Παναθηναϊκός: Ας ήταν μόνο μια κακή μέρα στην δουλειά

• Αξιοκρατικό το μπάσκετ, δίκαιος νικητής ο Ολυμπιακός
• Η κακή προπονητική μέρα από το... πρωί φάνηκε
• Η πράσινη ποιότητα, ο Ναν και το σερί που δεν είναι τυχαίο

Κακά τα ψέματα. Κάθε ήττα από τον «αιώνιο» αντίπαλο δεν «χωνεύεται» εύκολα. Είτε ηττημένος είναι ο Παναθηναϊκός όπως και ήταν σε αυτό το ντέρμπι, είτε είναι ο Ολυμπιακός όπως έχει συμβεί μερικές άλλες φορές στο παρελθόν.

Ακόμα και αν το διακύβευμα δεν είναι μεγάλο. Όπως και δεν ήταν στο παιχνίδι της 19ης αγωνιστικής της Euroleague. Απλά ένα ματς της κανονικής περιόδου. Όπερ και σημαίνει ότι η νίκη βοηθάει την ομάδα στην κατάταξη, ενώ η ήττα δεν φέρνει την καταστροφή. Είπαμε όμως. Αρκεί στην άλλη άκρη του παρκέ να βρίσκεται οποιαδήποτε ομάδα της διοργάνωσης και όχι κάποιος «αιώνιος».

Το γόητρο σε αυτά τα ματς είναι μεγάλο και μπορεί εύκολα να εκτοξεύσει την ψυχολογία του νικητή και αντίστοιχα να καταρρακώσει την ψυχολογία του ηττημένου. Ή έστω να τον εκτροχιάσει από τη σειρά που είχε μπει. Ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος του Παναθηναϊκού σε αυτό το ντέρμπι και δικαιότατα έφτασε στην τελική επικράτηση. Και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς.

Τα έχουμε πει πολλές φορές. ΔΕΝ παίζει κανέναν ρόλο η κατάσταση που μπορεί να βρίσκονται οι δύο ομάδες. Είτε η μία είναι στο ζενίθ και η άλλη στο ναδίρ, είτε η μία «τρέχει» κάποιο θετικό σερί καλών εμφανίσεων και η άλλη το αντίστροφο.

Αξιοκρατικό το μπάσκετ, δίκαιος νικητής ο Ολυμπιακός

Θεωρητικά ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση από τον Ολυμπιακό πριν από το τζάμπολ του αγώνα αλλά μέσα στις τέσσερις γραμμές του Glass Floor επιβεβαιώθηκε περίτρανα ο άγραφος κανόνας των ντέρμπι. Ότι αυτά τα παιχνίδια είναι τελείως διαφορετικά και ότι αποτελούν θέμα βραδιάς. Οι «ερυθρόλευκοι» μπήκαν στο ματς με το μαχαίρι στα δόντια, οι γηπεδούχοι τρίκλιζαν με το πρώτο τζάμπολ και στη συνέχεια έτρεχαν και δεν έφταναν.

Μάλλον για να ακριβολογώ… έφτασαν και προσπέρασαν μετά το +17 του Ολυμπιακού έχοντας πραγματοποιήσει επιμέρους σκορ 35-15 μετατρέποντας το -17 του 9’ (11-28) σε +3 (46-43) στο 21’. Όμως η συνολικά καλύτερη ομάδα του ντέρμπι δεν πτοήθηκε, είχε ηρεμία, καθαρό μυαλό, «διάβαζε» τα πάντα εξαιρετικά και μπόρεσε να ξαναφέρει το παιχνίδι στα μέτρα της, παρά το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός είχε ανακτήσει το μομέντουμ, ο κόσμος είχε μπει στην εξίσωση του αγώνα και τα πάντα συνηγορούσαν σε «πράσινο» κουμάντο.

Όμως όπως έχω γράψει πάμπολλες φορές, το μπάσκετ είναι το πλέον αξιοκρατικό άθλημα και ο καλύτερος θα κερδίσει εννέα φορές στις δέκα, αν όχι δέκα στις δέκα. Και ο Ολυμπιακός ήταν η ομάδα που έπρεπε να νικήσει. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει στο παρκέ και πώς να το κάνει. Αντίθετα ο Παναθηναϊκός μου έκανε κακή εντύπωση συνολικά ως προς την αγωνιστική και ψυχολογική ετοιμότητα του.

Δεν ξέρω αν έφταιγε (και αν έφταιγε κατά πόσο έφταιγε) η καταπόνηση από την γρίπη Α που «χτύπησε» τους «πράσινους» και το γεγονός ότι οι περισσότεροι παίκτες είχαν χάσει προπονήσεις, αλλά όπως μας είπε ο κόουτς Χρήστος Σερέλης στην εκπομπή «Gazz Floor» δεν είναι κάτι που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία. Απλούστατα ο Παναθηναϊκός έδωσε το δικαίωμα στον Ολυμπιακό να αισθανθεί ΠΟΛΥ άνετα στο «Telekom Center Athens» και να του απλοποιήσει το έργο. Και θεωρώ ότι σε αυτό φέρει μεγάλη ευθύνη ο Εργκίν Άταμαν.

Και θεωρώ ότι φάνηκε από το πρώτο λεπτό το «ντεφορμάρισμα» του Τούρκου τεχνικού ή αν προτιμάτε το γεγονός ότι δεν είχε «διαβάσει» καλά τα όσα έπρεπε να γίνουν και να κάνει με την έναρξη του αγώνα. Και εννοώ την αρχική πεντάδα για την οποία αναφέρθηκα επί τούτου στο live του Gazzetta πριν ξεκινήσει το ματς.

Η κακή προπονητική μέρα από το... πρωί φάνηκε

Απέναντι σε τόσο καλές και ποιοτικές ομάδες όπως είναι ο Ολυμπιακός είναι το… λιγότερο λάθος να ξεκινήσει μια ομάδα από την επίθεση αγνοώντας τις αδυναμίες που μπορεί να παρουσιάσει στην άμυνα. Στα δικά μου μάτια θα ταίριαζε πολύ περισσότερο ένα αμυντικό σχήμα όπως στο ξεκίνημα του αγώνα με την Χάποελ Τελ Αβίβ (με Καλαϊτζάκη, Γκραντ, Όσμαν, Χουάντσο, Φαρίντ) από αυτό που ξεκίνησε στο ντέρμπι με Σορτς, Ναν, Οσμαν, Μήτογλου και Φαρίντ. Και φάνηκαν τα προβλήματα από το πρώτο πεντάλεπτο καθώς ο Παναθηναϊκός είχε δεχθεί σβηστά 20 πόντους! Και μετά ήταν «τρεχάτε ποδαράκια μου» για να το μαζέψει.

Εδώ που τα λέμε βοήθησε η… second unit του Ολυμπιακού στο δεύτερο δεκάλεπτο, όταν και ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε το κακό διάστημα των αντιπάλων του. Και όταν το παιχνίδι άρχισε να πηγαίνει πόντο και να κρίνεται στην κόψη του ξυραφιού, η καθοδήγηση από τον πάγκο δεν έφερε αποτελέσματα.

Επιμονή στα hedge out, τα οποία διάβαζαν άριστα οι «ερυθρόλευκοι» με αποτέλεσμα να βρίσκουν ελεύθερα σουτ, δεν έπαιξε άμυνα με αλλαγές, ειδικά από τη στιγμή που ο Άταμαν επέλεξε να μην χρησιμοποιήσει καθόλου τον Ρισόν Χολμς (καλώς ή κακώς αυτό είναι ένα άλλο θέμα) και να επιμείνει στον Φαρίντ, αδόκιμα σχήματα με τον Μήτογλου ως πεντάρι να μην τα πηγαίνει καθόλου καλά πάνω στον Μιλουτίνοφ και μάλιστα να χρεώνεται με τρία φάουλ στην ίδια επίθεση του Ολυμπιακού. Κάθε λάθος του Παναθηναϊκού αποτελούσε σημείο εκμετάλλευσης για τους φιλοξενούμενους οι οποίοι πήραν άριστα στην προετοιμασία του αγώνα. Τόσο από αγωνιστικής άποψης, όσο και από ψυχολογικής που όλοι ήταν στην ίδια σελίδα και έτοιμοι για να ανταποκριθούν σε οποιαδήποτε κατάσταση του ντέρμπι.

Κάτι που δεν είδαμε στον Παναθηναϊκό. Και δεν ήταν μόνο η μη αντίδραση του Άταμαν στο ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ παιχνίδι. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Τούρκος τεχνικός είχε πάρει τα σκαλπ των Σκαριόλο στη Μαδρίτη, Γιασικεβίτσιους στην Πόλη και Ιτούδη εντός έδρας. Όπως έκανε εξαιρετικό και άριστο κοουτσάρισμα σε αυτά τα ματς έτσι και τώρα δεν βρέθηκε στη… βραδιά του. Μπορεί να ήταν μια κακή ημέρα στη δουλειά. Συμβαίνει σε όλον τον κόσμο και είναι απολύτως φυσιολογικό.

Όμως έχω μια ένσταση. Ναι, όντως τα τεσσάρια του Παναθηναϊκού δεν βοήθησαν καθόλου στο ντέρμπι, αλλά ίσως να ήταν αχρείαστο να βγουν στην… σέντρα. Θα μου πείτε το έχει ξανακάνει στο παρελθόν και έχει πιάσει μ’ ένα σωρό άλλους παίκτες. Όμως σε καμία περίπτωση δεν έφταιγαν μόνο ο Χουάντσο και ο Μήτογλου για την ήττα από τον Ολυμπιακό. Ευθύνη έφερε και ο ίδιος. Και ίσως να έπρεπε να την αναλάβει μετά το τέλος του αγώνα.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ένα κακό κοουτσάρισμα και μια «κακή ημέρα στη δουλειά» όπως ανέφερα προηγουμένως να αναιρεί όλα όσα έχουν προηγηθεί και έχει καταφέρει, έτσι; Για να ξέρουμε και τι λέμε για τον Άταμαν.

Η πράσινη ποιότητα, ο Ναν και το σερί που δεν είναι τυχαίο

Κρίμα πάντως γιατί πήγε στράφι και η ματσάρα του Κέντρικ Ναν. Ας είχε ένα καλύτερο στήριγμα και ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά. Και εδώ φάνηκε κάτι πολύ σημαντικό, το οποίο είναι και το μοναδικό που μπορεί να χαμογελάνε στον Παναθηναϊκό. Αν και πραγματοποίησαν κάκιστη (στα δικά μου μάτια) εμφάνιση, παραλίγο να κερδίσουν τον (σαφώς ανώτερο σε αυτό το ματς) Ολυμπιακό.

Μην ξεχνάμε το κλέψιμο του Ναν και το άστοχο τρίποντο του ελεύθερου Όσμαν στα 24΄΄πριν από το τέλος και με το σκορ στο 82-86. Εάν είχε ευστοχήσει εκεί Τούρκος (ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είχε 0/6 τρίποντα σε αυτό το ματς) και μείωνε στον πόντο, τότε θα βλέπαμε και… άλλο ματς στα εναπομείναντα δευτερόλεπτα. Όμως οι υποθέσεις δεν γράφουν καμία ιστορία.

Αντίθετα τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους. Και όσο και να μην πιστεύω (που δεν πιστεύω) στις παραδόσεις, οι 10 σερί νίκες του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού στην Euroleague «χτυπούν» πολύ άσχημα. Και σίγουρα δεν μπορεί να είναι τυχαίες.

Από εκεί και πέρα ξαναλέω κάτι! Το συγκεκριμένο ματς ΔΕΝ κρίνει απολύτως τίποτα. Και ΔΕΝ θα έκρινε τίποτε βαθμολογικά ακόμα και αν είχε νικήσει ο Παναθηναϊκός. Το διακύβευμα ήταν πρωτίστως (και κυρίως) το γόητρο και η «επόμενη ημέρα» του ηττημένου όσον αφορά την ψυχολογική διαχείριση. Άλλωστε δεν υπάρχει χρόνος για δάκρυα και υπεραναλύσεις από τη στιγμή που ακολουθεί «διαβολοβδομάδα» στην Αθήνα και δύο must win παιχνίδια με την Αρμάνι και τη Βίρτους Μπολόνια.