Οδηγός επιβίωσης!

Οδηγός επιβίωσης!

Γιώργος Κούβαρης Γιώργος Κούβαρης
Οδηγός επιβίωσης!
Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για την τεράστια και άξια συγχαρητηρίων προσπάθεια του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ απέναντι στη Ρεάλ ωστόσο στέκεται στα σημεία που οι «πράσινοι» έβαλαν... αυτοκαλάθι, τις αποφάσεις που τους «φρέναραν» στις παρατάσεις, ενώ υποστηρίζει ότι δεν πρέπει καν να μπαίνει στην κουβέντα η λέξη «οκτάδα» για φέτος.

Από πού να το πιάσει και πού να το αφήσει κάνεις... Να υπάρχει ικανοποίηση για την «Τιτάνια» προσπάθεια του Παναθηναϊκού απέναντι στην σαφώς πιο ανώτερη Ρεάλ Μαδρίτης; Να υπάρχει στεναχώρια για το τελικό αποτέλεσμα από τη στιγμή που έφτασε τόσο κοντά στη νίκη; Να υπάρχει προβληματισμός για το γεγονός ότι οι «πράσινοι» πέταξαν μία τεράστια ευκαιρία ενώ θα μπορούσαν να «καθαρίσουν» με την υπόθεση της νίκης από την κανονική διάρκεια του αγώνα; Να υπάρχει οργή και ενδεχομένως αγανάκτηση για κάποιες διαιτητικές αποφάσεις;

Ναι, η αλήθεια είναι ο Παναθηναϊκός είχε κακή διαιτησία στο ΟΑΚΑ και ειδικά σε κάποια κρίσιμα σημεία που διαμόρφωναν το τελικό αποτέλεσμα. Το αντιαθλητικό φάουλ πάνω στον Νέντοβιτς το οποίο αρχικά το καταλόγισαν αλλά στη συνέχεια το πήραν πίσω; Το επιθετικό φάουλ που δεν έδωσαν στον Ταβάρες και αντίθετα χρέωσαν με αμυντικό φάουλ τον Μποχωρίδη με το οποίο έστειλε τον Αλμπάδε στις βολές; Τη στιγμή που ο Ταβάρες πάτησε καθαρά την τελική γραμμή και δεν δόθηκε ποτέ; Το επιθετικό του Νέντοβιτς πάνω στον Ρούντι ο οποίος τεχνηέντως το κέρδισε έχοντας εκνευρίσει (άλλωστε είναι... μανούλα σε αυτά)τον Σέρβο;

Ή μήπως την πιο «κραυγαλέα» φάση με το πεντακάθαρο σπρώξιμο του Τόμπκινς πάνω στον Μπέντιλ με το σκορ στο 85-87; Και αντί να σουτάρει βολές ο Γκανέζος, η φάση εξελίχθηκε και ο παίκτης της Ρεάλ ευστόχησε από κοντά για το 85-89 σε ένα κομβικότατο σημείο. Στη συγκεκριμένη φάση, την ίδια ώρα υπάρχει ταυτόχρονα και φάουλ του Αλμπάδε πάνω στον Μποχωρίδη για τον ίδιο ακριβώς λόγο, αφού είναι ξεκάθαρο ότι τον σπρώχνει.

Εκεί που έφτασε, έπρεπε να το πάρει

Όμως υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Η ψύχραιμη και η καθαρά αγωνιστική. Και εκεί ο Παναθηναϊκός έβαλε... αυτοκαλάθι. Το γιατί; Κάλλιστα θα μπορούσε να τα είε αποφύγει όλα αυτά στις παρατάσεις, αρκεί να έδειχνε «καθαρό μυαλό» στο τελευταίο δίλεπτο της κανονικής διάρκειας του αγώνα. Και όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά το... πάθημα δεν έγινε μάθημα. Το συγκεκριμένο διάστημα θύμισε σε μεγάλο βαθμό το αντίστοιχο παιχνίδι με την Ζαλγκίρις Κάουνας την περασμένη εβδομάδα όπου και πάλι ο Παναθηναϊκός βιάστηκε να προσπεράσει και να πάρει τη νίκη και αντίθετα βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο.

Κάτι τέτοιο δεν έγινε και στο παιχνίδι με τη Ρεάλ; Με το σκορ στο 68-66 αντί να γίνει μία ορθολογική επίθεση, αντί να επιδιώξουν να κερδίσουν βολές, αντί να γυρίσουν την μπάλα καλύτερα και με περισσότερη υπομονή όπως είχαν κάνει στα προηγούμενα λεπτά του αγώνα με αποτέλεσμα να επιστρέψουν από το -14, οι «πράσινοι» αναλώθηκαν και πάλι σε τρίποντα προκειμένου να «κλειδώσουν» τη νίκη. Όμως όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, «όποιος βιάζεται σκοντάφτει». Και ο Παναθηναϊκός σκόνταψε πάνω στα δικά του λάθη και πάνω στις δικές του επιπολαιότητες και... τσαπατσουλιές. Το «κερασάκι στην τούρτα» ήταν η τελευταία επίθεση της κανονικής διάρκειας. Είναι ανεπίτρεπτο να έχει μία ομάδα της EuroLeague 14 δευτερόλεπτα στη διάθεσή της για την πιο κρίσιμη επίθεση του ματς, ήτοι την επίθεση της νίκης και να μην εκδηλώνει ούτε σουτ.

Έλλειψη εμπειρίας από τέτοιες καταστάσεις όταν κρίνεται ένα μεγάλο ματς; Έλλειψη ποιότητας; Όλα μαζί; Το σίγουρο είναι ότι αυτό δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την μεγάλη προσπάθεια που έκαναν οι παίκτες του Γιώργου Βόβορα, οι οποίοι όχι μόνο δεν παράτησαν το ματς όταν η Ρεάλ προηγήθηκε δύο φορές με 14 πόντους διαφορά, αλλά έδειξαν αυταπάρνηση, ανέβασαν την ενέργειά τους στην άμυνα, γύρισαν το ματς και λίγο έλειψε να το πάρουν.

Από την άλλη θα πει κάποιος ότι στο τέλος το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει. Και το αποτέλεσμα έδειξε την 9η ήττα της ομάδας στη φετινή διοργάνωση και την παραμονή της στα χαμηλά πατώματα της κατάταξης. Τουλάχιστον αυτή τη φορά το γεγονός αυτό πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Σε αντίθεση με το παιχνίδι κόντρα στην Ζάλγκιρις όπου το «τριφύλλι» ήταν αποκαρδιωτικό στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. αυτή τη φορά έδειξε αντίδραση έπαιξε όπως πρέπει να παίζει σε όλα τα ματς της διοργάνωσης και άφησε ελπίδες ενόψει συνέχειας. Τουλάχιστον όσον αφορά την εικόνα που θα παρουσιάζει, αρκεί ο Παναθηναϊκός να «ωριμάζει» από αυτά τα παιχνίδια και να τα έχει ως... οδηγό επιβίωσης για τα επόμενα που θα έρθουν. Τόσο όσον αφορά την αντίδραση που πρέπει να δείχνει και το (ίδιο ανταγωνιστικό και σοβαρό) πρόσωπο που πρέπει να παρουσιάζει, όσο και όσον αφορά ανάλογη αντιμετώπιση που μπορεί να του (ξανα)τύχει έως το τέλος της χρονιάς.

Η «οκτάδα» είναι εκ των πραγμάτων άπιαστη

Κακά τα ψέματα. Ο Παναθηναϊκός πήγε να κάνει μεγάλη υπέρβαση στο ΟΑΚΑ. Αυτό φαίνεται μόνο και μόνο από το γεγονός ότι ο 11ος-12ος παίκτης των Μαδριλένων θα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην φετινή ομάδα του «τριφυλλιού». Και δεν είναι ντροπή για κανέναν αυτό. Παράδειγμα από το ματς: Ο Κοζέρ έπαιξε 6:32. Ο Τέιλορ 13:05. Ο «διακαής πόθος» Λαπροβίτολα, 15:50. Διαλέξετε όποιον θέλετε από τους τρεις. Δεν θα είχε 25-30 λεπτά στον Παναθηναϊκό; Γι' αυτό καλό θα ήταν να βλέπουμε κάποιες φορές (όχι όλες φυσικά) το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Και απέναντι σε ομάδες όπως η Ρεάλ (ή η Μπαρτσελόνα ή η Αρμάνι ή η Εφες ή η ΤΣΣΚΑ ή η Βαλένθια κ.ο.κ.) όπου η ποιότητα ξεχειλίζει και δεν μπαίνει στην ίδια «ζυγαριά» με αυτήν του Παναθηναϊκού, τέτοιες εμφανίσεις μόνο κέρδη έχουν. Αντίθετα ύστερα από ήττες όπως κόντρα στην Ζάλγκιρις τα κριτήρια είναι διαφορετικά και δεν υπάρχουν δικαιολογίες.

Και εδώ μπαίνει αυτό το «πρέπει» που υπάρχει (σύμφωνα με τον Βόβορα) αυτά τα ματς. Καλώς ή κακώς οι «πράσινοι» πρέπει να το διαχειριστούν και πρέπει να μετατρέψουν την πίεση σε κίνητρο και περίσσια θέληση. Γιατί είναι διαφορετικό να φέρνεις την Ρεάλ σε δύο παρατάσεις και διαφορετικό να χάνεις από την Ζάλγκιρις ή αύριο (λέμε τώρα) από την Άλμπα που είναι ομάδες της ίδιας ταχύτητας (τουλάχιστον φέτος) των «πρασίνων». Σε μια τέτοια περίπτωση οι ευθύνες θα βαραίνουν σε μεγάλο βαθμό παίκτες και προπονητικό τιμ.

Αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στο 4-9 ύστερα από 13 ματς. Και ΑΝ (υποθετικά μιλώντας) το minimum των νικών για τα playoffs είναι οι 17-18 νίκες, αυτό σημαίνει ότι οι «πράσινοι» θα πρέπει να κάνουν το 14/21 έως το τέλος της regular season. Οπότε οποιαδήποτε συζήτηση για είσοδο στην οκτάδα, θεωρώ ότι είναι ατέρμονη για τους «πράσινους». Αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να παίζουν σε όλα τα ματς χωρίς άγχος, εντελέως ελεύθερα και να αποκομίσουν εμπειρίες ενόψει της επόμενης σεζόν, βάζοντας ως μεγάλο, φετινό, στόχο τους δύο εγχώριους τίτλους. Έτσι έχει η κατάσταση...

ΥΓ: Όποιος στέκεται στα 0/4 τρίποντα του Παπαγιάννη (σ.σ. υπήρχε λόγος που τα πήρε και αυτός είχε να κάνει προκειμένου να τραβήξει έξω τον Ταβάρες έχοντας στο μυαλό του το πόσο συνεπής και αποτελεσματικός είναι στα σουτ από τα 5-6 μέτρα), μάλλον βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος. Ο Έλληνας σέντερ συνεχίζει να πραγματοποιεί φοβερές εμφανίσεις και να δείχνει ότι αποτελεί έναν από τους καλύτερους ψηλούς της φετινής EuroLeague.

ΥΓ2: Οι Παπαπέτρου και Νέντοβιτς είχαν ένα κακό πρώτο ημίχρονο με συνολικά 8 πόντους και 3/12 εντός παιδιάς, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο όπως επίσης και στις δύο παρατάσεις, πήραν την κατάσταση στα χέρια του σημειώνοντας μαζί 37 πόντους με 11/20 σουτ και 10/13 βολές. Αν έχουν καλύτερες αφετηρίες στα ματς, «πατήσουν» καλύτερα και αποκτήσουν μεγαλύτερη σταθερότητα, είναι βέβαιο ότι ο Παναθηναϊκός θα έχει καλύτερη τύχη.

ΥΓ3: Μετά τις φωνές του Βόβορα τόσο μέσα στο ματς όσο και μετά το τέλος κόντρα στην Ζάλγκιρις, ο Μπέντιλ έχει ανεβάσει την απόδοσή του. Παραμένει ανώριμος μπασκετικά για την EuroLeague (ασχολίαστη η ανεκδιήγητη η προσπάθεια για εντυπωσιακό κάρφωμα όταν ο Παναθηναϊκός ήθελε να ισοφαρίσει στο α' ημίχρονο) αλλά είναι ο μοναδικός παίκτης που μπορεί να πάρει τη μπάλα στο χαμηλό post και να παίξει με πλάτη. Και απέναντι στη Ρεάλ τις περισσότερες φορές ήταν αποτελεσματικός.

ΥΓ4: Θα είναι απώλεια ο Μακ απέναντι στην Άλμπα. Κόντρα στους Μαδριλένους ήταν ιδιαίτερα ουσιαστικός με 6 πόντους, 6 ασίστ και 4 ριμπάουντ σε 16:30. Μπορεί να μην είναι ο pass first point guard, αλλά έχει μπει στο «πετσί του ρόλου του» και δημιουργεί για τους συμπαίκτες του.

ΥΓ5: Τι ωραίος τύπος που είναι ο Πάμπλο Λάσο: «Πώς θα είναι ζωή μου χωρίς τον Καμπάτσο; Ίδια. Θα πηγαίνω τα παιδιά μου στο σχολείο και μετά θα πηγαίνω εγώ στην προπόνηση» είπε ο Ισπανός. Εκτός από ατακαδόρος είναι φυσικά και καλός προπονητής. Και δυστυχώς, παρεξηγημένος...

Αφού λάνσαρε έναν καινοτόμο υπερπλήρη οδηγό για τη νέα σεζόν του ΝΒΑ, το Gazzetta ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για ένα NBA Tour χωρίς προηγούμενο. Ο Αντώνης Καλκαβούρας θα βρεθεί σε έξι διαφορετικές πολιτείες των Η.Π.Α. ακολουθώντας τους πρωταθλητές Μιλγουόκι Μπακς του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Μείνετε συντονισμένοι, το περιεχόμενο θα είναι εντυπωσιακό!

 

Γιώργος Κούβαρης
Γιώργος Κούβαρης