Μπόλντγουϊν στο Gazzetta: «Ο αποκλεισμός από τον Παναθηναϊκό ήταν ο πιο επώδυνος της καριέρας μου»

• Ο Γουέιντ Μπόλντγουϊν στο Gazzetta...

Ο Γουέιντ Μπόλντγουϊν είναι από τους παίκτες που το όνομά τους έχει συνδεθεί με την άνοδο και την καθιέρωση της Μακάμπι αλλά και τη περσινή πορεία της Φενέρμπαχτσε στην κορυφή της EuroLeague.

• Ομπράντοβιτς: Η σιωπή του διχάζει
• «Εμφύλιος» λόγω Ζοτς στην Παρτίζαν!
• Ερώτηση στο Ευρωκοινοβούλιο για τις πιθανές επιπτώσεις της δημιουργίας του NBA Europe

Ο 28χρονος Αμερικανός γκαρντ, που έφτασε στην Ευρώπη το 2019 για λογαριασμό του Ολυμπιακού, μέχρι να καθιερωθεί, χρειάστηκε χρόνο, αλλά και πολλή δουλειά, προκειμένου να είναι μέσα στους παίκτες που ξεχωρίζουν και που αποτελούν την αφρόκρεμα των γκαρντ της Euroleague.

Με τη Μακάμπι έζησε μεγάλες στιγμές, όμως το όνειρο του Final Four φαινόταν συνεχώς να του ξεφεύγει. Ο ίδιος το είχε θέσει δημόσια ως στόχο, «σφραγίζοντας» την υπόσχεσή του στους φίλους της ομάδας. Ο τραυματισμός του στη σειρά με τον Παναθηναϊκό τον άφησε ανήμπορο να βοηθήσει, όμως έγινε το καύσιμο για να επιστρέψει ακόμα πιο αποφασισμένος. Και τελικά, η δικαίωση ήρθε με τη Φενέρμπαχτσε. Πλάι σε παίκτες όπως ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις, ο Μάρκο Γκούντουριτς και ο Έρικ ΜακΚόλουμ, κατάφερε να πανηγυρίσει το μεγαλύτερο τρόπαιο της καριέρας του, καθώς η ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους έφτασε στο Έβερεστ του Ευρωπαϊκού μπάσκετ στο Final Four του Άμπου Ντάμπι.

Δείτε Επίσης

Ολυμπιακός: Ο Δεκέμβριος των «πρέπει» στην EuroLeague

Ο Μπόλντγουϊν δεν κρύβει ότι αρχικά είχε ως στόχο την επιστροφή στο ΝΒΑ. Όμως, όπως παραδέχεται, στην Ευρώπη βρήκε την εξέλιξη, τη σταθερότητα και την αναγνώριση που αναζητούσε. Πλέον, αντί να μετρά τα χρόνια μέχρι την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, κοιτάζει πώς θα βελτιώνεται σε κάθε σεζόν και πώς θα οδηγήσει τις ομάδες του σε νέες... βουνοκορφές!

Στη συνέντευξή του στο Gazzetta, μιλάει για τη σημασία της θυσίας και της ομαδικότητας, για την προσωπική του διαδρομή, για τον τρόπο δουλειάς του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και φυσικά για τις φιλοδοξίες που έχει μπροστά στο νέο Final Four, το οποίο διεξάγεται στην Αθήνα, σε ένα ΟΑΚΑ γεμάτο αναμνήσεις και προσδοκίες.

Ο Γουέιντ Μπόλντγουϊν στο Gazzetta...

Όταν ήρθες στην Ευρώπη, το 2019, περίμενες ότι έξι-επτά χρόνια μετά θα ήσουν ακόμη εδώ, θα είχες καθιερωθεί ως ένας από τους καλύτερους στην Ευρώπη και θα γινόσουν πρωταθλητής Ευρώπης;
«Ο αρχικός μου στόχος όταν ήρθα στην Ευρώπη ήταν να επιστρέψω στο ΝΒΑ. Ήθελα να μείνω εδώ όσο το δυνατόν λιγότερο και να επιστρέψω εκεί που ένιωθα ότι ανήκω. Είχα κάποιες ευκαιρίες να γυρίσω, αλλά εδώ τα πράγματα κύλησαν καλύτερα. Βελτιώνομαι κάθε χρόνο, προοδεύω σε επίπεδο μισθού, παιχνιδιού, συλλόγου. Όλα έχουν ανοδική πορεία. Μου αρέσει ο ρυθμός της καριέρας μου, μου αρέσει η πορεία του παιχνιδιού μου, κάθε χρόνο γίνομαι καλύτερος. Στη δεύτερη χρονιά μου στη Μακάμπι με πόνεσε πολύ που δεν φτάσαμε στο Final Four. Πάντα έβλεπα τον εαυτό μου ως έναν από τους καλύτερους της EuroLeague και χωρίς παρουσία σε Final Four δεν μπορείς να το “σφραγίσεις”. Ο στόχος μου ήταν να φτάσω στο Final Four και να δω τι θα γίνει από εκεί και πέρα. Το πέτυχα πέρσι. Τώρα ο στόχος μου είναι να το επαναλάβω, να συνεχίσω να βελτιώνομαι κάθε χρόνο, να συνεχίσω την ανοδική πορεία της καριέρας μου. Θα δούμε».

Είπες ότι είχες ευκαιρίες να γυρίσεις στο ΝΒΑ. Ειλικρινά, πιστεύω ότι έχεις το καλύτερο μπασκετικό σώμα: μακριά χέρια, ύψος, τα πάντα. Γιατί δεν το δοκίμασες; Έχεις κάνει σχεδόν τα πάντα στην Ευρώπη.
«Η μία πραγματική ευκαιρία μου ήταν πέρσι, όταν βρέθηκα ανάμεσα στους Los Angeles Clippers και τη Φενέρμπαχτσε. Όμως τότε το ρόστερ των Clippers είχε τον Ράσελ Γουέστμπρουκ, τον Τζέιμς Χάρντεν, τον Πολ Τζορτζ, τον Καουάι Λέοναρντ, τον Νόρμαν Πάουελ. Δεν έβλεπα ευκαιρία να πάρω τα λεπτά που ήθελα. Επιπλέον, μετά τον τραυματισμό μου στη σειρά με τον Παναθηναϊκό στη Μακάμπι –είχα σκοπό εκείνη τη χρονιά να πάμε Final Four και μετά να φύγω για το ΝΒΑ– όλα κατέρρευσαν. Στο πρώτο ματς έπαθα θλάση στον δικέφαλο μηριαίο. Εκείνο το πλήγμα με έσπρωξε να επιστρέψω στην Ευρώπη με επιπλέον κίνητρο, ήθελα να φύγω από εδώ με τον σωστό τρόπο. Μετά την περσινή σεζόν δεν υπήρχαν ευκαιρίες το καλοκαίρι για να πάω στο ΝΒΑ, οπότε γύρισα εδώ. Θα δούμε πώς θα πάει η χρονιά».

Ανέφερες πιο πριν τη σειρά με τον Παναθηναϊκό. Θυμάμαι ότι ήσουν καταπληκτικός στο πρώτο ματς, μέχρι τη στιγμή που τραυματίστηκες. Μετά η σειρά έγινε χαοτική και έληξε 3-2. Τι σκεφτόσουν τότε; Πόσο δύσκολο ήταν για σένα;
«Πάει πίσω στον προηγούμενο χρόνο. Την πρώτη μου χρονιά με τη Μακάμπι χάσαμε στο Game 5 από τη Μονακό. Αμέσως μετά, επιστρέφοντας στο Τελ Αβίβ, είπα ότι θα πάω Final Four με τη φανέλα της Μακάμπι. Το ήθελα πολύ, έπρεπε να το κάνω γιατί το είχα δηλώσει δημόσια. Βρεθήκαμε σε εξαιρετική θέση παίζοντας με τον Παναθηναϊκό, που είχαμε νικήσει δύο φορές στην κανονική περίοδο. Ήθελα τόσο πολύ να τους κερδίσουμε και να πάμε Final Four, να ξαναφέρουμε τη δόξα στη Μακάμπι. Και τραυματίστηκα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Προσπάθησα να επιστρέψω στο Game 4 με σκισμένο δικέφαλο, απλώς για να βοηθήσω στην πρόκριση. Αυτή ήταν η νοοτροπία μου – να δώσω κάθε σταγόνα δύναμης. Τελικά τραυματίστηκα ξανά. Αυτός ήταν ο πιο οδυνηρός αποκλεισμός της καριέρας μου. Και το να τους βλέπω να φτάνουν ως το τέλος μετά, ήταν ακόμη πιο επώδυνο».

Άρα το να τους βλέπεις να φτάνουν στο τέλος της διαδρομής ήταν ακόμη πιο επώδυνο;
«Ακριβώς. Είχα μέσα μου μεγάλη πείνα. Σκεφτόμουν: θα δούμε τι θα γίνει εκείνη τη μέρα με τον Παναθηναϊκό. Ήμουν σίγουρος ότι θα τα δώσω όλα για να κερδίσουμε. Ήταν σαν παιχνίδι εκδίκησης. Και έτυχε μετά να παίξουμε με τη Μονακό, που μας είχε αποκλείσει την πρώτη χρονιά. Διπλό κίνητρο. Μετά τη νίκη στον ημιτελικό, ένιωσα πως δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε το τρόπαιο. Η ατμόσφαιρα στην ομάδα ήταν τέτοια που δεν υπήρχε άλλη επιλογή».

Η πρώτη σου σεζόν στην Ευρώπη με τον Ολυμπιακό ήταν περίεργη. Αλλαγή προπονητή μετά τον πρώτο αγώνα λόγω του προβλήματος του Ντέιβιντ Μπλατ, μετά ανέλαβε ο Κεμζούρα και ύστερα ο Μπαρτζώκας. Πόσο δύσκολο ήταν να σταθείς μετά από τέτοιο ξεκίνημα και να βελτιώνεσαι συνεχώς μέχρι που έφτασες στον στόχο σου;
«Ήταν μια περίοδος που έπρεπε να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να καταλάβω τι καριέρα θέλω. Είμαι χαρούμενος που εκείνη η σεζόν τελείωσε νωρίς λόγω COVID, γιατί μου έδωσε πολύ χρόνο να δουλέψω πάνω στο παιχνίδι μου και να ξεπεράσω τα αρνητικά συναισθήματα. Συνήθως στην Ευρώπη έχεις μόνο ενάμιση μήνα να βελτιωθείς ατομικά, αλλά τότε είχα πέντε-πεντέμισι μήνες (Μάρτιο ως Αύγουστο). Αυτό άναψε μια φωτιά μέσα μου και με βοήθησε να γίνω καλύτερος».

Πέρσι το κερδίσατε. Τώρα το Final Four είναι στο ΟΑΚΑ. Τι σκέφτεσαι; Γιατί η ομάδα είναι διαφορετική: ο Νάιτζελ (Χέιζ Ντέιβις) έφυγε, ο Γκούντουριτς επίσης. Μπορείτε να φτάσετε ξανά μέχρι το τέλος;
«Θα δούμε. Λέω πάντα ότι η ομάδα που έχεις τον Σεπτέμβρη δεν είναι η ίδια με αυτή που θα παίξει στο Final Four. Την πραγματική σου ομάδα τη βρίσκεις γύρω στον Δεκέμβρη, όταν περάσεις δυσκολίες και δεις πώς αντιδράς με τους νέους παίκτες και το σύνολο. Το να έχεις καλή σεζόν έχει να κάνει με όλο τον οργανισμό. Πέρσι όλα λειτούργησαν ιδανικά, αντιμετωπίσαμε τις δυσκολίες και τους τραυματισμούς σωστά. Φέτος θα έρθουν νέες δυσκολίες και το πώς θα τις διαχειριστούμε θα δείξει που θα είμαστε τον Απρίλιο και τον Μάιο».

Ο προπονητής σου, ο Σάρας, είναι πολύ αγαπητός στην Ελλάδα. Μπορείς να μου δώσεις μια αδημοσίευτη ιστορία από τα αποδυτήρια, από μια προπόνηση, από ένα παιχνίδι; Γιατί έχει αυτόν τον εκρηκτικό χαρακτήρα, οπότε μάλλον έχεις κάτι...
«Νιώθω πως είναι κάθε μέρα. Είναι δύσκολο να πω μία συγκεκριμένη ιστορία. Αυτό που κάνει είναι ότι φέρνει νοοτροπία πρωταθλητή σε κάθε προπόνηση και παιχνίδι. Είναι πάντα ο πρώτος στο γυμναστήριο, τρέχει στον διάδρομο, σηκώνει βάρη πριν από εμάς. Είναι ο τόνος που βάζει στην κουλτούρα. Δεν έχω ξαναδεί προπονητή να είναι πρώτος στο γυμναστήριο έτσι. Αυτό περνάει σε όλη την ομάδα. Είναι εξαιρετικά επαγγελματίας και απαιτεί να κερδίζεις. Στο αγωνιστικό κομμάτι, αν δεν πας καλά (στην προπόνηση), μπορεί να σου πει “κάνε στην άκρη να σου δείξω”. Παρά τα κακά του γόνατα, έχει ακόμη γρήγορα πρώτα βήματα και μπορεί να δείξει την κίνηση αν χρειαστεί. Έτσι μας καθοδηγεί».