Ούτε ο Ολυμπιακός έγινε ξαφνικά ομαδάρα, ούτε ο Παναθηναϊκός ομαδούλα!

• Ολυμπιακός: Ομαδάρα τον Μάϊο, τώρα απλά πειστικός!
• Παναθηναϊκός: Η λογική του ημίμετρου που πρέπει να σταμάτησει!

Δεν έχουμε συμπληρώσει καλά-καλά έναν μήνα στην νέα αγωνιστική περίοδο και ήδη έχουμε κουράσει και επαναλαμβανόμαστε. Με δεδομένο ότι για μία μεγάλη μερίδα παικτών, με ρόλο στις ομάδες τους (από ουσιαστικό έως πρωταγωνιστικό), το ξεκίνημα της σεζόν αποτελεί συνέχεια της προετοιμασίας, των φιλικών και των επίσημων αγώνων στο πρόσφατο Eurobasket, όσο πιο γρήγορα «συμφιλιωθούμε» όλοι με την αρετή της υπομονής, τόσο πιο γρήγορα θα καταφέρουμε να ελέγξουμε τα συναισθήματά μας, όσον αφορά τα ups και τα downs των ομάδων μας.

• Ολυμπιακός: Το Guard or not to Guard (;)

Κοινώς, στην παρούσα χρονική στιγμή μοιάζει προτιμότερο και σαφώς πιο χρήσιμο να μην κοιτάμε μακριά και να ασχολούμαστε λιγότερο με το εκάστοτε αποτέλεσμα αυτό καθεαυτό και περισσότερο με τις λεπτομέρειες που το διαμόρφωσαν.

Για να βλέπουμε μεν που βρίσκονται οι ομάδες μας, σε σχέση με τον στόχο τους, αλλά ταυτόχρονα να διαπιστώνουμε τι κάνουν καλά και τι όχι και κατά πόσο κάνουν βήματα προς τα εμπρός, με βάση το υλικό που έχουν και ως προς αυτό που θέλουν να γίνουν.

Πριν περάσουμε, όμως, στον κάθε «αιώνιο» ξεχωριστά, να καταστήσουμε σαφές ότι τόσο ο Ολυμπιακός όσο και ο Παναθηναϊκός έχουν τρομερή ποιότητα και τεράστιο βάθος και αν δεν έχουν ατυχίες στο μέτωπο των τραυματισμών, θα την βρουν την άκρη τους και θα πρωταγωνιστήσουν για μία ακόμη χρονιά.

Έχουν τόσο μεγάλη τεχνογνωσία και τόσο «μπαρουτοκαπνισμένη» καθοδήγηση, που πρέπει να συμβούν απίθανα πράγματα ή να αδικήσουν τους εαυτούς τους για να μην παίξουν καθοριστικό ρόλο και στην εφετινή Euroleague…

Κάτι που ήδη είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού, από την άποψη ότι ήδη – κι ενώ έχουμε καλύψει το 15% της διαδρομής στον «μαραθώνιο» της regular season – έχουν το 2ο καλύτερο ρεκόρ (4-2), πίσω μόνο από την Χάποελ Τελ Αβιβ κι ενώ ταυτόχρονα αμφότερες οι ομάδες έχουν αντιμετωπίσει ουκ ολίγα (αλλά ευτυχώς όχι σοβαρές και μακροχρόνιες) απουσίες.

Ολυμπιακός: Ομαδάρα τον Μάϊο, τώρα απλά πειστικός!

Με δεδομένο ότι τα προβλήματα που αντιμετώπισε δεν ενέπνευσαν ανησυχία, αλλά αφορούσαν κομβικούς παίκτες (Γουόκαπ, Φουρνιέ και ΜακΚίσικ), θα έλεγε κανείς ότι η νίκη επί του Παναθηναϊκού στο ντέρμπι της Stoiximan GBL, ήταν το αποτέλεσμα που «έφτιαξε» όλη την κατάσταση και αγόρασε long term ηρεμία στο «ερυθρόλευκο» στρατόπεδο.

Με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα κι έχοντας νωρίτερα μπει στην σεζόν κατακτώντας για 4η σερί σεζόν το Super Cup, οι Πειραιώτες έδιωξαν μακριά τις όποιες αναπόφευκτες φθινοπωρινές μουρμούρες που θα είχαν να λένε για την 3η διαδοχική εντός έδρας ήττα από τους «πράσινους» στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος και την πιθανή απώλεια του πλεονεκτήματος από το νωρίς στην σεζόν... Έστω κι αν στους τελικούς των δύο τελευταίων ετών, αποδείχτηκε ότι δεν παίζει και τόσο κυριαρχικό ρόλο.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, λοιπόν και λαμβάνοντας υπόψη την επίδραση που έχει πάντα η νίκη στο πρώτο ντέρμπι της χρονιάς με τον «αιώνιο αντίπαλο» (παίζοντας με ενάμιση playmaker), ο Γιώργος Μπαρτζώκας εξασφάλισε την «πολυτέλεια» να ξελασκάρει λίγο τα γκέμια της πίεσης για το εκάστοτε αποτέλεσμα στα ματς που ακολούθησαν και φυσικά να δώσει στους τραυματίες τον χρόνο να επιστρέψουν στις προπονήσεις χωρίς να βιαστούν.

Η λογική έλεγε ότι με τέσσερα ματς σε 9 μέρες, οι δύο σερί αναμετρήσεις της 2ης «διαβολοβδομάδας» (με Εφές και Μακάμπι) θα ήταν επίφοβες ακόμη και για ισάριθμες ήττες και ειδικά στο ματς με τους Τούρκους, η ενεργειακή στάθμη ήταν τόσο χαμηλά που δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έβλεπαν ακόμη και αρνητικό αποτέλεσμα με διόλου ευκαταφρόνητη διαφορά...

Παρ’ αυτά, όμως, ο Ολυμπιακός διαχειρίστηκε και τα δύο αυτά παιχνίδια με συγκέντρωση μεγαλύτερη του αναμενόμενου, τα πάλεψε και λίγο έλειψε να τα κερδίσει να τα κερδίσει και τα δύο.

Το ότι έφυγε νικητής και με τον τρόπο που το έκανε μέσα από το Βελιγράδι, αποτέλεσε τεράστια ώθηση για την ψυχολογία των παικτών και η επιστροφή των δύο τραυματιών (Γουόκαπ και Φουρνιέ) μαζί με την πρώτη εφετινή εμφάνιση του ΜακΚίσικ, προσωπικά – λόγω των αυτοματισμών που έδειχναν να επιστρέφουν – με έκανε να βλέπω πολύ με θετική ματιά την δοκιμασία του Μονάχου.

Κάτι που αποδείχτηκε με πολύ πειστικό τρόπο στο “SAP Garden” (96-71), όπου οι πρωταθλητές είχαν την μεγαλύτερη διάρκεια σε άμυνα κι επίθεση φέτος και δεν επέτρεψε σε κανένα σημείο του αγώνα στην Μπάγερν να βρει ρυθμό, με την διαφορά να φτάνει τους 19 στο πρώτο και τους 25 πόντους στο 2ο μέρος.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι στο επίπεδο που βρίσκεται ο οργανισμός, με τους στόχους που έχει και τις προσδοκίες που απορρέουν από τις τέσσερις διαδοχικές παρουσίες του σε Final 4 χωρίς τρόπαιο, το έργο του Μπαρτζώκα είναι πολύ δύσκολο. Αυτό που είναι με το μέρος του 60χρονου Έλληνα coach, όμως, είναι το “been there done that”, σε συνδυασμό με το ποιοτικό βάθος του ρόστερ και την αμέριστη στήριξη της διοίκησης.

Κάπως έτσι, λοιπόν, στο έκτο εφετινό ευρωπαϊκό τους παιχνίδι, οι Πειραιώτες άρχισαν να θυμίζουν αρκετά την ομάδα του προπονητή τους, στον οποίο θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι φέτος επιτρέπει πολύ παραπάνω ελευθερία και με πολύ overuse στην ντρίμπλα (που δεν του αρέσει) στον Τάϊλερ Ντόρσει γιατί το έχει κερδίσει.

Ο Ελληνοαμερικανός διεθνής guard (19π.) μαζί με τον Βεζένκοβ (18π. & 5ρ. με 3/5 τριπ.) οδήγησαν το «καράβι» στην εκτέλεση, ο Γουόκαπ με τον Φουρνιέ είχαν πιο δημιουργικό ρόλο (12 από τις 25 ασίστ της ομάδας) και οι 10 από τους 12 που πάτησαν παρκέ (DNP ήταν ο Αντετοκούνμπο και ο Λι) έκαναν τα πάντα για να σουτάρουν οι Βαυαροί με 41,2% εντός πεδιάς και να υποπέσουν σε 18 λάθη!

Μετά από 6 αγώνες, οι «ερυθρόλευκοι» κάνουν με σταθερά αυξανόμενο ρυθμό αισθητή την παρουσία τους στις αμυντικές στατιστικές κατηγορίες (5ος στα κλεψίματα, 6ος στις τάπες και 8η καλύτερη άμυνα με μ.ο. 83,6π.), ενώ από 17ος σε ασίστ (μ.ο. 17,5) και δίποντα (51,2%) μετά την 2η αγωνιστική, είναι πλέον 7ος στις τελικές πάσες (με 19,5π. όταν η πρώτη Μακάμπι έχει μ.ο. 20,8), 1ος στην ευστοχία (59,2%) και πρώτος στην αξιολόγηση (107,8 βαθμους). Με ό,τι αυτό συνεπάγεται και χωρίς φυσικά ακόμη να έχει γίνει κάποια η ομαδάρα που πρέπει να γίνει αν θέλει να κατακτήσει το εφετινό τρόπαιο!

Παναθηναϊκός: Η λογική του ημίμετρου που πρέπει να σταμάτησει!

Οι «πράσινοι» έχουν σαφώς πιο περίπλοκη αποστολή γιατί το καλοκαίρι, με την προσθήκη του Σορτς, μπήκαν στην διαδικασία να παντρέψουν δύο μπασκετικούς «κόσμους», έχοντας ταυτόχρονα πάντα και τον βραχνά του αποτελέσματος. Με ίσως το πιο πλήρες και ταλαντούχο ρόστερ στην Ευρώπη, όμως (εκτός από την θέση “5”), όμως, είναι αναγκασμένοι να πορευτούν παράλληλα με την πίεση που πάντα θα υπάρχει για τις νίκες!

Έστω και το transition game που πρεσβεύει ο βραχύσωμος Αμερικανός point-guard (πέρυσι έβγαλε μάτια με την Παρί), δεν είναι εύκολο να «κολλήσει» και να λειτουργήσει παράλληλα με το αποδεδειγμένα αποτελεσματικό set παιχνίδι που «τρέχουν» εδώ και δύο χρόνια ο Ναν, ο Σλούκας και ο Γκραντ. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο Παναθηναϊκός είναι άλλοτε του ύψους (στο ματς της Πόλης με την Εφές) και άλλοτε του βάθους (στην Μπολόνια).

Ο έκδηλος προβληματισμός και εκνευρισμός του Εργκίν Αταμάν, είναι προφανές ότι σε μεγάλο βαθμό εκπορεύεται από το συγκεκριμένο δύσκολο πρόβλημα που καλείται να λύσει. Γιατί εκείνος ονειρεύτηκε τον «επτάστερο» με floor general τον Τι Τζει Σορτς, εισηγούμενος την απόκτησή του στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και είναι δική του δουλειά να βρει τον τρόπο ώστε να αποδώσει το εφετινό project.

Βέβαια, ο λόγος που το «τριφύλλι» έχασε με κάτω τα χέρια από την Βίρτους οφείλεται πολύ λιγότερο στην επιθετική του λειτουργία στο “Paladozza” και πολύ περισσότερο στην νοοτροπία με την οποία οι παίκτες μπήκαν στο γήπεδο!

Γιατί βλέποντας το physicality που βγάζει φέτος η Βίρτους (3η άμυνα στην EL με μ.ο. 82,0π., ενώ στην έδρα της δεν είχε δεχθεί πάνω από 73 πόντους), κάτι ήξερε ο Τούρκος όταν άφησε αιχμές για την ενέργεια των τελευταίων προπονήσεων στις δηλώσεις της αναχώρησης κι έχοντας φυσικά υπ’ όψιν σε ποιο κομμάτι θα αποδεικνύονταν νευραλγικές οι απουσίες της ομάδας του (Χολμς, Καλαϊτζάκης και Σαμοντούροφ).

Όπως πολύ εύστοχα είχε επισημάνει ο specialist του Gazzetta, Ιωάννης Παπαπέτρου στο “Gazz Floor powered by Novibet” της Πέμπτης (23/10), ειδικά ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης θα ήταν ιδανικος για να δώσει τον τόνο με την ενέργεια που βγάζει στην άμυνα και να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι.

• Παπαπέτρου στο Gazz Floor: «Ο Παναθηναϊκός δεν μπήκε στο πνεύμα του παιχνιδιού, ο Ολυμπιακός είναι πειστικός»

Δυστυχώς, όμως, οι «πράσινοι» έκαναν το λάθος να επιτρέψουν στους παίκτες του Ντούσκο Ιβάνοβιτς να βρουν ρυθμό από την απροσεξία και την ραθυμία που επέδειξαν στην επίθεση και να τους δώσουν την ευκαιρία να την κεφαλαιοποιήσουν και στις δύο πλευρές του παρκέ.

Γιατί είναι «απαγορευτικό» να πηγαίνεις για να νικήσεις στην “Basket City” της Ιταλίας και σε ένα από τα καυτά «κλουβιά» της χώρας, και να δίνεις δικαίωμα σε μία ομάδα που πριν το τζάμπολ ήταν 18η στα κλεψίματα (μ.ο. 5,4) και 12η στα επιθετικά ριμπάουντ (11,4), να σε χτυπάει «αλύπητα» με σκορ από το transition και τις δεύτερες επιθέσεις.

Τα τέσσερα κλεψίματα και τα πέντε επιθετικά ριμπάουντ των γηπεδούχων στην 1η περίοδο, έβαλαν την Βίρτους στην ζώνη του “hustle basketball” και με τον Ερνανγκόμεθ να παίζει χωρίς να είναι απολύτως καλά, αυτομάτως το παιχνίδι των Ιταλών μεταφέρθηκε μέσα στο ζωγραφιστό, όπου η «πράσινη» αντίσταση ήταν πολύ χαλαρή.

Το ματς τελείωσε ουσιαστικά από τα μέσα της 2ης περιόδου, όταν ο Παναθηναϊκός μάζεψε δύο φορές την διαφορά των έξι πόντων (το 19-13 έγινε 19-18 στο 10’37” και το 24-18 μετατράπηκε σε 26-25 στο 12’55”), αλλά στην συνέχεια προδόθηκε από τις αμυντικές του αντιδράσεις, αλλά και από την έλλειψη αποτελεσματικότητας στην επίθεση, η οποία προέκυψε από τις πεντάδες που χρησιμοποίησε στο παρκέ ο Αταμάν.

Το σχήμα με τον Ρογκαβόπουλο στο “4”, τον Γιούρτσεβεν στο “5” και τρεις κοντούς στην περιφέρεια (Σλούκας, Σορτς και Γκραντ), είχε τεράστιο αμυντικό μειονέκτημα, ενώ στο κενό έπεσε κάθε τρικ και όποια «αλχημεία» επιχείρησε ο Τουρκος coach για να αντιστρέψει την κατάσταση.

Η γλώσσα του σώματος του ήταν φανερό ότι εξέπεμπε μεγάλη απογοήτευση (κάποια στιγμή πέρασε στο ματς και τον Κουζέλογλου για να ταρακουνήσει τους υπόλοιπους ψηλούς), ενώ το τάιμ-άουτ που πήρε χωρίς να δώσει οδηγία τα λέει όλα. Ήταν φανερό ότι δεν μπορούσε να βλέπει τους παίκτες ανήμπορους να βγάλουν αντίδραση και όταν του δόθηκε η ευκαιρία, ξέσπασε και προκάλεσε τις τεχνικές ποινές (και την αποβολή του) μπας και κάποιος φιλοτιμηθεί και βγάλει θυμό.

Συμπερασματικά, ο Παναθηναϊκός δεν έχασε αγωνιστικά γιατί η Βίρτους δεν μπορεί να συγκριθεί ποιοτικά μαζί του, αλλά ηττήθηκε κατά κράτος (η πιο βαριά και καθαρή ήττα του μετά το περσινό «βατερλώ» της Πόλης από την Εφές), επειδή δεν εμφανίστηκε πνευματικά στο παρκέ.

Σίγουρα η ιταλική ομάδα τον πίεσε, τον βρήκε μπόσικο και τον έριξε στο καναβάτσο, αλλά ακόμη και με τις απουσίες του, αν είχε το σωστό mindset, θα μπορούσε να είναι ανταγωνιστικός και να διεκδικήσει τη νίκη.

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι ούτε η ήττα, ούτε η κακή εμφάνιση. Το ζητούμενο εν πρώτοις, είναι να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι τέτοια εικόνα αγωνιστικής συμπεριφοράς είναι ανεπίτρεπτη και δεν συνάδει στο μέγεθος του οργανισμού αλλά και στους στόχους γύρω από τους οποίους έχει «χτιστεί» η εφετινή σεζόν και κατα δευτερον η απόφαση του Αταμάν στο ποιο μπάσκετ θα παίξει και ποιοι θα το υποστηρίξουν.

Η λογική του ημίμετρου, απλά και μόνο για να έρχονται οι νίκες δεν θα χρησιμεύσει μακροπρόθεσμα, γιατί η ομάδα πρέπει να βάλει προτεραιότητες για να χτίσει ταυτότητα και εν συνεχεία να βάλει και τους αυτοματισμούς.