Ο Άρης έπεσε μαχόμενος και αποδεκατισμένος

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη έρευνα για τον εντοπισμό των τριών βασικών αιτιών της ήττας του Άρη στο Βελιγράδι. Ξέμεινε από δημιουργούς και εκτελεστές με συνέπεια την ολοκληρωτική αλλοίωση του παιχνιδιού του. Και τ’ ότι άντεξε τόσο πολύ, μπαίνοντας στο τελευταίο δίλεπτο ως διεκδικητής της νίκης, μάλλον ξεπέρασε τα όρια του φυσιολογικού γιατί ήδη είχε γίνει αρκετά προβλέψιμος ή μάλλον μονοδιάστατος ως προς τον τρόπο εκτέλεσης των επιθέσεων. Αυτό ήταν αναπόφευκτο.

Εκεί πλήρωσε βαρύ τίμημα για τα τέσσερα από το σύνολο των 17 λαθών στα οποία υπέπεσε. Ανεξάρτητα από το τελικό +11 για τη Χαποέλ το οποίο είναι παραπλανητικό ως προς την εικόνα του αγώνα, σε παιχνίδι που πάει να κριθεί στις 1-2 κατοχές, τα τέσσερα… πουλήματα της μπάλας εντός τριών αγωνιστικών λεπτών δεν είναι απλά υπερβολικά υψηλός αριθμός αλλά καταδικαστικός. Στα δύο εξ’ αυτών, η Χαποέλ βρήκε τέσσερις πόντους στο ανοιχτό γήπεδο. Στα υπόλοιπα είτε απέκτησε το bonus των βολών είτε τις εκτέλεσε εύστοχα.

Εδώ «κουμπώνουν» και τα 18 επιθετικά ριμπάουντ. Η μεγάλη ζημιά έγινε έως και την 3η περίοδο και στο διάστημα του 14-0 της Χαποέλ. Το 35-42 έγινε 49-42 και το συνολικό επιμέρους σκορ για τους ισραηλινούς έφτασε το 19-2 (53-44, 24:30). Στην πορεία λύθηκε αφού το τελευταίο επιθετικό ριμπάουντ των γηπεδούχων ήταν 6’13’’ πριν το τέλος. Ξαφνικά όμως υψώθηκε ένα βουνό μπροστά στον Άρη. Η ανάβαση αυτού πάντα έχει κόστος σε ενέργεια, δυνάμεις και ανάσες, οδηγεί επίσης στην υποχρεωτική αλλαγή στη διαχείριση του υλικού χάριν διατήρησης του γκρουπ εντός του αγώνα. Δηλαδή, εκεί που παλεύεις να κρατηθείς, δεν έχεις την πολυτέλεια να αφήσεις εκτός παρκέ τους εναπομείναντες ηγέτες.

Εκεί (24:30) ήρθε και η αποβολή του Νένο Ντιμιτρίγεβιτς ο οποίος δεν λειτούργησε με εξυπνάδα αλλά σαν μαθητής Δημοτικού. Εκνευρίστηκε με την αγκωνιά που έφαγε στο σκριν, ανταπέδωσε και μετά οι διαιτητές δεν θα μπορούσαν να πάρουν πίσω το αρχικό σφύριγμα. Για τη δικαιοσύνη του πράγματος, θα έπρεπε, αλλά τέτοιος κανονισμός δεν υπάρχει.

Ο τραυματισμός του Ματ Μόργκαν είχε προηγηθεί καθώς ο Βασίλης Τολιόπουλος παρακολουθούσε το παιχνίδι (με φόρμες) από την άκρη του πάγκου. Κι έτσι επιστρατεύτηκε ο Στέλιος Πουλιανίτης κι ενώ ο Στέφαν Γιόβιτς έκανε δουλίτσα στην άμυνα αλλά επιθετικά δεν πρόσθεσε το αλατοπίπερο που χρειαζόταν η ομάδα του. Από την ηρεμία και τη δόμηση ενός play έως το μεγάλο σουτ που είχε η Χαποέλ αλλά όχι ο Άρης. Η τελευταία πρόταση θα μπορούσε να ήταν τολμηρή αν ο Μήτρου Λονγκ ήταν πιο τολμηρός στην εκτέλεση ενός ελεύθερου σουτ τριών πόντων στο transition παιχνίδι. Εκείνη η φάση (2:30 πριν το τέλος) έδωσε και δύο πόντους στη Χαποέλ.

Εξίσου σημαντικό ήταν ότι προϊόντος του αγώνα, οι μεν Ισραηλινοί αποκατέστησαν την επαφή τους με το καλάθι του Άρη, από μακρινή απόσταση, έχοντας 5/12 έπειτα από το αρχικό 0/12 καθώς η ελληνική ομάδα σταδιακά έριξε το ποσοστό της. Αν με τόσες απουσίες δεν βάλεις και δύο «τραβηγμένα», δουλειά δεν μπορεί να γίνει. Ο Μίλτον έβαλε δυο στα σημεία όπου ο Άρης είχε σωστή διαχείριση του Λόφτον μέσα στη ρακέτα.

Ο Βασίλης Σπανούλης δήλωσε περήφανος για την προσπάθεια των παικτών του και είναι αλήθεια ότι αυτή ήταν συγκλονιστική. Δεν θέλησε να βάλει τη διαφορά στην κορυφή της συζήτησης καθ’ ότι έως τις 5 του ερχόμενου Γενάρη – όπου ο Άρης θα υποδεχθεί τη Χαποέλ – θα μεσολαβήσουν ένα σωρό αγώνες και κανείς δεν ξέρει τι πραγματικά θα χρειάζονται οι «κίτρινοι» για την πρωτιά στον όμιλο. Μπορεί να ψάχνουν το +12, μπορεί και το +1, μπορεί ακόμη να μην έχει αξία η διαφορά. Πάντως, το μονοπάτι του πρώτου είναι σαφέστατα πιο βατό από το αντίστοιχου του δεύτερου (βάσει της τωρινής βαθμολογίας) και δεν διασφαλίζει πλεονέκτημα έδρας έως και τους πρώτους αγώνες των Playoff. Από την άλλη πλευρά όμως, όταν ο αποδεκατισμένος Άρης φτάνει να διεκδικεί το παιχνίδι με τη Χαποέλ έως και δύο λεπτά πριν το τέλος, μάλλον δεν θα έχει πρόβλημα να κάνει το ίδιο παντού, υπό την προϋπόθεση της πληρότητας.