Παναθηναϊκός: Το κέρδος της ανυπομονησίας

• Από τα «κεφάλια επί πινάκι» στην αποθέωση
• Το διάστημα του… τρόμου
• Το… Sloukas effect
• Ο Ναν άφησε το παιχνίδι να έρθει σ’ εκείνον
• Ο «τερματοφύλακας» Φαρίντ και το κέρδος με Ρογκαβόπουλο

Γίνεται να είναι κάποιος «χορτασμένος» αλλά ταυτόχρονα να του ανοίγει η όρεξη;

Και όμως, γίνεται. Όλοι όσοι αποχωρούσαν από το «Telekom Center Athens» μετά το τέλος του αγώνα με την Παρτίζαν αλλά και όλοι όσοι έκλειναν την τηλεόραση έχοντας παρακολουθήσει την αναμέτρηση από την μικρή οθόνη, είχαν «χορτάσει» από μπάσκετ. Τι μπάσκετ; Μπασκετάρα για περισσότερο από ένα ημίχρονο.

Από τα «κεφάλια επί πινάκι» στην αποθέωση

Έφευγαν «γεμάτοι» και ικανοποιημένοι. Όμως και με έναν προβληματισμό: «Πώς περνούν τώρα 10 ημέρες;» Αν μη τι άλλο ΑΥΤΟΣ ο Παναθηναϊκός, έχει ανοίξει για τα καλά την όρεξη και έχει δημιουργήσει το συναίσθημα της ανυπομονησίας για το αμέσως επόμενο παιχνίδι. Και αν μη τι άλλο αυτό είναι ένα κέρδος το οποίο φέρει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Εργκίν Άταμαν και των παικτών της ομάδας.

Ποιος, αλήθεια, να το περίμενε. Και ποιος θα τολμούσε να πει ότι μέσα σε διάστημα 20 ημερών θα υπήρξε αυτή η τεράστια αλλαγή στο αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας. Λες και γύρισε ένα μαγικός διακόπτης. Ένας διακόπτης τον οποίο γύρισε ο Κώστας Σλούκας, ο οποίος τήρησε κατά γράμμα την υπόσχεση που είχε δώσει το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου.

Όπως είπε και ο Χρήστος Σερέλης, του φάνηκε να έχουν περάσει δύο μήνες από την άθλια εμφάνιση στο Βελιγράδι και τη βαριά ήττα από τον Ερυθρό Αστέρα. Τόσο μακριά φαντάζει η απόσταση από εκείνο το ματς έως και την 4η σερί νίκη των «πρασίνων». Και μάλιστα με πολύ καλό μπάσκετ.

Και όμως, έχουν περάσει όλες και όλες τρεις εβδομάδες. Τότε ζητούσαν «κεφάλια επί πινάκι». Τώρα μετρούν αντίστροφα έως και την 5η Δεκεμβρίου για το ματς με τη Βαλένθια.

Το διάστημα του… τρόμου

Για δεύτερο σερί παιχνίδι ο Παναθηναϊκός βρήκε τρομερό μομέντουμ και μετέτρεψε το γήπεδο σε πραγματικό… κολαστήριο για τον αντίπαλο. Ξέρετε πολλές ομάδες να πραγματοποιούν σε back to back παιχνίδια τόσο μεγάλα σερί;

Επιμέρους 26-1 απέναντι στην Ντουμπάι, σερί 25-0 κόντρα στην Παρτίζαν. Και το ακόμα πιο περίεργο στοιχείο; Σχεδόν στο ίδιο διάστημα των δύο αγώνων! Στην αναμέτρηση με την Ντουμπάι το πραγματοποίησε από το 26’ έως και το 33’ ενώ απέναντι στην ομάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς από το 24’ έως και το 32’!

Πώς; Μα, φυσικά με την άμυνα. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Από την Ντουμπάι δέχθηκε 48 πόντους στο πρώτο ημίχρονο και μόλις 24 στο δεύτερο, ενώ από την Παρτίζαν 44 πόντους στο πρώτο μισό και 25 στο δεύτερο, εκ των οποίων, μάλιστα, μόλις έξι στην 3η περίοδο! Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε και στις δύο περιπτώσεις να «ανοίξει» το παιχνίδι, να βρει πόντους στο ανοικτό γήπεδο, να προσφέρει όμορφες φάσεις και να μετατρέψει τον αντίπαλο σε… έρμαιο του.

Θεωρώ ότι ο Άταμαν διαχειρίστηκε εξαιρετικά και τα δύο παιχνίδια όντας άκρως επιδραστικός και... δραστικός στις αποφάσεις του. Είναι ήρεμος και αυτό είναι κάτι που έχει μεταφερθεί και σε όλη την ομάδα. Κομβικό ότι μετά το πρώτο δεκάλεπτο απέναντι στην Παρτίζαν άλλαξε την άμυνα και λίγο-πολύ κατάφερε να αλλάξει άρδην και την εικόνα του αγώνα.

Πραγματικά ο Παναθηναϊκός σκορπούσε τον τρόμο. Ούτε η Ντουμπάι αλλά ούτε και η Παρτίζαν μπορούσαν να ανταποκριθούν στην… μανία με την οποία έπαιζαν οι «πράσινοι». Ακόμα και ο πολυμήχανος Ομπράντοβιτς το είχε πάρει απόφαση και είχε καθίσει στον πάγκο ανήμπορος να αντιδράσει. Θεωρώ κανείς δεν θα μπορούσε να αντιδράσει. Ήταν το διάστημα όπου ο Παναθηναϊκός παρέδιδε σεμινάριο και στις δύο πλευρές του παρκέ. Ε, είχε και το να καλύτερο… καθηγητή.

Το… Sloukas effect

Για μια ακόμα φορά εκείνος που έδωσε το έναυσμα και ενορχήστρωσε με τον καλύτερο τρόπο την ομάδα του, δεν ήταν άλλος από τον Κώστα Σλούκα. Από τα χέρια του πέρασαν οι 16 από τους 25 πόντους του Παναθηναϊκού στην 3η περίοδο που ήταν και το κομβικό διάστημα του αγώνα, έχοντας πετύχει 5 πόντους και έχοντας μοιράσει απλόχερα άλλους 11 πόντους από πέντε δικές του ασίστ.

Τα έκανε ΟΛΑ να φαίνονται τόσο απλά και εύκολα. Δεν ήταν. Ποτέ δεν είναι. Εκείνος έχει τον τρόπο και μπορεί να βάλει στο ματς ΟΛΟΥΣ τους συμπαίκτες του. Ναι, ο Ναν ήταν ο MVP του αγώνα κάνοντας ματσάρα, ναι ο Φαρίντ ήταν εκ νέου επιδραστικός και στις δύο πλευρές του παρκέ, ναι ο Ρογκαβόπουλος πραγματοποίησε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις (αν όχι την καλύτερη) της σεζόν, ναι ο Χουάντσο ήταν ογκόλιθος στα ριμπάουντ, αλλά χωρίς την επίδραση του Σλούκα και τα όσα (ξανά)έκανε ο αρχηγός, το αποτέλεσμα δεν ήταν ίδιο.

Δεν λέω ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα κέρδιζε το ματς, αλλά το να μπορέσει να πάρει το μομέντουμ και να έχει την σωστή απόφαση σε κάθε επίθεση της ομάδας, το οφείλει στον μεγαλύτερο βαθμός στον Κώστα Σλούκα.

Ο Ναν άφησε το παιχνίδι να έρθει σ’ εκείνον

Και μιας και ανέφερα τους υπόλοιπους διακριθέντες. Όταν ο Κέντρικ Ναν είναι ήρεμος και αφήνει το παιχνίδι να έρθει σ’ εκείνον και όχι να το φέρει εκείνος στον εαυτό του, τα πράγματα γίνονται πολύ πιο απλά και πολύ πιο εύκολα. Τόσο για τον ίδιο όσο (και κυρίως) για την ομάδα. Κάθε φορά που δεν εκβιάζει ενέργειες και δεν αναλώνεται στο overdribbling, λειτουργεί καλύτερα το σύνολο.

Και θα πάρει τις προσπάθειες που του αναλογούν. Αλίμονο εάν δεν τις πάρει. Και θα δημιουργούνται ακόμα καλύτερες καταστάσεις για εκείνον. Είχε 7/9 σουτ και κανένα από αυτά δεν ήταν «σκοτωμένο» ή επειδή είχε κολλήσει η επιθετική λειτουργία. Όχι. Τα πήρε όταν έπρεπε να τα πάρει και όταν έπρεπε να τα πάρει.

Μάλιστα για πρώτη φορά από τότε που φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού είχε διψήφιο αριθμό βολών σ’ ένα ματς με 9/12. Και όταν ο Ναν έχει «καθαρό» μυαλό μπορεί να έχει ακόμα πιο πληθωρική παρουσία στο παρκέ, κάτι που αποτυπώθηκε και στην στατιστική του με 7 ριμπάουντ και 4 ασίστ. Από τα πιο «γεμάτα», μεστά, ουσιαστικά και αποτελεσματικά παιχνίδια του Αμερικάνου γκαρντ.

Το κυριότερο όλων το οποίο και έχει άμεση επίδραση στο παρκέ; Το γεγονός ότι ο Ναν... γουστάρει που βρίσκεται στον Παναθηναϊκό και απολαμβάνει κάθε λεπτό και κάθε στιγμή εντός και εκτός παρκέ. Πίστευε κανείς ότι στην πρώτη του χρονιά θα έλεγε λίγο αργότερα ότι θα ήθελε να δει τη φανέλα του να αποσυρεται από τους «πράσινουυς»; Αυτό για εμένα (πιστεύω για όλους) λέει πάρα πολλά.

Ο «τερματοφύλακας» Φαρίντ και το κέρδος με Ρογκαβόπουλο

Όσον αφορά τον Κένεθ Φαρίντ θεωρώ ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι… ήρθε για να μείνει. Και δεν χρειάζεται να περιμένει κάποιος το επόμενο ματς για να δει «εάν κάνει» για τον Παναθηναϊκό. Κάνει και… παρακάνει.

Είναι το «τερματοφύλακας» που έλειπε από την ομάδα όπως τον χαρακτήρισε και ο Άταμαν στην συνέντευξη Τύπου. Είναι πολύ σημαντικό για την πρώτη γραμμή άμυνας να γνωρίζει ότι ακριβώς πίσω υπάρχει ένας παίκτης όπως ο Φαρίντ ο οποίος είναι ικανός να σταματήσει τον οποιονδήποτε.

Αν μη τι άλλο η επίδραση του έμπειρου Αμερικάνου σέντερ είναι τεράστια και αποδεικνύει ότι είναι τελείως διαφορετικό να έχει μια ομάδα έναν κανονικό σέντερ με τα στοιχεία του Φαρίντ και τελείως διαφορετικό να μην έχει… κανέναν. Και ξαναλέω. Ό,τι και αν αναφέραμε για τις απουσίες και το πόσο έχουν επηρεάσει το αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας, δεν είναι δικαιολογία αλλά η πραγματικότητα.

Τα 15 ριμπάουντ που μάζεψε ο Χουάντσο δεν μου κάνουν εντύπωση. Αυτός είναι ο Χουάντσο. Θα βάλει πάντα το κορμί του στη φωτιά και θα διεκδικήσει τα hustle plays. Δεν του πήγαν τα σουτ; So what; Η αμυντική του συνεισφορά κάλυψε και με το παραπάνω τα 0/3 τρίποντα που είχε.

Το μεγαλύτερο ωστόσο κέρδος για τον Άταμαν και τον Παναθηναϊκό ήταν ο Νίκος Ρογκαβόπουλος ο οποίος έψαχνε ένα καλό παιχνίδι. Και λόγω και της συγκυρίας με την απουσία του Όσμαν φρόντισε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να πραγματοποιήσει πολύ καλή εμφάνιση. Διάβασε τα close out ενώ μου άρεσε πολύ το γεγονός ότι παρά τα 0/2 τρίποντα δεν δίστασε να πάρει το 3ο σε transition κατάσταση. Έχει αυτοπεποίθηση και το απαραίτητο μπασκετικό θράσος.

Α! Και δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι. Ο Παναθηναϊκός τα έκανε όλα αυτά (και στα δύο ματς) χωρίς τον Τσέντι Όσμαν ο οποίος είναι κάτι παραπάνω από κομβικός για τους «πράσινους»! Και όχι μόνο χωρίς τον Όσμαν αλλά συνολικά στις τέσσερις σερί νίκες χωρίς και άλλους δύο σέντερ, τον Ρισόν Χολμς και τον Ομέρ Γιούρτσεβεν. Τον Λεσόρ τον αφήνω προς ώρας εκτός εξίσωσης.

Το «λαχείο» Φαρίντ κάλυψε και με το παραπάνω το πρόβλημα των «πρασίνων» στην frontline και μένει να δούμε τώρα με τις πολυαναμενόμενες επιστροφές και το μοίρασμα των ρόλων και του χρόνου συμμετοχής.