Παναθηναϊκός: Και τώρα… πάρ’ το πάνω σου!

• H μεγάλη, διπλή, πρόκληση
• Τώρα που σφίγγουν τα γάλατα...
• Ο «πάγκος», οι δεύτερες ευκαιρίες και οι προσωπικότητες

Αυτή ήταν λοιπόν η παρένθεση. Όπως άνοιξε, έτσι έκλεισε. Χωρίς πολλά-πολλά. Με συνοπτικές διαδικασίες. Όσο άγνωστα και αχαρτογράφητα και αν ήταν τα νερά του Play In για τον Παναθηναϊκό, άλλο τόσο επιβλητικά και εύκολα φρόντισε να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα και να εξσφαλίσει τη θέση του στα Playoffs.

«Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε» όπως έλεγε και ένα παλιό σλόγκαν διαφήμισης στην τηλεόραση. Μπορεί η αναμέτρηση με την Μονακό να έκρυβε κινδύνους, μπορεί να ήταν «πονηρή», μπορεί να υπήρχε η έλλειψη πίεσης της γαλλικής ομάδας λόγω και των πολλών της προβλημάτων, μπορεί ο Παναθηναϊκός να είχε το βάρος του φαβορί λόγω βάθους ρόστερ, ποιότητας και έδρας ωστόσο ο Εργκίν Άταμαν και οι παίκτες του φρόντισαν να πιστοποιήσουν ότι στο μπάσκετ κερδίζει (σχεδόν πάντα) ο καλύτερος. Και ο Παναθηναϊκός ήταν (πολύ) καλύτερος.

Ακόμα και σ’ ένα νοκ άουτ παιχνίδι όπου τα πάντα θα μπορούσαν να συμβούν, το «τριφύλλι» μπήκε στο Glass Floor χωρίς να αφήσει ιδιαίτερα περιθώρια στους Μονεγάσκους. Ειδικά μετά το πρώτο πεντάλεπτο που οι «πράσινοι» πήραν το προβάδισμα, η σεμνή τελετή είχε αρχίσει να λαμβάνει τέλος. Λίγο-πολύ και η ίδια η Μονακό να πίστεψε ότι δεν μπορούσε να γυρίσει το παιχνίδι. Οπότε καλύτερα να κρατούσε δυνάμεις για την Παρασκευή όπου θα έχει και μια δεύτερη ευκαιρία στην έδρα της απέναντι στην Μπαρτσελόνα που απέκλεισε τον Ερυθρό Αστέρα.

H μεγάλη, διπλή, πρόκληση

Πλέον ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του μια μεγάλη πρόκληση. Πρώτα απ’ όλα να πάρει τη πρόκριση στο Final Four ξεκινώντας με μειονέκτημα της έδρας. Κατά δεύτερο απέναντι στην Βαλένθια την οποία όχι μόνο δεν κέρδισε φέτος μετρώντας δύο ήττες στην κανονική περίοδο, όχι μόνο έχασε με 18 πόντους διαφορά πριν από δύο εβδομάδες αλλά είναι η ομάδα που έκανε το 4/4 απέναντι σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Κάτι που είχε να συμβεί τέσσερα χρόνια και πιο συγκεκριμένα μετά την Μονακό το 2023. Κάτι που δείχνει και τον βαθμό δυσκολίας και επικινδυνότητας που κρύβει το εν λόγω διασταύρωμα.

Παρόλα αυτά το ανέφερα και στην εκπομπή Gazz Floor by Novibet. Πάντα με τον κίνδυνο να εκτεθώ. Χίλιες φορές «ματσάρισμα» με την άβγαλτη και πρωτάρα Βαλένθια σε σειρά αγώνων στα Playoffs, παρά «ματσάρισμα» με την μπαρουτοκαπνισμένη και έμπειρη από αυτά τα παιχνίδια, Ρεάλ. Απλά θεωρώ, στο δικό μου μυαλό πάντα, ότι είναι πιο δύσκολο να χάσει ο Παναθηναϊκός πέντε φορές από τη Βαλένθια σε μια χρονιά από το να κερδίσει πέντε φορές την Ρεάλ.

Ναι. Ξέρω. Δεν του ταιριάζει αγωνιστικά η Βαλένθια από τη στιγμή που οι παίκτες του Πέδρο Μαρτίνεθ τρέχουν σαν… δαιμονισμένοι για 40 λεπτά, «εκτελούν» στα 10-11 δευτερόλεπτα και έχουν συγκεκριμένο (και ενίοτε μη αντιμετωπίσιμο) τρόπο παιχνιδιού αλλά από την άλλη, δεν διαθέτουν εμπειρία από αυτά τα ματς και η οποία είναι υπεραπαραίτητη όταν αρχίσουν να… σφίγγουν τα γάλατα.

Τώρα που σφίγγουν τα γάλατα...

Μιας και είπα Μαρτίνεθ. Δικαιότατη η ανάδειξή του σε προπονητή της χρονιάς. Hats off στον Ισπανό τεχνικό γιατί το άξιζε και μάλιστα το άξιζε και με το παραπάνω το εν λόγω βραβείο. Κοινώς ήταν δίκαιο και έγινε πράξη. Βέβαια ό,τι ακριβώς ισχύει για την ομάδα του, ισχύει και για τον ίδιο, καθώς μία φορά έχει πάρει μέρος σε Playoffs και αυτή με την Μπασκόνια τη σεζόν 2017-18, όταν και είχε αποκλειστεί με 3-1 νίκες από τη Φενέρμπαχτσε από το Final Four του Βελιγραδίου. Καλός και έμπειρος προπονητής, με πολλές παραστάσεις στην καριέρα του, αλλά τα Playoffs της Euroleague είναι μια τελείως διαφορετική περίπτωση. Τουλάχιστον (και μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου) στη θεωρία.

Πάντως είναι και λίγο οξύμωρο για την Βαλένθια. Να έχει πραγματοποιήσει εξαιρετική regular season, να είναι στην 2η θέση της κατάταξης με το δεύτερο καλύτερο ρεκόρ, να περιμένει ένα καλό διασταύρωμα και να τυχαίνει πάνω στον Παναθηναϊκό που (πριν από την έναρξη της σεζόν) θεωρούνταν ως «γκραν φαβορί» για το Final Four. Ξαναλέω: Τα Playoffs δεν μπαίνουν σε ζυγαριά σύγκρισης με την regular season. Μιλάμε για δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.

Οτιδήποτε και αν έχει συμβεί στην κανονική περίοδο, έχει πάει ήδη περίπατο. Έχει ξεχαστεί. Έχει διαγραφεί. Στα Playoffs ισχύει το αμερικάνικο μότο «when the going gets tough, the tough get going», όπερ και σημαίνει ότι τώρα είναι ώρα για να βγουν μπροστά οι μεγάλες προσωπικότητες και εκείνοι που γνωρίζουν πώς να σταθούν και να ανταποκριθούν στα δύσκολα. Και αν η Βαλένθια διαθέτει καλύτερο «team spirit» και στηρίζεται στην ομαδικότητά της, ο Παναθηναϊκός έχει το ατομικό ταλέντο και τις προσωπικότητες οι οποίες γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν.

«It’s that time of the year» της Euroleague. Η στιγμή που περιμένουν αυτοί οι παίκτες. Η στιγμή που πρέπει να βγουν μπροστά και να δείξουν «τι εστί… Παναθηναϊκός» όταν θα «καίει η μπάλα». Σίγουρα, και παρά το μειονέκτημα της έδρας, θα υπάρχει πίεση στους «πράσινους» για τη πρόκριση στο Final Four από τη στιγμή που θα διεξαχθεί στην Αθήνα αλλά επιμένω και λέω ότι υπάρχει η τεχνογνωσία, σε παίκτες και προπονητές, ώστε να ανταποκριθούν πλήρως.

Ο «πάγκος», οι δεύτερες ευκαιρίες και οι προσωπικότητες

Και σίγουρα, σε μια τέτοια σειρά και δη απέναντι σε μια ομάδα που στηρίζεται στην ομαδικότητα και στο γρήγορο παιχνίδι, δεν θα περισσεύει κανείς παίκτης. Θα χρειαστούν «φρεσκάδα», ξεκούραστα πόδια και φυσικά σωστό διάβασμα. Αν και σε αυτό το επίπεδο το σωστό διάβασμα θα πρέπει να το θεωρώ δεδομένο. Το θέμα είναι το πλάνο που θα ετοιμάζεται να εκτελείται και μέσα στις τέσσερις γραμμές. Κάτι που δεν εξαρτάται απόλυτα από τους ίδιους.

Μιλώντας για τους παίκτες, είδαμε και στο ματς με την Μονακό ότι ο Άταμαν μπορεί να υπολογίζει και σε όσους έρχονται από τον πάγκο. Όπως ο Τι Τζέι Σορτς, ο οποίος πραγματοποίησε το καλύτερο, ίσως, παιχνίδι του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού εάν μπει στην εξίσωση το «πρέπει» που υπήρχε για τη νίκη. Θυμίζοντας τον Σορτς της… Παρί. Και αν μη τι άλλο η Βαλένθια είναι ομάδα που «ταιριάζει» αγωνιστικά στον βραχύσωμο γκαρντ. Και έχοντας πραγματοποιήσει και μια τέτοια εμφάνιση, αυτομάτως πήρε και ψυχολογία στο καταλληλότερο σημείο της χρονιάς.

Αυτόν που δεν περίμενε κανείς ήταν ο Κένεθ Φαρίντ. Και εκείνος πραγματοποίησε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του. Ο Αμερικανός, υπενθυμίζω, είχε παίξει λιγότερο από πέντε λεπτά στο ματς της Βαλένθια. Βέβαια εδώ υπάρχει ένας αστερίσκος και ενδεχομένως να τον βρούμε μπροστά ματς στη σειρά με την ισπανική ομάδα καθώς δεν έχει το «κλασικό πεντάρι» και στηρίζεται σε ημίψηλα σχήματα και παίκτες οι οποίοι σουτάρουν πολύ από την περιφέρεια.

Ο Ρογκαβόπουλος για παράδειγμα ήταν τραυματίας και απουσίαζε από αυτό το παιχνίδι. Και έδειξε το πόσο πολύτιμος και χρήσιμος μπορεί να είναι σε back to back παινίδια. Τόσο για την ευχέρεια του στο σκοράρισμα από την περιφέρεια ή σε close out καταστάσεις, όσο για την βοήθεια που προσφέρει στην άμυνα και στα ριμπάουντ. Και αν μη τι άλλο η Βαλένθια είναι ομάδα που πάει πολύ στα ριμπάουντ και δη στα επιθετικά από τη στιγμή που «εκτελεί» γρήγορα ψάχνοντας δεύτερες ευκαιρίες. Συνοπτικά σας λέω ότι στα δύο ματς απέναντι στον Παναθηναϊκό μάζεψε στο σύνολο 27 επιθετικά ριμπάουντ και σκόραρε 50 πόντους από δεύτερες ευκαιρίες. Κοινώς ένα καλάθι ανά επιθετικό ριμπάουντ. Ακραίο νούμερο. Και ο Παναθηναϊκός οφείλει να βάλει φρένο σε αυτό το το στατιστικό. Υπενθυμίζω ότι η Βαλένθια ήταν η 3η καλύτερη ομάδα στα επιθετικά ριμπάουντ κατά τη διάρκεια της regular season με 13 ανά αγώνα.

Είναι πράγματα τα οποία ο Παναθηναϊκός καλείται να προσέξει σε αυτά τα Playoffs. Στην τελική κάθε λεπτομέρεια θα κάνει την διαφορά. Και αν μπουν στην εξίσωση και οι παίκτες-προσωπικότητες (όπως οι Ναν, Χέιζ-Ντέιβις οι οποίοι δεν… χρειάστηκαν κόντρα στη Μονακό), τότε μπορούν να φέρουν τη σειρά στα μέτρα τους. Πώς θα γίνει αυτό; Με τουλάχιστον ένα break της έδρας προκειμένου να κρατήσουν μετά την τύχη στα χέρια τους. Στην τελική πιστεύει κανείς ότι ο Ναν θα κάνει και πάλι ένα τόσο κακό παιχνίδι στην Ισπανία;

Ιδανικά θα ήταν και… δύο break και το λέω αυτό διότι είναι τέτοιο το παιχνίδι της απρόβλεπτης Βαλένθια που μπορεί ανά πάσα ώρα και στιγμή να κάνει την ζημιά. Είτε παίζει εντός, είτε παίζει εκτός.

Όμως επιμένω και λέω. Από τον Παναθηναϊκό εξαρτάται. Και ας μην έχει το αβαντάζ της έδρας.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.