Παναθηναϊκός: Η υπομονή είναι αρετή

Παναθηναϊκός: Η υπομονή είναι αρετή

Γιώργος Κούβαρης Γιώργος Κούβαρης
Παναθηναϊκός: Η υπομονή είναι αρετή
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του gazzetta.gr στην Google
Ο Γιώργος Κούβαρης βρέθηκε στο Κάουνας με την αποστολή του Παναθηναϊκού και γράφει για τη μεγάλη νίκη των «πρασίνων» επί της Ζάλγκιρις την οποία είχε μεγάλη ανάγκη σε αυτό το χρονικό σημείο ενώ εξηγεί ότι ακόμα μεγαλύτερη σημασία έχει η εμφάνιση και το πώς παρουσιάστηκαν ύστερα από τις μέτριες (έως και κακές) εμφανίσεις.

Πρέπει να καταλάβουν όλοι κάτι: Ούτε καταστράφηκε το σύμπαν την περασμένη Τρίτη στη Μπολόνια επειδή ηττήθηκε ο Παναθηναϊκός έχοντας παρουσιαστεί κατώτερος των περιστάσεων, αλλά ούτε και έγιναν τώρα όλα μέλι-γάλα και είναι έτοιμος να… πανηγυρίσει την Euroleague ύστερα από μια εξαιρετική εμφάνιση και μια μεγάλη νίκη στο Κάουνας απέναντι στην πολύ φορμαρισμένη Ζάλγκιρις των έξι συνεχόμενων νικών.

Ούτε είναι σωστοί οι αφορισμοί και η ισοπέδωση ύστερα από ήττες και κακές εμφανίσεις, αλλά ούτε είναι σωστή και η μεγάλη αποθέωση από νίκες όπως και αυτή στη Λιθουανία σε αυτό το χρονικό σημείο της σεζόν. Και το λέω τώρα. Μετά από το καλύτερο (κατ’ εμέ) φετινό παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Καλύτερο ακόμα και από αυτό στη Μαδρίτη.

Δεν έπαιξε… ινδιάνικο μπάσκετ. Δεν ήταν «όσα βάλουμε και όσα φάμε». Δεν ήταν εντός έδρας παιχνίδι όπου η δυναμική που παίρνει είναι διαφορετική. Υπήρχε στόχευση. Διάβασμα. Μικρές λεπτομέρειες που έκαναν την διαφορά. Προσεγμένες και άκρως μελετημένες κινήσεις. Άψογη καθοδήγηση. Και οι παίκτες πιο συγκεντρωμένοι από ποτέ.

Υπήρχε λόγος για τον πληγωμένο τους εγωισμό

 

Ο Παναθηναϊκός διέλυσε καθετί που θα μπορούσε να είχε σχεδιάσει η Ζάλγκιρις. Την πέταξε έξω από τα νερά της. Της «χάλασε» το παιχνίδι και την έβγαλε από την comfort zone της. Και αυτήν την φορά, ακόμα και όταν βρήκε η λιθουανική ομάδα αυτό το «εκρηκτικό» πεντάλεπτο όπου είχε μπει για τα καλά και ο κόσμος (σ.σ. και πιστέψτε με η ατμόσφαιρα στην Zalgirio Arena είναι τρομερή) στην εξίσωση, αντέδρασε. Δεν πανικοβλήθηκε. Δεν ήπιε κανείς θάλασσα. Ήταν όλοι «sticked to the plan» (που λένε και στο… χωριό του Κέντρικ Ναν στο Ιλινόις) εφαρμόζοντας στο 101% τα όσα είχαν σχεδιαστεί στην προπόνηση την παραμονή του αγώνα.

Άλλωστε και ένας εκ των βοηθών του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο Βασίλη Σίμτσακ, μιλώντας στην Nova, είπε ξεκάθαρα ότι αυτά που είχε σχεδιάσει ο Σέρβος στα τάιμ άουτ, έβγαιναν και στο παρκέ. Γιατί καλό είναι να υπάρχει η σωστή τακτική, αλλά θα πρέπει και οι παίκτες να εκτελούν σωστά το πλάνο. Και στο Κάουνας έγινε. Και με το παραπάνω.

Εκτός από τακτικό κομμάτι στο οποίο θα αναφερθώ παρακάτω, σημαντικό ρόλο, ίσως τον σημαντικότερο σε αυτήν την περίοδο που δεν έπαιζε καλά ο Παναθηναϊκός, είναι το πνευματικό. Οι παίκτες είχαν πεισμώσει. Είχε πληγωθεί ο εγωισμός τους. Γιατί; Επειδή γνωρίζουν τι παίκτες είναι, ξέρουν την ποιότητα τους αλλά δεν τους έβγαινε στο παρκέ.

Και υπάρχει εξήγηση. Και έχει να κάνει με την χημεία και τους ρόλους που προσπαθούν όλοι να αφομοιώσουν από τη στιγμή που η ομάδα είναι πλήρης και χωρίς απουσίες. Διαφορετικά αποκτάει κάποιος παίκτης ρυθμό όταν παίζει συνέχεια και τελείως διαφορετικά όταν θα πρέπει να διαχειριστεί το μεγάλο rotation. Κάποιοι θα παίζουν περισσσότερο. Κάποιοι λιγότερο. Κάποιοι καθόλου. Να, πάρτε για παράδειγμα τον Μπάντιο ο οποίος έγραψε «DNP» σε αυτό το ματς. Κάποιοι θα έχουν ειδικούς ρόλους που πρέπει να αφομοιώσουν. Όμως όλοι θα έχουν τις ευκαιρίες τους. Δεδομένο αυτό.

Η γλώσσα του σώματος και το «αυτό θέλει να είναι» του Ομπράντοβιτς

...

Πάντως, μιας και βρέθηκε σε Μπολόνια και Κάουνας μπορώ να πω με σιγουριά ότι μετά την ήττα από τη Βίρτους, σαν να… άλλαξε το τσιπάκι μέσα τους. Σαν να γύρισε ο διακόπτης. Φαινόταν στα πρόσωπα τους. Στη γλώσσα του σώματος. Αν θα συνεχιστεί και την επόμενη εβδομάδα στην Βαλένθια; Αυτό είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο.

Δεν αποκλείεται στην Ισπανία να βγουν πάλι κάποιες παθογένειες. Ναι, μπορεί να συμβεί σε ΑΥΤΗΝ (και το τονίζω, σε ΑΥΤΗΝ) την χρονική στιγμή και, έως έναν βαθμό, να είναι και λογικό. Η ομάδα ακόμα μοντάρεται από τον Ομπράντοβιτς και δεν πρέπει να βγαίνει κανένα απολύτως συμπέρασμα. Κριτική να γίνεται. Όχι όμως τελεσίδικα συμπεράσματα. Ότι «αυτό είναι» και τέλος. Ούτε «αυτό ήταν» στα πέντε πρώτα ματς, ούτε «αυτό ήταν» στα επτά που ακολούθησαν και ούτε «αυτό είναι» με την εικόνα στο Κάουνας. Μπορώ να πω ότι «αυτό θέλει» ο Σέρβος προπονητής «να είναι». Όμως ακόμα είναι νωρίς.

Γι’ αυτό και μου αρέσει να λέω (γενικά ως μότο και στάση ζωής) ότι η «υπομονή είναι αρετή». Χρειάζεται υπομονή μέχρι να εμφανιστεί ο Παναθηναϊκός, όπως ακριβώς τον σχεδιάζει και τον οραματίζεται ο Ζοτς, όπως ακριβώς πρέπει να είναι ο Παναθηναϊκός.

Φαλ και Χουάντσο, τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα

...

Πάντως είδαμε ότι στο Κάουνας λειτούργησαν όλα όπως ακριβώς έπρεπε να γίνουν. Και είχε να κάνει αφενός με την προετοιμασία του αγώνα και αφετέρου με την απόλυτη συγκέντρωση που είχαν όλοι οι παίκτες. Όλοι όμως. Από τον Χέιζ-Ντέιβις που έπαιξε για 32:47 λεπτά έως και τον Ντίνο Μήτογλου που έπαιξε 06:42, τα λιγότερα από οποιονδήποτε άλλον συμπαίκτη του. Το πιο σημαντικό όλων; Ότι όλοι ήταν έτοιμοι. Πανέτοιμοι για την ακρίβεια. Και έχω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Το πρώτο ο Μουστάφα Φαλ. Είχε να παίξει από τις 30 Οκτωβρίου και πιο συγκεκριμένα στην Πόλη κόντρα στην Εφές. Και έως τότε είχε συνολικά 34:21 λεπτά συμμετοχής σε έξι ματς που είχε αγωνιστεί. Παίκτης είναι. Θέλει ένα αγωνίζεται. Ο Ζοτς τον κρατούσε στον πάγκο ή ακόμα και εκτός 12άδας όπως για παράδειγμα στην Μπολόνια. Εκείνος συνεπέστατος στις προπονήσεις. Πάντα εκεί. Στο 100%. Ήταν πανέτοιμος γιατί ήξερε ότι θα ερχόταν και η σειρά του. Και ήρθε. Και έπαιξε 14:49 λεπτά, τα περισσότερα από κάθε άλλο ματς τη φετινή σεζόν στην Euroleague. Και είδαμε τι έκανε. Απενεργοποίησε τον Βαλαντσιούνας, τον έβγαλε εντελώς εκτός αγώνα και (ουσιαστικά) στέρησε από την Ζάλγκιρις τον ηγέτη της σε αυτό το ματς. Σπαθιά; Όχι, δεν κατάπιε ο Φαλ.

Το δεύτερο παράδειγμα ήταν ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ. Έως και τα τέλη της 3ης περιόδου παρακολουθούσε το ματς από τον πάγκο. Δεν είχε μπει στο παιχνίδι. Πέρασε για πρώτη φορά στο 01:34 για το τέλος της 3ης περιόδου. Αγωνίστηκε στα υπόλοιπα 11:34 ώρες να βγει καθόλου από το παιχνίδι. Έμεινε απόντος θα πει κάποιος; So what θα πω εγώ; Ήταν από τους MVP του αγώνα με 5 ριμπάουντ, 1 τάπα και αμυνάρες. Α! Προσέξτε.

Είχε και +16 στο +/- της παρουσίας του δύο παρκέ, το δεύτερο μεγαλύτερο (μαζί με τον Ναν) μετά το +20 του Ματίας Λεσόρ. Μην περιμένετε να κρίνετε την απόδοση ενός παίκτη σ’ ένα ματς μόνο κοιτάζοντας το φύλλο της στατιστικής. Δεν λέει πάντα την αλήθεια. Όπως δεν την είπε ολοκληρωτικά και για τον Γάλλο σέντερ. Πολύ καλό παιχνίδι από τον Ματίας. Σοβαρός και συγκεντρωμένος. Και έχοντας κάνει και πόστερ τον Βαλαντσιούνας. Θα έχει να την θυμάται αυτήν την φάση ο Λεσόρ…

Οι ιδιαίτεροι Ναν και Χέιζ-Ντέιβις

...

Εκεί που η στατιστική… είπε πολλά πράγματα ήταν για τους Κέντρικ Ναν και Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Ο πρώτος ενεργοποίησε και πάλι το «MVP Mode», σημείωσε 14 από τους 17 πρώτους πόντους της ομάδας του στην τελευταία περίοδο (από τους 21 συνολικά) και ουσιαστικά κουβάλησε τον Παναθηναϊκό έως και την τελική επικράτηση. Όπως λένε και οι Αμερικανοί «when the going gets tough, the tough get going», δηλαδή στα δύσκολα αναλαμβάνουν δράση αυτοί που πρέπει να αναλάβουν. Και ξέρουν και πώς να τα βγάλουν πέρα. Και αν μη τι άλλο ο Κέντρικ Ναν έχει αυτό το χάρισμα. Όσοι λίγοι…

Όσο για τον Χέιζ-Ντέιβις; Έδειξε γιατί πρέπει να παίρνει περισσότερες μπάλες στα χέρια του. Χωρίς εκείνον ο Παναθηναϊκός δεν θα είχε κόψει τον βήχα των Λιθουανών. Έβαλε τις βάσεις. Και σταμάτησε να κάνει «αμερικάνικο» στα παιχνίδια. Δηλαδή τρέξιμο πάνω-κάτω, βάζοντας πίσω το «εγώ» του, δίνοντας χώρο στους συμπαίκτες του, χωρίς να τον νοιάζει για το αν θα πάρει 5, ένα ή και κανένα σουτ. Ο Ζοτς ήξερε ότι αυτό έπρεπε να αλλάξει. Του έδωσε μπάλες και ελευθερία. 20 πόντοι με 15 προσπάθειες, 6 ριμπάουντ, 2 κλεψίματα, 2 ασίστ. Άντε να μπαίνει (και εκείνος) στην επιθετική εξίσωση. Γιατί σε όλα τα υπόλοιπα ήταν παντού.

Εν κατακλείδι. Αυτή η νίκη ήταν πολύ σημαντική για να αλλάξει το τσιπάκι της ψυχολογίας, η ομάδα να ανασάνει και να μπορεί να δουλέψει πολύ πιο ήρεμη στις επόμενες 1-2 προπονήσεις έως και το ματς με την πρωτοπόρο Βαλένθια. Μεγάλο στοίχημα και αυτό το παιχνίδι βάζοντας στο τραπέζι τον δαιμονιώδη ρυθμό των πολλών κατοχών της ισπανικής ομάδας. Έχουμε μέρες έως την Τρίτη (24/11).

Θα γίνω κουραστικός αλλά δεν θα σταματήσω να το λέω. Ο Ομπράντοβιτς, ξέρει… Υπομονή.

ΥΓ: Κώστας Σλούκας. Δεν υπάρχει άλλος. Τελεία.

VISA: «Το Ζεις με Πάθος-Το Ζούμε Μαζί Σου»

@Photo credits: INTIME, eurokinissi
 

Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.

Γιώργος Κούβαρης
Γιώργος Κούβαρης

Τα 2/3 της ζωής του βρίσκεται στο δημοσιογραφικό «μετερίζι». Γεννημένος το 1977 στην Αθήνα, ο Γιώργος Κούβαρης έκανε τα πρώτα του βήμα στα μέσα της δεκαετίας του '90 από το πάλαι ποτέ κραταιό «Εθνοσπόρ» και συνέχισε στις εφημερίδες «Έθνος» και «Goal News» για τα επόμενα 25 χρόνια. Από το 2016 αποτελεί μέλος της οικογένειας του Gazzetta και ασχολείται με το ρεπορτάζ του μπασκετικού Παναθηναϊκού. Είναι ρετρολάγνος, λατρεύει τις δεκαετίες του '80 και του '90 σε όλα τα επίπεδα, παρακολουθεί ανελλιπώς μπάσκετ, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του θα τον βρείτε να κάνει «strike» σε κάποια αίθουσα bowling...