Παναθηναϊκός: Αναζητείται εγωισμός

• Ο απαράδεκτος Παναθηναϊκός και η ενσυναίσθηση του Σλούκα
• Η... αναζήτηση των Ναν-Γκραντ και το «ως εδώ και μη παρέκει»
• Η γλώσσα του σώματος έδειχνε την κακή νοοτροπία

Πριν από μια εβδομάδα και μετά το τέλος του αγώνα στο Πριγκιπάτο, καθόμουν και αναρωτιόμουν. Μπορούσε να υπάρξει χειρότερη εικόνα από αυτήν που είχε παρουσιάσει ο Παναθηναϊκός σε δύο σερί εκτός έδρας ματς; Όπως αυτήν σε Μπολόνια και Μονακό; Θεωρούσα ότι είχε πιάσει... πάτο. Τουλάχιστον βάσει του ρόστερ, του βάθους και της ποιότητας που έχει συνολικά ως ομάδα.

Αμ, δε. Πάντα εχθρός του κακού είναι το χειρότερο και οι «πράσινοι» έμελλε να παρουσιάσουν το… χειρότερο δυνατό πρόσωπο στο Βελιγράδι. Σαφέστατα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιος την δικαιολογία ότι αγωνίστηκε χωρίς καθόλου σέντερ. Σίγουρα υπάρχει και σίγουρα ήταν κάτι το δεδομένο.

Ο απαράδεκτος Παναθηναϊκός και η ενσυναίσθηση του Σλούκα

Όμως για σταθείτε. Σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί αυτή η εικόνα. Μια εικόνα αποσύνθεσης στο μεγαλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού. Μια εικόνα ολικής παράδοσης. Μια εικόνα παραδοχής της ήττας πριν δοθεί ακόμα το τζάμπολ. Μια εικόνα αποκρουστική. Μια εικόνα η οποία «ξύπνησε» μνήμες των προηγούμενων ετών, όταν ο Παναθηναϊκός έχανε με κατεβασμένα τα χέρια κάθε φορά που περνούσε τα ελληνικά σύνορα και αγωνιζόταν εκτός έδρας.

Και μάλιστα δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι βασικό, το οποίο αναιρεί το «άλλοθι» των απουσιών. Δεν ήταν μόνο ο Παναθηναϊκός εκείνος που είχε προβλήματα. Και ο Ερυθρός Αστέρας ήταν λειψός. Έπαιζε χωρίς τέσσερις παίκτες από το πρώτο rotation. Αν θυμάστε, το είχα γράψει και αμέσως μετά το τέλος του αγώνα στην Μπολόνια. Η ήττα είναι αποδεκτή. Κανείς δεν υπογράφει συμβόλαιο με τις νίκες. Αυτό το οποίο δεν είναι αποδεκτό, είναι η συνολική εικόνα και η νοοτροπία που υπήρχε σε παίκτες και προπονητή. Δεν λέω, χάσε. Όμως παίξε. Κάνει κάτι. Δείξε κάτι. Μια αντίδραση. Βγάλε μπασκετικό (και όχι μόνο μπασκετικό), εγωισμό.

Θα μου επιτρέψετε ωστόσο να αφήσω κάποιον απ’ έξω. Ο Σλούκας είναι ο μοναδικός που έχει ενσυναίσθηση. Και φάνηκε. Τόσο από τις δηλώσεις του, ο οποίος βγήκε μπροστά ως αρχηγός μετά από μια τόσο άθλια εμφάνιση, όσο από το φιλότιμο που έβγαλε στο παρκέ όταν η συνολική εικόνα του Παναθηναϊκού ήταν «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν». Στα 35 του χρόνια δίνει το παράδειγμα. Ένα παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι. Μηδενός εξαιρουμένου. Για να είμαι δίκαιος. Και ο Ρογκαβόπουλος προσπάθησε. Όμως όταν η συνολική εικόνα είναι τόσο κακή, τους παίρνει όλους η μπάλα. Ακόμα και αυτούς που προσπαθούν.

Η... αναζήτηση των Ναν-Γκραντ και το «ως εδώ και μη παρέκει»

Είπαμε. Ο Παναθηναϊκός δεν είχε σέντερ. Όμως η «δύναμη πυρός» που είναι η περιφέρεια, τι έκανε ώστε να καλύψει το κενό; Που ήταν οι τρεις Αμερικανοί γκαρντ; Σίγουρα όχι στο Βελιγράδι. Σορτς, Ναν και Γκραντ είχαν συνολικά 13 πόντους με 5/19 σουτ και 10 λάθη. Δεν γίνεται έτσι δουλειά. Και αν ο Τι Τζέι Σορτς βρίσκεται ακόμα σε μια διαδικασία προσαρμογής, το μεγαλύτερο πρόβλημα εστιάζεται από την αρχή της σεζόν στον Τζέριαν Γκραντ ο οποίος είναι… άλλος παίκτης τη φετινή σεζόν και στις πολλές μεταπτώσεις του Κέντρικ Ναν.

Θεωρώ ότι ο MVP της προηγούμενης σεζόν πραγματοποίησε το χειρότερο παιχνίδι του από τότε που φόρεσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Κυρίως από πλευράς νοοτροπίας. Παντελώς εκτός κλίματος. Και όταν ο Ναν δεν είναι καλά, δεν μπορεί να λειτουργήσει συνολικά η ομάδα. Κάτι που ισχύει και για τον Τζέριαν Γκραντ, ο οποίος ήταν ο πιο σταθερός παίκτης του Παναθηναϊκού τα δύο προηγούμενα χρόνια, ο παίκτης-αποκάλυψη, η «λίρα εκατό», ο απόλυτος «glue guy» σε οποιοδήποτε σχήμα και σε οποιαδήποτε πεντάδα: «Last year» που έλεγε και μια παλιά διαφήμιση. Δεν ξέρω εάν φταίει η συμμετοχή του στην εθνική Αμερικής το περασμένο καλοκαίρι, αλλά ο Γκραντ έχει ξεκινήσει κάκιστα τη σεζόν, κάτι που αποτυπώνεται και από το πόσο ευάλωτος είναι ο Παναθηναϊκός αμυντικά.

Πρέπει να ξυπνήσει ΑΜΕΣΑ ο εγωισμός των παικτών. Να γυαλίσει το μάτι ΟΛΩΝ. Και κυρίως του Εργκίν Άταμαν. Όπως είχε τον τρόπο να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στην κατάκτηση της Euroleague το 2024, έτσι και τώρα πρέπει να βρει τον τρόπο για να αλλάξει η κατάσταση και να γυρίσει το τσιπάκι.

Πρέπει, επίσης, να μπουν βαθιά μέσα στο μυαλό του Ναν οι ειρωνικές ιαχές «MVP» από 18.000 οπαδούς του Ερυθρού Αστέρα όταν αποβλήθηκε με πέντε φάουλ. Να του ξυπνήσουν το «killer instict» το οποίο δεδομένα διαθέτει! Να βάλουν το βίντεο και να δουν τον Τσίμα Μονέκε να τρολάρει τους πράσινους με τις κινήσεις του από την αρχή έως και το τέλος του αγώνα. Να πουν όλοι «ως εδώ και μη παρέκει».

Η γλώσσα του σώματος έδειχνε την κακή νοοτροπία

Αγωνιστικά δέχομαι 100% ότι ο Παναθηναϊκός είχε προβλήματα από τη στιγμή που έπαιζε χωρίς σέντερ. Ούτε ο Μήτογλου είναι «πεντάρι» και δεν πρέπει να κρίνεται ως «πεντάρι» έχοντας επωμιστεί μόνος του μία από τις πιο δύσκολες θέσεις στο μπάσκετ, ούτε φυσικά μπορεί να γίνει μπασκετική κριτική όταν καλείται να παίξει 2ος σέντερ σε ματς-φωτιά της Euroleague ο Κουζέλογλου, ο οποίος αποκτήθηκε για 16ος παίκτης της ομάδας. Έτσι, για να ξέρουμε και τι λέμε. Το πρόβλημα εστιάζεται στη νοοτροπία. Και μόνο εκεί. Στην γλώσσα του σώματος.

Όσον αφορά το συγκεκριμένο ματς, ο Παναθηναϊκός έχασε την αυτοπεποίθηση του με αποτέλεσμα να αποδιοργανωθεί και να τον πάρει η κάτω βόλτα, λόγω της αστοχίας του στο 1ο δεκάλεπτο. Τα 0/10 τρίποντα και οι «μηδέν» ασίστ είχαν αρχίσει να προδιαγράφουν τον «εφιάλτη» που θα ακολουθούσε. Και όλα τα σουτ ήταν σαν… πέναλτι. Καλά σουτ. Ελεύθερα σουτ. Κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν βρει στόχο και να είχαμε τελείως διαφορετικό ματς στη συνέχεια. Άλλωστε σ’ ένα παιχνίδι παίζει τεράστιο ρόλο η ψυχολογία. Όμως με τα «εάν» και τα «εφόσον» δεν γράφεται καμία (μπασκετική) ιστορία. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός δεν συνεχίζει να προβληματίζει με τις εμφανίσεις του, κυρίως στα εκτός έδρας.

Δεν ξέρω αν θα αλλάξει άρδην η κατάσταση όταν θα αποκτηθεί και άλλος ποιοτικός σέντερ. Σίγουρα θα βοηθήσει και θα «μπαλώσει» την μεγάλη τρύπα που έχει δημιουργηθεί στο «πέντε» αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα λύσει τα προβλήματα. Άγωνιστικά δεν μπορώ να φανταστώ τον Παναθηναϊκό να πηγαίνει στην επόμενη διαβολοβδομάδα χωρίς σέντερ.

Πλέον οι νίκες έχουν αρχίσει να γίνονται… επιτακτική ανάγκη για βαθμολογικούς λόγους. Και η πιθανότητα του 0/2 σε Παρίσι και Μαδρίτη θα φέρει τους «πράσινους» με ένα σερί τεσσάρων ηττών και σ’ ένα αρνητικό ρεκόρ 5-6. Για την… ιστορία, υπενθυμίζω και λέω ότι τη σεζόν της κατάκτησης της Euroleague οι «πράσινοι» είχαν ξεκινήσει με 6-7 ρεκόρ έως την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου και έκτοτε άρχισε να «ρολάρει». Δεν ξέρω εάν συμβεί και φέτος το ίδιο και δη από τη στιγμή που θα επιστρέψουν οι τραυματίες αλλά σίγουρα είναι ακόμα νωρίς.

Αρκεί να αλλάξει η νοοτροπία. Και θεωρώ ότι το νερό στη συνέχεια θα μπει στο αυλάκι. Υπάρχει το «know how» στην ομάδα…