Παναθηναϊκός: Οι ήττες θα ξανάρθουν, ανάλογη νοοτροπία να φύγει και να μην ξανάρθει

• Σκωτσέζικο ντους
• Σαν να ήξερε ότι θα χάσει…
• Όταν χαλάει το μυαλό (του Ναν)

Θυμάστε τι λέγαμε πριν από μερικές ημέρες; Και πιο συγκεκριμένα μετά τις back to back νίκες στην «διαβολοβδομάδα» που πέρασε απέναντι σε Βιλερμπάν εντός έδρας και Αναντολού Έφες στην Κωνσταντινούπολη; Αν όχι, να σας υπενθυμίσω.

Λέγαμε, λοιπόν, και αφού βλέπαμε το πρόγραμμα του Παναθηναϊκού με τα συνεχόμενα έκτος έδρας παιχνίδια σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα, ότι θα ήταν αναπόφευκτο να το… πάει σερί και να κερδίζει το ένα ματς μετά το άλλο. Σε ΑΥΤΗΝ την Euroleague, με ΑΥΤΟ το εξοντωτικό πρόγραμμα, με ΑΥΤΕΣ τις συνθήκες και με ΑΥΤΕΣ τις ομάδες, θεωρούσα βέβαιο ότι το «τριφύλλι» θα «γκελάρει». Όσο «γεμάτο» ρόστερ και αν έχει, όσο και αν μπορεί να καλύψει κάποια κενά λόγω της δεδομένης ποιότητας που διαθέτει σε όλες τις θέσεις, ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα έκαναν την εμφάνιση τους και οι ήττες.

Απλά το ανησυχητικό στην όλη ιστορία είχε να κάνει (και έχει να κάνει) με τις εμφανίσεις. Με το πρόσωπο που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός. Με τη νοοτροπία που δείχνει. Με το πώς μπαίνει στα παιχνίδια. Με τον τρόπο με τον οποίο τα αντιμετωπίζει. Ομολογώ ότι στην Πόλη είχα εκπλαγεί πολύ ευχάριστα. Τα πάντα είχαν λειτουργήσει ρολόι. Ο Παναθηναϊκός έπαιζε σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή, κάτι που αποτυπώθηκε με τον πλέον εμφατικό τρόπο στο παρκέ.

Σκωτσέζικο ντους

Και ερχόμαστε στην Μπολόνια. Σκωτσέζικο ντους. Λες και έπαιζε άλλη ομάδα. Εντάξει, τρόπον τινά θα μπορούσε να το πει κάποιος εάν έβαζε στην εξίσωση τις πολλές απουσίες λόγω των προβλημάτων. Τόσο αυτών που υπήρχαν (Λεσόρ, Σαμοντούροβ), όσο αυτών που παρουσιάστηκαν στην πορεία (Χολμς, Καλαϊτζάκης) με αποτέλεσμα να μην ταξιδέψουν καθόλου στον ιταλικό βορρά, αλλά και εκείνων (Χουάντσο, Ρογκαβόπουλος) που υπήρχαν σε μικρότερο βαθμό αλλά δυσκόλευαν το έργο της σωστής προετοιμασίας του αγώνα, με αποτέλεσμα να μην ήξερε ο Άταμαν (όπως είπε και πριν από την αναχώρηση της αποστολής για το εν λόγω ματς) σε ποιους να υπολογίζει και σε τι βαθμό να υπολογίζει.

Η μία όψη του νομίσματος λέει ότι ότι υπάρχει η δικαιολογία για το άθλιο πρόσωπο που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός στη Μπολόνια και έχει να κάνει με τα πολλά προβλήματα με τα οποία ταξίδεψε η ομάδα στην Ιταλία. Την ακούω. Είναι δεκτή. Και σίγουρα μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Και κανείς δεν μπορεί να πει και τίποτα.

Η άλλη λήψη του νομίσματος, και την οποία συμμερίζομαι περισσότερο, λέει ότι ακριβώς για ΑΥΤΕΣ τις περιπτώσεις ο Παναθηναϊκός έχει τόσο γεμάτο ρόστερ. Για τις περιπτώσεις των πολλών προβλημάτων που δεδομένα θα παρουσιαζόντουσαν σε μια τόσο απαιτητική χρονιά. Γεμάτο και πλήρες ρόστερ σε όλες τις θέσεις. Και θεωρώ ότι ακόμα και με τους ετοιμοπόλεμους παίκτες διαθέσιμους (και εξαιρώ Ερνανγκόμεθ και Ρόγκα) ο Παναθηναϊκός δεν… βλεπόταν. Και δεν έχει να κάνει τόσο με το αν δεν «έτρεξαν» οι παίκτες το τάδε σύστημα στην επίθεση ή αν δεν «εκτέλεσαν» την δεινά άμυνα. Έχει να κάνει, ξαναλέω και θα μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω, με την συνολική νοοτροπία.

Σαν να ήξερε ότι θα χάσει…

Στα δικά μου τα μάτια, ο Παναθηναϊκός μπήκε στο παρκέ λες και ήξερε ότι θα χάσει. Λες και ήξερε ότι δεν θα προσπαθούσε. Λες και ήξερε ότι θα παρέδιδε το πνεύμα του στους παίκτες της Βίρτους. Είδατε μήπως εσείς σε κάποιο σημείο του αγώνα τους «πράσινους» να κάνουν αισθητή την παρουσία τους; Να αναγκάσουν την ιταλική ομάδα να τους «νιώσει» λίγο; Να καταλάβει ότι υπάρχει και άλλη… ομάδα στην Paladozza;

Ακούγονται λίγο σκληρά όλα αυτά, ίσως και ακραία, αλλά καλώς ή κακώς ο Παναθηναϊκός, ΑΥΤΟΣ ο Παναθηναϊκός, με ΑΥΤΟ το μπάτζετ, με ΑΥΤΟ το ρόστερ και με ΑΥΤΕΣ τις προοπτικές θα πρέπει να κρίνεται και αναλόγως. Θα λέμε τα καλά, αλλά θα λέμε και τα άσχημα. Και πρέπει αν βάλουμε στην εξίσωση και το γεγονός ότι η Βίρτους δεν είναι δα και καμιά ομάδα από το πάνω ράφι. Έτσι;

Ναι, σκληρή. Ναι, με ενθουσιασμό. Ναι, δεν είχε τίποτε να χάσει. Ναι, αθλητική. Ναι με physical game αλλά δεν μπορεί να μπει στην ίδια ζυγαριά σύγκρισης με τον Παναθηναϊκό. Είναι δεδομένο ότι θα γείρει στην πράσινη πλευρά. Όμως είναι αρκετό; Όχι. Κανείς δεν κερδίζει μόνο με τη φανέλα. Ειδικά όταν οι «πράσινοι» παρασύρονται από τα νεύρα με αποτέλεσμα να χαλάνε το μυαλό τους. Όπως παρασύρθηκε και ο Άταμαν με αποτέλεσμα να δεχθεί δύο σερί τεχνικές ποινές και να αποβληθεί. Όσο δίκιο και αν είχε πρέπει να συγκρατεί τα νεύρα του και να μην βγαίνει εκτός εαυτού γιατί μεταδίδεται εμμέσως πλην σαφώς και στους παίκτες.

Όταν χαλάει το μυαλό (του Ναν)

Το ίδιο ισχύει και για τον Κέντρικ Ναν. Και αυτός. Χίλια δίκια να έχει θα πρέπει να παραμένει πιστός στο πλάνο του και στο παιχνίδι του. Δεν μου λέει κάτι η στατιστική και το γεγονός ότι σημείωσε 17 πόντους. Στα δικά μου μάτια ήταν αρνητικός σε αυτό το ματς. Άφησε τα νεύρα να τον παρασύρουν, να παίρνει βιαστικές αποφάσεις, ενίοτε και τραβηγμένες από τα μαλλιά και να έχει «χαλάσει» το μυαλό του. Κάτι που φάνηκε από το πόσο εύκολα έκανε λάθος πάσες και από το γεγονός ότι μιλούσε και πάλι στους διαιτητές. Δεν χρειάζονται αυτά. Δεν τα έχει ανάγκη αυτά.

Είναι ο Κέντρικ Ναν. Ο MVP. Ο καλύτερος παίκτης της Euroleague. Όμως πρέπει να το δείχνει και στο παρκέ. Συνέχεια. Γιατί μην ξεχνάμε ότι ήταν ήταν το δεύτερο σερί παιχνίδι μετά από στην Κωνσταντινούπολη που η απόδοση του ήταν κατώτερη του μετρίου. Απλά την προηγούμενη εβδομάδα νίκησαν οι «πράσινοι» και κρύφτηκε κάτω από το χαλάκι. Τώρα είναι που τον έχει ανάγκη ο Παναθηναϊκός.

Και δεν ήταν ο μόνος. Ούτε ο Γκραντ απέδωσε καλά, αλλά ούτε και ο Σλούκας. Ένα στατιστικό «μιλάει» από μόνο του και αφορά το +/- της παρουσίας τους στο παρκέ. Είχαν το χειρότερο απ’ όλους. Στο -14 ο Γκραντ, στο -12 ο Σλούκας, στο -11 ο Ναν. Πώς να γίνει… δουλειά μετά; Βέβαια για τον αρχηγό του Παναθηναϊκού θέλω να βάλω έναν αστερίσκο. Αν μέτρησα καλά, πρέπει να έβγαλε τέσσερις ή πέντε kick out πάσες στην αδύναμη πλευρά «σερβίροντας» πέναλτυ έξω από τα 6.75 μέτρα. Όμως η μπάλα χτυπούσε συνέχεια σίδερο. Με 19% στο τρίποντο και 13 ασίστ για 13 λάθη, το τελικό σκορ και το -17 ήταν η απολύτως λογική εξέλιξη.

Επίσης θεωρούσα (και μάλιστα είχα γράψει κιόλας) ότι λόγω της απουσίας και των δύο σέντερ, ο Ομέρ Γιούρτσεβεν θα έκανε το step up στην Μπολόνια. Δεν το είδαμε. Έβγαλε 2-3 φάσεις στην αρχή του αγώνα και αυτό ήταν. Τίποτα μετά. Όμως μην ξεχναμε κάτι. Είναι ο 3ος σέντερ. Και έτσι θα συνεχίσω να τον κρίνω. Ο Όσμαν ήταν εξαιρετικός στο πρώτο μισό του αγώνα, αλλά χάθηκε στο δεύτερο. Εκεί όπου ο Σορτς ήταν ο μοναδικός… φιλότιμος αλλά τι να έκανε και εκείνος;

Εν κατακλείδι. Δεν πείραξε η ήττα. Σε καμία περίπτωση. Πείραξε η εμφάνιση και η συνολική νοοτροπία. Μην ξεχνάμε ότι τη σεζόν 2023-24, όταν ο Παναθηναϊκός έφτασε έως την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ευρώπης είχε ξεκινήσει τη χρονιά με 6-7 ρεκόρ πριν αλλάξει το τσιπάκι από τα μέσα Δεκεμβρίου και μετά. Χρόνος υπάρχει. Αρκεί να μπαίνει ο Παναθηναϊκός με το μαχαίρι στα δόντια. Και όχι να βλέπει τις άλλες ομάδες να το κάνουν κομμάτια με τα δικά τους δόντια…