέλος του Εργκίν Άταμαν από τον πάγκο των «πρασίνων» και ειδικά με τον τρόπο που έγινε, με το βίντεο που ετοίμασε η ΚΑΕ και με τα όσα είπαν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος με τον Τούρκο προπονητή, κυριάρχησε η χαρμολύπη.

Ναι, όλος ο κόσμος γνώριζε ότι πολύ δύσκολα θα συνέχιζε ο Άταμαν στον πάγκο των «πρασίνων». Άλλωστε το «φώναζαν» τα γεγονότα και τα αποτελέσματα. Ύστερα από μια άκρως αποτυχημένη σεζόν η οποία ήταν η συνέχεια της αμέσως προηγούμενης όπου και πάλι η ομάδα δεν κατέκτησε τίποτα περισσότερο από το Κύπελλο, είχε ανοίξει διάπλατα ο δρόμος για το «διαζύγιο» μεταξύ των δύο πλευρών.

Και έχοντας αφουγκραστεί τον κόσμο και τις αντιδράσεις τους, ήταν κάτι που περίμεναν και ήθελαν. Και το ήθελαν λόγω της εικόνας που είχε παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός τα δύο τελευταία χρόνια και με αποκορύφωμα τη σεζόν που ολοκληρώθηκε το περασμένο Σάββατο (13/6). Πολύ κατώτερη των περιστάσεων και των υψηλών απαιτήσεων που υπήρχαν. Οπότε δεν αποτέλεσε έκπληξη το «αντίο» στον Εργκίν Άταμαν ύστερα από τρία χρόνια στην άκρη του «πράσινου» πάγκου.

Αυτό που αποτέλεσε έκπληξη και ενδεχομένως να μην το περίμενε κανείς ήταν το «σφίξιμο» που ένιωσαν όλοι στο άκουσμα της εν λόγω είδησης. Και όταν λέω «σφίξιμο» εννοώ αυτή η στεναχώρια και αυτή η λύπη που αισθάνεται κάποιος χωρίς να γνωρίζει τον προφανή και ακριβή λόγο. Και όμως υπήρχε λόγος.

Με τα καλά του και τα κακά του, ο Εργκίν Άταμαν ήταν ο προπονητής ο οποίος κατάφερε το… ακατόρθωτο. Πήρε μια ομάδα που ήταν 17η στην κατάταξη της Euroleague, μια ομάδα απαξιωμένη, μια ομάδα που είχε φτάσει στο σημείο από έξι φορές πρωταθλήτρια Ευρώπης να γίνεται σάκος του μποξ στην Euroleague, μια ομάδα που είχε χάσει την ευρωπαϊκή της αίγλη, μια ομάδα που την έστειλε στην κορυφή της Ευρώπης μέσα σε διάστημα 10 μηνών. Μιλάμε για μοναδικό κατόρθωμα.

Σίγουρα είχε και τα κατάλληλα «υλικά» στα χέρια του αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι. Ήταν μια ομάδα με 11 νέους παίκτες οι οποίοι δεν είχαν παίξει ποτέ ο ένας με τον άλλον μαζί. Δεν γνώριζαν τις μπασκετικές (και όχι μόνο τις μπασκετικές) συνήθειες ο ένας του άλλου. Κάτι που έκανε ακόμα πιο δύσκολο το έργο του. Και όμως. Τα κατάφερε. Και όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά έκλεισε εκείνη τη σεζόν και μ’ ένα μοναδικό reverse sweep στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος.

Και ξέρετε. Αυτό ήταν κάτι το οποίο δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Όσα χρόνια και αν περάσουν. Το λάβαρο του 2024 θα βρίσκεται για πάντα στην οροφή του «T-Center». Με τον Κώστα Σλούκα και τον Εργκίν Άταμαν να σηκώνουν το βαρύτιμο τρόπαιο. Ο Άταμαν θα αποτελεί ΠΑΝΤΑ κομμάτι της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. ΠΑΝΤΑ θα αποθεώνεται ΚΑΘΕ φορά που επισκέπτεται το «T-Center» ως αντίπαλος ή ακόμα και ως απλός επισκέπτης.

Ναι, να συμφωνήσουμε ότι το μπάσκετ (του) δεν ήταν θελκτικό τα δύο τελευταία χρόνια. Καθόλου θα έλεγα. Δίκην υπερβολής θα το έλεγα και αντι-μπάσκετ. Και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Όμως μιλάμε για μια τεράστια προσωπικότητα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, όπου οι τίτλοι και τα τρόπαια που έχει κατακτήσει «μιλούν» από μόνα τους. Και όποιος φίλος του Παναθηναϊκού προσπαθεί να αποδομήσει τον Άταμαν είναι το (λιγότερο) αχάριστος.

Απλά όλοι οι κύκλοι κάποια στιγμή κλείνουν. Και είχε φτάσει η ώρα να κλείσει και ο κύκλος του Άταμαν στον Παναθηναϊκό. Ακόμα και αν είχε συμβόλαιο για έναν ακόμη χρόνο. Όμως δεν είναι καθόλου εύκολο για κάποιον προπονητή να μείνει σ’ έναν σύλλογο με τόσες πολλές απαιτήσεις και με τόσο μεγάλη πίεση όπως είναι ο Παναθηναϊκός για πάρα πολλά χρόνια. Και ο λόγος είναι ένας και απλός. ΔΕΝ γίνεται να κερδίζει πάντα. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ο οποίος πέρασε 13 συνεχόμενα χρόνια στον Παναθηναϊκό. Όμως ήταν ο μοναδικός.

Για παράδειγμα η τριετία του Άταμαν στον Παναθηναϊκό ήταν το 2ο μεγαλύτερο διάστημα που είχε μείνει σε μια ομάδα μετά τις δύο πενταετίες του στην Εφές (μέσα σεζόν 2016/17-2023) και στην (αγαπημένη του) Γαλατασαράι (2012-2017). Και για τον Παναθηναϊκό αυτή η τριετία ήταν το μεγαλύτερο διάστημα που έμεινε κάποιος προπονητής συνεχόμενες χρονιές μετά τον Ομπράντοβιτς. Θέλετε να σας πω ποιος ήταν ο αμέσως προηγούμενος; Ο αείμνηστος Κώστας Πολίτης την τετραετία 1978-1982! Δηλαδή πριν από 46 ολόκληρα χρόνια. Και αυτό από μόνο του κάτι λέει.

Εμένα αυτό που μου άρεσε και μου έκανε την καλύτερη εντύπωση ήταν ο τρόπος με τον οποίο ήρθε το «διαζύγιο» με τον Εργκίν Άταμαν. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ΠΑΝΤΑ εξέφραζε τον θαυμασμό του και τον σεβασμό του για τον Τούρκο τεχνικό και ΠΑΝΤΑ ο Άταμαν μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για τον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ και για την οικογένειά του. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού και αγάπης. Ας αφήσουμε εκτός την επαγγελματική σχέση των δύο ανδρών η οποία πολλές φορές μπορεί να «χαλάσει» και φιλίες.

Γιαννακόπουλος και Άταμαν γνωρίστηκαν με μια αγκαλιά και αποχαιρέτησαν ο ένας τον άλλον με μια αγκαλιά. Και αυτό δείχνει τον απόλυτο σεβασμό μεταξύ τους. Αυτή η εικόνα στο σχετικό βίντεο που δημοσίευσε και η ΚΑΕ Παναθηναϊκός AKTOR σε συνδυασμό με τα όσα είπαν ο ένας στον άλλον, ήταν και η πιο δυνατή απ' όλες τις άλλες.

Όπως δυνατή ήταν και η εικόνα του Άταμαν να μπαίνει στο «T-Center» και να υψώνει τις γροθιές τους στον κόσμο του Παναθηναϊκού. Αυτές οι γροθιές θα μείνουν ανεξίτηλες στο πέρασμα του χρόνου και θα θυμίζουν για πάντα τα όσα πρόσφερε στο «τριφύλλι».