Έχει γίνει ο Παναθηναϊκός ομάδα Ομπράντοβιτς;

• Παναθηναϊκός: Οι ορθόδοξες αποφάσεις και η σωστή στόχευση θα τον φέρουν πιο κοντά στην διεκδίκηση της Euroleague!
• Ολυμπιακός: Διατήρησε την σκληράδα πίσω και ξαναβρήκε την ποιότητα μπροστά!

Πλησιάζουμε αισίως στο 1/3 της regular season (για την ακρίβεια βρισκόμαστε στο 28,9%) και από την αρχή της εφετινής σεζόν όλη η Ευρώπη ασχολείται με την ελληνική κυριαρχία στην Euroleague. Μετά από 11 παιχνίδια, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός συγκατοικούν στην κορυφή της βαθμολογίας (ισόβαθμοι με Βαλένθια και Μπαρτσελόνα), ενώ αμφότεροι έχουν αντιμετωπίσει ουκ ολίγα προβλήματα έως τώρα.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι οι «πράσινοι» μπήκαν στην σεζόν χωρίς Ναν, Σλούκα, Φαλ και Χέιζ-Ντέιβις, ενώ στην συνέχεια έχασαν για μερικά ματς τον Ερνανγκόμεθ και τον Ρογκαβόπουλο, ξεκινώντας την πορεία τους με κυριαρχικό μπάσκετ και αμυντικό ”bullying” στους αντιπάλους;

Ποιος μπορεί να παραγνωρίσει ότι οι «ερυθρόλευκοι» έβγαλαν με σχεδόν άριστα το 1/3 των αγώνων τους εκτός Ελλάδας με ποσοστό επιτυχίας 83,3% (ρεκόρ 5-1) και παρά την τιμωρία του Ντόρσεϊ (εκτός ομάδας για έναν μήνα), τους τραυματισμούς των Μοντέρο και Φουρνιέ και το ντεφορμάρισμα του Μιλουτίνοφ, έχουν μία νίκη περισσότερη σε σχέση με τον αντίστοιχο περσινό απολογισμό τους μετά από 11 αγώνες;

Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν οι πρωταθλητές Ευρώπης αυτοί που έχασαν μέσα στην έδρα τους και στην τρεχουσα οι μέχρι πρότινος μοναδικοί «ένοικοι» του «ρετιρέ» της κατάταξης, αλλά και τι μ’ αυτό; Μήπως δεν θα την βρουν την άκρη και οι δύο στην διάρκεια της διαδρομής και δεν θα τερματίσουν με σίγουρο το πλεονέκτημα της έδρας για τα playoffs; Για να μην προεξοφλήσω ότι πολύ σύντομα θα καπαρώσουν τις δύο πρώτες θέσεις της κανονικής περιόδου.

Είναι τέτοια η τεχνογνωσία των οργανισμών, το βάθος και η ποιότητα των ρόστερ αλλά και η εμπειρία και οι παραστάσεις των προπονητών τους, που από όποια σκοπιά και το πιάσει κανείς, οι δύο ελληνικές ομάδες δεν γίνεται να μην πρωταγωνιστήσουν και φέτος. Κοινώς, αν είναι πρωτοι με τόσα προβλήματα, τι θα γίνει όταν είναι πλήρεις και βρουν την φόρμα τους;

Θα έλεγα ότι θα παίξουν σίγουρα στον τελικό της 30ης Μαϊου, αλλά επειδή το ξαναείδαμε το έργο της παρηγοριάς πριν από 1,5 χρόνο και πάλι στο Άμπου Ντάμπι, ας μην τα γκαντεμιάσουμε τόσο πολύ... Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να έχει περισσότερες πιθανότητες να συμβεί.

Το ζητούμενο, λοιπόν στην παρούσα χρονική στιγμή δεν είναι τι θα γίνει την ερχόμενη άνοιξη αλλά πως οι δύο κολοσσοί του ελληνικού μπάσκετ θα αποκτήσουν αγωνιστικές σταθερές για να αρχίσουν να παρουσιάζουν ένα πρόσωπο που θα εμπνέει περισσότερη εμπιστοσύνη.

Ας επιχειρήσουμε μαζί τον καθιερωμένο εβδομαδιαίο απολογισμό των πεπραγμένων για τους «αιώνιους» στην Euroleague, αρχίζοντας από τα πιο «φρέσκα κουλούρια».

Παναθηναϊκός: Οι ορθόδοξες αποφάσεις και η σωστή στόχευση θα τον φέρουν πιο κοντά στην διεκδίκηση της Euroleague!

Μετά το εντυπωσιακό πέρασμα από την Μαδρίτη και την καλυτερη επιθετική βραδιά της σεζόν σε παιχνίδι με υπερβολικά υψηλές κατοχές και με δεδομένο ότι το διάστημα που μεσολάβησε, είχε λιγότερη επιβάρυνση (δεν υπήρχε ταξίδι) και περισσότερες ποιοτικές προπονήσεις, από τη στιγμή που ο «επτάστερος» επέστρεψε στις αμυντικές εργοστασιακές του ρυθμίσεις, δεν σας κρύβω ότι περίμενα πολύ καλύτερη εικόνα κόντρα στην Μπαρτσελόνα.

Κατά βάση πίστευα πιο ξεκάθαρους ρόλους και περισσότερο χρόνο συμμετοχής σε έναν εκ των Γκραντ, Μπάντιο και Σλούκα όσον αφορά στο κομμάτι του καθαρά οργανωτικού και δημιουργικού point-guard. Και ίσως να δούμε κάποια στιγμή σχήμα με τρία guard.

Πάνω απ’ όλα, όμως, θεωρούσα ότι ακόμη και σε μία μέτρια επιθετική έως και κακή επιθετική βραδιά (σούταρε με 38,7% εντός πεδιάς) , από την στιγμή που ο Παναθηναϊκός θα έπαιζε άμυνα και θα κρατούσε την Μπαρτσελόνα αρκετά χαμηλότερα από τους 91,2 πόντους ανά αγώνα που σκόραρε στις τέσσερις τελευταίες νίκες της εκτός έδρας, στην χειρότερη περίπτωση κουτσά-στραβά, θα έκανε το 2/2.

Και η αλήθεια είναι ότι βρέθηκε πολύ κοντά όταν στο 30’ προηγήθηκε με +14 (57-43), έχοντας κατεβάσει τους «μπλαουγκράνα» στο 31,1% εντός πεδιάς και στο 33’ με +13 (62-49)! Και όλα αυτά χωρίς να έχει ουσιαστική δημιουργία από τα guard (o καλύτερος δημιουργός του ήταν ο Χέιζ-Ντέιβις με 6 ασίστ) και χωρίς οι επιλογές του στην επίθεση να προέρχονται από ένα πλάνο ή μέσα από συνεργασίες.

Έστω και με “hero ball” κατά κύριο λόγο από τον Φρανσίσκο και λιγότερο από τον Ναν, το «τριφύλλι» έφερε το ματς εκεί που ήθελε. Θυμίζω ότι στα επτά προηγούμενα παιχνίδια που ο αντίπαλός του δεν σκόραρε πάνω από 80 πόντους, γνώρισε ισάριθμες ήττες!

Παρ’ όλα αυτά, όμως, ένα καταστροφικό 10λεπτο, που άρχισε από βιαστικές επιλογές στην επίθεση και προκαλούσε ανισορροπία στην άμυνα, έφτασε και περίσσεψε για να στραβώσει το πράγμα και να έρθουν τα πάνω-κάτω για το τελικό 74-76.

Με άλλα λόγια δηλαδή για να θυμηθεί ότι είναι στο παρκέ ο άφαντος μέχρι εκείνο το σημείο Ταϊρίς Μάρτιν (12π. & 2ασ.), ο οποίος σκόραρε ή αποφάσισε για τους 17 από τους 20 πρώτους πόντους των Καταλανων στην 4η περίοδο και εν συνεχεία, για να βρει ρυθμό ο Τζάστιν Ρόμπινσον (24π. με 5/8 τριπ.), που έβαλε τους 13 τελευταίους της ομάδας του συνολικά 16 από το 35ο λεπτό και μετά!

Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσετε ότι ο Παναθηναϊκός δεν έκανε επίθεση (του έμεινε η μπάλα στα χέρια) στο διάστημα των 2,6 δευτερολέπτων μετά την τελευταία επαναφορά, είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς κατά πόσο αυτή η σουπερ ταλαντούχα ομάδα έχει αρχίσει να αποκτά την ταυτότητα που θέλει ο προπονητής της και να έχει αμφιβολίες για το έως τώρα αποτύπωμα του Ζέλικο στην αγωνιστική της εικόνα...

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με τόσους πρωτοκλασάτους παίκτες και με τόσο δυσδιάκριτα όρια για τους ρόλους των guard που έχει επιλέξει ο «Ζοτς», το έργο του είναι δύσκολο και ίσως να του πάρει και περισσότερο χρόνο. Το σίγουρο είναι ότι όσο κι αν αργήσουν οι «πράσινοι» να πλησιάσουν στα standards που θέλει ο Ομπράντοβιτς για την ομάδα του, περισσότερο θα νικάνε παρά θα χάνουν!

Και αυτό είναι το πλέον παρήγορο και ενθαρρυντικό για την δυσκολη περίοδο του μονταρίσματος και σχετίζεται με την ποιότητα των παικτών και την εμπειρία του coach.

Ολυμπιακός: Διατήρησε την σκληράδα πίσω και ξαναβρήκε την ποιότητα μπροστά!

Στην κατάσταση που βρισκόταν τις δύο τελευταίες εβδομάδες η ομάδα του Πειραιά, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και με την φόρα που είχε πάρει η Ντουμπάι (ήρθε στην Αθήνα μετρώντας 4 συναπτές εκτός έδρας νίκες και μέση παραγωγικότητα 98,5 πόντων ανά αγώνα), ήταν δύσκολο για κάποιον να προβλέψει την ευκολία με την οποία έμελλε έρθει η επιστροφή στις νίκες (101-72) και πολλώ δε μάλλον την πλήρη κυριαρχία και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

Το άριστο πλάνο του Μπαρτζώκα, όμως και η πολύ ορθολογική διαχείριση των παικτών και των σχημάτων που παρουσίασε στο παρκέ της “Sunel Arena”, δεν θα είχε κανένα αντίκρισμα αν οι παίκτες δεν το «αγόραζαν πλήρως» και αν δεν κατέθεταν την διάθεση και την ένταση (10 κλεψίματα και 4 κοψίματα) που έβγαλαν στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα.

Το ότι χωρίς τους 28 πόντους που προσέφεραν στις πρώτες 5-6 αγωνιστικές ο Μοντέρο με τον Ντόρσεϊ και με τον Μιλουτίνοφ ωσεί παρόντα από το ξεκίνημα της σεζόν, ο Ολυμπιακός θα χρειαζόταν μόλις 3,5 εβδομάδες με σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του, για να ξαναπαίξει ένα πραγματικά σπουδαίο παιχνίδι, είναι αποτέλεσμα της επίδρασης που έχει ο προπονητής στους παίκτες αλλά και του υψηλού βαθμού αφομοίωσης που υπάρχει στο «λιμάνι» σχετικά με το μπάσκετ που θέλει να παίξει ο προπονητής.

Ελάχιστες ομάδες μπορούν από την μία εβδομάδα στην άλλη να πάνε από τους 57 πόντους σε 40 λεπτά, στο ίδιο νούμερο μόνο στο πρώτο ημίχρονο και ταυτόχρονα υπερδιπλασιάσουν τις ασίστ τους (από τις 9 πήγαν στις 20) και να υποπολλαπλασιάσουν τα λάθη τους (από τα 13 με τον Ερυθρό, τελείωσαν μόλις με 4), διαλύοντας μία από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες όπως αυτή του Πασκουάλ.

Οι Πειραιώτες μπορεί να έχασαν από τους Κυπελλούχους Σερβίας και να κινδύνευσαν με ήττα στο Μαρούσι με τον Φουρνιέ να ρίχνει τούβλα (9/36 σουτ) και να έχει κακές αποφάσεις, αυτή η εμπιστοσύνη όμως, τον βοήθησε να ανακτήσει πολύ γρήγορα τον επιθετικό του ρυθμό και το άριστο ματς (28π. & 5ασ. με 5/7 τριπ.) που έκανε με την πρωταθλήτρια της Αδριατικής Λίγκας, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ολική επαναφορά της ομάδας του.

Ο προπονητής των «ερυθρόλευκων» είδε την ομάδα του στο πληρέστερο εφετινό της παιχνίδι, επειδή κατάφερε να διατηρήσει φρέσκια την επίθεσή της με τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ και τον Εντζάι στην second unit (από την οποία απουσίαζαν τα δύο πρώτα «βιολιά», ο Φουρνιέ και ο Βεζένκοβ) κι ενώ ο Τζόσεφ της είχε δώσει τρομερό ρυθμό και εντυπωσιακή καθοδήγηση στην 1η περίοδο, φτάνοντας να έχει σκοράρει 97 πόντους και να έχει ξεφύγει με +36 στο 34ο λεπτό!

Παράλληλα με το πολύ ποιοτικό επιθετικά παιχνίδι (20ας./4λ., 69% στα δίποντα και 44% στα τρίποντα), όμως, οι πρωταθλητές Ευρώπης διατήρησαν την αμυντική σκληράδα που έχουν αποκτήσει αμά τη επιστροφή του από την Βαρκελώνη. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι την 6η αγωνιστική δέχονταν κατά μέσο όρο 89,8 πόντους ανά αγώνα, ενώ έκτοτε καμία ομάδα δεν τους σκοράρει παραπάνω από 78 πόντους απέναντί τους και έχουν μέσο παθητικό που δεν ξεπερνάει τους 70 (μ.ο. 69,8π.)!

Η νίκη και ο τρόπος με τον οποίο επετεύχθη ήταν βάλσαμο από πολλές απόψεις. Κατ’ αρχάς λόγω της αναρρίχησης στην κορυφή και της τονωτικής ένεσης που πάντα σε περίοδο προβλημάτων προκαλεί μία τόσο πειστική εμφάνιση, ειδικότερα όταν ακολουθεί μία τριάδα αγώνων-φωτιά, όπως κόντρα σε Άρη και Μακάμπι εκτός και με Ρεάλ εντός.

Δεν ξέρω κατά πόσο ο Μπαρτζώκας θα ρίξει τον Ντόρσεϊ στην μάχη στο “Nick Galis Hall” (μετά την διατήρηση της αφαίρεσης δύο βαθμών, αν ο Ολυμπιακός χάσει, θα βρεθεί στο -2 από τον Άρη), ωστόσο, η προσθήκη του στο rotation και η εξέλιξη της επανένταξής του, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Και ως προς την επίδρασή της στο παιχνίδι της ομάδας αλλά και στις προσαρμογές που θα γίνουν, αλλά και ως προς τον βαθμό που θα επηρεαστεί θετικά ή αρνητικά η πορεία της σε Ελλάδα και Ευρώπη στο άμεσο μέλλον.

VISA: «Το Ζεις με Πάθος – Το Ζούμε Μαζί Σου»