Παναθηναϊκός: Προετοιμασία, ημέρα 18η

• #EveryGameMatters
• Τα 6/7 εκτός έδρας και το 87.7 πόντοι παθητικό
• Η αφύπνιση του Χολμς και ο προβληματισμός με Γιούρτσεβεν
• Σορτς-Ναν όπως... Μίτσιτς-Λάρκιν;

Υποθέτω, αν και δεν πιστεύω ότι οι προπονητές σκέφτονται έτσι, ότι πριν από την έναρξη της σεζόν υπάρχουν παιχνίδια τα οποία κυκλώνονται από το τεχνικό τιμ ως «must win». Μπορεί να μην το εξωτερικεύει κανείς, αλλά λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουν ότι το ενδεχόμενο ήττας απέναντι σε ομάδες τύπου… Βιλερμπάν εντός έδρας, μακροπρόθεσμα και κάνοντας το ταμείο της χρονιάς, μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική. Οπότε ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.

Απέναντι στην γαλλική ομάδα υπήρχε αυτό το «πρέπει» στις τάξεις των «πρασίνων» οι οποίοι δεν έβλεπαν άλλο αποτέλεσμα εκτός από τη νίκη. Είτε με εύκολο τρόπο, είτε με δύσκολο τρόπο έπρεπε να κερδίσουν. Και κέρδισαν. Και αυτό μετράει στην παρούσα φάση. Όσο η ομάδα είναι ακόμα ασύνδετη, απροπόνητη, αδούλευτη, ανέτοιμη και όλα τα στερητικά «α» που μπορεί να ταιριάζουν στον Παναθηναϊκό της 15ης Οκτωβρίου, άλλο τόσο οι νίκες θα αποτελούν επιτακτική ανάγκη.

Με τις νίκες στην Euroleague, ο Παναθηναϊκός θα κερδίζει χρόνο και ηρεμία, ενώ παράλληλα θα προχωράει στη σεζόν χωρίς να έχει απώλειες. Αυτό έχει σημασία τώρα. Μόνο αυτό. Κανείς δεν θα θυμάται τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο εάν οι «πράσινοι» έπαιξαν καλά απέναντι στην Βιλερμπάν στο Telekom Center Athens πριν από 5-6 μήνες, ή αν νίκησαν εύκολα ή εάν της έριξαν στο κεφάλι 20-30 πόντους. Δεν θα νοιάζει κανέναν. Οπότε αυτό που έχει να κάνει τώρα ο Παναθηναϊκός είναι να βγάζει (όσο το δυνατόν πιο) ανώδυνα το (ομολογουμένως πολύ) δύσκολο πρόγραμμα της διοργάνωσης. Εύκολο; Σε καμία περίπτωση!

#EveryGameMatters

Αποδείχθηκε περίτρανα ότι ακόμα και οι (θεωρητικά πάντα) πιο αδύναμες ομάδες της Euroleague μπορεί να αποδειχθούν σκληρά καρύδια και να γίνονται… στενός κορσές στα παιχνίδια κόντρα στα γκραν φαβορί. Ο Παναθηναϊκός λίγο έλειψε να πέσει θύμα έκπληξης απέναντι στην Βιλερμπάν αλλά στο τέλος της ημέρας κατάφερε να σώσει την κατάσταση και να ξεφύγει από δύσκολες καταστάσεις.

Άλλωστε το λέει και το μότο της Euroleague στο ανάλογο hashtag: #EveryGameMatters. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άσχημα αποτελέσματα. Είτε παίζει μια ομάδα με την Βιλερμπάν, είτε με τη Ρεάλ κ.ο.κ. Και ειδικά όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό που δεν έχει κάνει καθόλου προετοιμασία. Ναι, ξέρω. Το λέμε και το ξαναλέμε. Σε βαθμό που να καταντάμε κουραστικοί. Όμως είναι η αλήθεια. Δεν αποτελεί ούτε δικαιολογία, ούτε άλλοθι. Είναι η αλήθεια.

Αν βάλουμε κάτω την ημέρα που ο Παναθηναϊκός προπονήθηκε κάπως πιο πλήρης (δηλαδή χωρίς τον Λεσόρ και με τους Σορτς, Όσμαν να προσπαθούν να επιστρέψουν από την λοίμωξη και τον τραυματισμό στο πόδι αντίστοιχα) έως και το το ματς με την Βιλερμπάν, μεσολάβησαν 18 ημέρες. Όσες ακριβώς και οι μέρες που κάνει προετοιμασία η ομάδα μέσα από τα ματς και τις λιγοστές προπονήσεις που μεσολαβούν λόγω και των διαβολοβδομάδων. Ίδιο είναι να «χτίζεται» μια ομάδα μέσα από (ενδεχομένως και) διπλές προπονήσεις έναν μήνα το καλοκαίρι και ίδιο όταν οι κανονικές προπονήσεις (λόγω φυσικά των αγώνων) είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού; Ρητορικό το ερώτημα.

Τα 6/7 εκτός έδρας και το 87.7 πόντοι παθητικό

Οπότε το να παρουσιάζεται ο Παναθηναϊκός τόσο ανέτοιμος και ασύνδετος, κυρίως στην άμυνα, είναι τρόπον τινά και αναμενόμενο. Μπορεί το ρόστερ να είναι πλήρης και να φαντάζει ως το καλύτερο της Euroleague αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό. Ακόμα ο Παναθηναϊκός δεν έχει γίνει «ομάδα» μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ, αν και είναι κάτι που δουλεύεται καθημερινά.

Θα γίνει. Θα φτάσει σ’ ένα καλό επίπεδο όσον αφορά τις συνεργασίες και την επικοινωνία και στις δύο πλευρές του παρκέ. Σε δύο εβδομάδες; Σε έναν μήνα; Το σίγουρο είναι ότι από ένα σημείο και μετά οι «πράσινοι» θα αρχίσουν να «ρολάρουν». Απλά το θέμα είναι στα επόμενα πολύ δύσκολα παιχνίδια με έξι εκτός έδρας τις επόμενες επτά αγωνιστικές (σε Εφές, Βίρτους, Μονακό, Ερυθρό Αστέρα, Παρί, Ρεάλ και εντός μόνo με την Μακάμπι στις 28/10) σε διάστημα 27 ημερών να «γεμίσουν» το σακούλι της σεζόν με όσο το δυνατόν περισσότερες νίκες. Σίγουρα θα έχουν απώλειες. Θα είναι απίθανο να μην έχουν. Απλά να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερες έτσι ώστε όταν θα «αγγίζουν» το επιθυμητό (έστω) επίπεδο της απόδοσης να έχουν και το καλύτερο δυνατό ρεκόρ στην κατάταξη.

Πάντως το 87.7 πόντους παθητικό ύστερα από τις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Και οι ίδιοι οι παίκτες το ξέρουν. Και οι προπονητές. Όλοι. Υπάρχει ακόμα πρόβλημα στην επικοινωνία, στις περιστροφές, με αποτέλεσμα να δίνει ο Παναθηναϊκός πολλά ελεύθερα σουτ. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι η Βιλερμπάν ευστόχησε σε 15 τρίποντα με 47% ποσοστό ευστοχίας. Όμως είπαμε. Χρειάζεται χρόνος και υπομονή. Ειδικά όσον αφορά το αμυντικό κομμάτι όπου απαιτείται έξτρα δουλειά και περισσότερος ακόμα χρόνος.

Από εκεί και πέρα ο Παναθηναϊκός βελτίωσε αισθητά την εικόνα του όσον αφορά τα επιθετικά ριμπάουντ των αντιπάλων τους καθώς έδωσε μόλις τέσσερις φορές το δικαίωμα στη Βιλερμπάν να επιτεθεί σε δεύτερη ευκαιρία. Σίγουρα δεν αποτελεί το δυνατό σημείο της Ασβέλ το επιθετικό ριμπάουντ και ούτε έχει το βάθος και την ποιότητα στην frontline. Απλά αναλογιστείτε ότι στα τρία προηγούμενα ματς της Euroleague με Μπάγερν, Μπαρτσελόνα και Μπασκόνια, ο Παναθηναϊκός έδινε κατά μέσο όρο 15 επιθετικά ριμπάουντ. Οπότε κάτι είναι και αυτό. Και ας είχε απέναντι του μια από τις πιο αδύναμες ομάδες της διοργάνωσης.

Η αφύπνιση του Χολμς και ο προβληματισμός με Γιούρτσεβεν

Το εν λόγω παιχνίδι ήταν «ταμάμ» για τον Ρισόν Χολμς να παίξει καλά. Να «πατήσει» καλύτερα, να πάρει ψυχολογία και να δείξει ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι του… πεταματού. Γιατί , κακά τα ψέματα, το ακούσαμε και αυτό. Απλά στην Ελλάδα, κυρίως στην Ελλάδα, η λέξη «υπομονή» είναι λίγο… άγνωστη και δεν υπάρχει στο λεξικό πολλών φιλάθλων. Δεν ξέρω αν ξαναγράψει τόσο εντυπωσιακά νούμερα με 24 πόντους, 10/11 δίποντα και 10 ριμπάουντ εκ των οποίων τα επτά επιθετικά. Αν και εδώ που τα λέμε, το δυνατό σημείο του Χολμς είναι το επιθετικό ριμπάουντ και όχι το αμυντικό.

Το σίγουρο είναι ότι έδειξε τι μπορεί να κάνει μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Ξαναλέω. Εκείνος και αν χρειάζεται χρόνο από τη στιγμή που ήρθε… ουρανοκατέβατος από το NBA για πρώτη φορά στην καριέρα του ύστερα από 10 χρόνια στο καλύτερο πρωτάθλημα του πλανήτη. Και ως γνωστόν χρειάζεται χρόνος για να προσαρμοστεί κάποιος, ειδικά εάν δεν είναι γκαρντ και εκ των πραγμάτων δεν έχει τη μπάλα στα χέρια του.

Αντίθετα ο Γιούρτσεβεν, παρά το γεγονός ότι διανύει τον δεύτερο χρόνο του στην ομάδα, αμυντικά είναι σαν να μην υπάρχει. Είναι χαρακτηριστικές οι πρώτες φάσεις του αγώνα όταν έχανε τον παίκτη του με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να δεχθεί 2-3 πανομοιότυπα καλάθια. Δεν θέλω να ρίξω… ανάθεμα στον παίκτη, αλλά εάν συνεχίσει έτσι και δεν καταλάβει κάποια βασικά πράγματα, δεν ξέρω πώς θα μπορέσει να παραμείνει στους «πράσινους» μετά το τέλος του «out» που έχει στο συμβόλαιο του στα τέλη του έτους. Ο Παναθηναϊκός έχει τα μάτια του ανοικτά στην αγορά και σίγουρα εάν προκύψει κάτι καλύτερο, δεν θα το προσπεράσει.

Σορτς-Ναν όπως... Μίτσιτς-Λάρκιν;

Τέλος, το μεγάλο στοίχημα της σεζόν θα είναι το «πάντρεμα» των Σορτς και Ναν. Και αυτό χρειάζεται χρόνο. Και έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου την Εφές με Μίτσιτς και Λάρκιν. Θυμάστε πόσο… πυραυλοκίνητη ήταν η τότε ομάδα του Άταμαν, ειδικά τη χρονιά της πανδημίας η οποία δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Από τη στιγμή που «χώρεσε» και τους δύο στην ίδια πεντάδα και μάλιστα στο prime τους, δεν βρίσκω το πώς δεν θα μπορέσει να το κάνει ο Τούρκος τεχνικός και με τους Σορτς-Ναν. Απλά κάποια πράγματα δεν γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη.

Σίγουρα ο Σορτς απέδωσε καλύτερα και πήρε περισσότερο χρόνο συμμετοχής χωρίς τον Ναν δίπλα του όπως για παράδειγμα στο ντέρμπι του ΣΕΦ, αλλά ξαναλέω! Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται ακόμα σε στάδιο προετοιμασίας λόγω των συγκυριών που επικράτησαν με το Eurobasket, τις απουσίες, τους τραυματισμούς κο.κ.. Ανήμερα του αγώνα με την Βιλερμπάν ήταν η 18η ημέρα προετοιμασίας. Και όχι κανονικής προετοιμασίας, αλλά με πολλά εμπόδια, απουσίες και συνεχόμενους αγώνες. Οπότε ο χρόνος που θα χρειαστεί θα είναι περισσότερος…

Επόμενο ματς κόντρα στην Εφές στην Κωνσταντινούπολη. Εξαιρετικά δύσκολο παιχνίδια απέναντι σε μια ομάδα που σουτάρει πολύ. Και σουτάρει και καλά. Και ο Παναθηναϊκός έχει δείξει ότι -προς το παρόν τουλάχιστον- έχει πρόβλημα απέναντι σε ομάδες που παίζουν με αυτόν τον τρόπο. Θα είναι, αν μη τι άλλο, ένα πολύ δυνατό crash test ενόψει της συνέχειας.

ΥΓ: Η πιο ωραία στιγμή του παιχνιδιού. Όταν ευστόχησε ο Μάριους Γκριγκόνις στο τρίποντο, το πρώτο μετά τον τραυματισμό του που τον κράτησε περισσότερο από 10 μήνες εκτός δράσης, όλο το γήπεδο σηκώθηκε στο πόδι σαν να είναι σημειωθεί νικητήριο buzzer beater. Το είχε ανάγκη αυτό το σουτ.