Ολυμπιακός: Το Guard or not to Guard (;)

Αυτή είναι η ερώτηση στο φετινό Ολυμπιακό. Ένα δίλλημα που έχει τοποθετήσει τον οργανισμό σε βαθιά ενδοσκόπηση και υπαρξιακούς συλλογισμούς, γεννώντας μια ροπή για επαναξιολόγηση προσώπων και καταστάσεων. Και όλα αυτά υπό το περιτύλιγμα της ψύχραιμης (not) ελληνικής οπαδικής προσέγγισης και της μπασκετικής παγκοσμιοποίησης, η οποία ψιθυρίζει στο αυτί του ευρωπαϊκού μπασκετ την αγωνιστική μετάβαση από τη συμφωνική κλασική μουσική στο σκληρό ροκ.

Ο φετινός Ολυμπιακός είναι (μετά τη Μπάγερν) η λιγότερη αποτελεσματική επίθεση της λίγκας στον συνδυασμό δράσεων που αφορούν τον Pick & Roll χειριστή (0.613 PPP) και το καθαρό ένας εναντίον ενός παιχνίδι (0.579 PPP). Σαφέστατα οι μαζικές απουσίες των παιχτών που αναλαμβάνουν να τρέξουν τέτοιες καταστάσεις έχει παίξει τεράστιο ρόλο. Είναι όμως αρκετή η επιστροφή τους για να δώσει στην ερυθρόλευκη επίθεση την απαιτούμενη on-ball δυναμική;

Ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζει ο Γιώργος Μπαρτζώκας την κατάσταση, ουσιαστικά αλλάζει τη φύση του παραπάνω ερωτήματος. «Χρειαζόμαστε αλήθεια τόσο πολύ αυτή την on-ball δυναμική»;

Στη δεύτερη θητεία του κόουτς στο λιμάνι, ο Ολυμπιακός έμαθε να αναζητά και να δημιουργεί το πολυπόθητο πλεονέκτημα σε σετ καταστάσεις κεφαλαιοποιώντας όχι την ατομική έμπνευση ενός προικισμένου γκαρντ αλλά την ομαδική δουλειά, τον συγχρονισμό, την πειθαρχία στην εκτέλεση των βασικών και το παιχνίδι μακριά από τη μπάλα. Στη βάση αυτή οι ερυθρόλευκοι τρέχουν επί σειρά ετών μια από τις πιο αποτελεσματικές επιθέσεις στο ευρωπαϊκό μπάσκετ η οποία έχει ως trademark τις συνεργασίες, την ανάμειξη πολλών προσώπων στο εκτελεστικό κομμάτι και μια πνευματικότητα που απορρέει από τη δέσμευση όλων για θυσία του «εγώ».

Οι ερυθρόλευκοι προσπερνούν (ή δεν μπαίνουν με φανατισμό στη διεκδίκηση τους) παίχτες-σταρ ικανούς να γυρίσουν τον διακόπτη κάθε ομάδας, όπως ο Σπένσερ Ντίνγουιντι ή ο Τζάρεντ Μπάτλερ, γιατί πιστεύουν σε αυτό ακριβώς το αγωνιστικό μοντέλο. Eίναι μια απόφαση κόντρα στην αλλαγή που έρχεται επάνω μας (ως ευρωπαϊκό μπασκετ) πολύ γρήγορα. Ο καθρέπτης των χαμένων F4 υπέδειξε στον Ολυμπιακό την ανάγκη απόκτησης ενός τέτοιου γκαρντ και για αυτόν τον λόγο ήρθε στον Πειραιά ο Κίναν Έβανς. Το πρόβλημα τραυματισμού του 29χρονου γκαρντ απαιτούσε μια δικλείδα ασφαλείας το καλοκαίρι, αναφορικά με τη θέση ξένου στο βάθος του backcourt. Εκεί εντοπίζεται η βασική ανορθογραφία στην ερυθρόλευκη στελέχωση. Εκεί όπου ο Σάρας βρήκε πέρυσι το “τάλισμαν” της επιτυχία της Φενέρ, επιλέγοντας τον Έρικ Μακόλουμ. Η πίστη σε ένα μοντέλο του οποίου η καλύτερη εκδοχή βασίζεται στην επιστροφή του Έβανς στο μάξιμουμ (ή κάπου κοντά σε αυτό) των δυνατοτήτων του, απαιτούσε μια ασφάλεια στην περιφερειακή γραμμή και όχι ένα παιδί με τα χαρακτηριστικά του Σέιμπεν Λι.

Ο κόουτς Μπαρτζώκας φαίνεται ακόμα να πιστεύει πως το επιθετικό του μοντέλο ακουμπάει το μάξιμουμ των δυνατοτήτων του με τον Τόμας Ουόκαπ στο τιμόνι. Low mistake γκαρντ που κυκλοφορεί τη μπάλα γρήγορα, παίχτης οικονομίας με pass-first νοοτροπία. Ο Ολυμπιακός όντως είναι καλύτερος και σαφέστατα πιο γρήγορος στο μισό γήπεδο με τον Τεξανό πόιντ γκαρντ στο παρκέ. Όμως την ώρα της κρίσης, όταν ο αντίπαλος θα έχει απενεργοποιήσει τη ροή της ερυθρόελυκης επίθεσης, ο Ολυμπιακός θα ψάξει τον παίχτη που μπορεί να δημιουργήσει δρόμους προς το καλάθι όταν αυτοί δεν είναι ορατοί από κανέναν άλλον.

Το συγκεκριμένο ερώτημα, “To Guard or not to Guard”, θα πλανάται επάνω από το ΣΕΦ όλη τη σεζόν. Το δημιούργησε μόνος του και θα το κουβαλάει μαζί του ο Ολυμπιακός καθόλη τη διάρκεια της χρονιάς, σε καλές και άσχημες βραδιές, πότε σαν ψίθυρο και πότε σαν αποκρουστικό θόρυβο. Η οριστική λύση και οι απαντήσει στον χρησμό, βρίσκονται μόνο στο πεδίο μάχης του F4.