Παναθηναϊκός: Μια κακή μέρα στην δουλειά, τίποτε περισσότερο…

• Προς το παρόν δεν κοστίζει τίποτε απολύτως
• Η σωστή αντιμετώπιση του Ομπράντοβιτς
• Η άμυνα και ο Ναν

Κάποια στιγμή θα γινόταν. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην συνέβαινε. Άλλωστε το ανέφερα και αμέσως μετά το ματς με την Παρτίζαν. Δεδομένα θα βλέπαμε και κακές βραδιές των «πρασίνων» στην Euroleague. Δεδομένα θα έχανε ο Παναθηναϊκός. Στην τελική έχετε δει εσείς καμιά ομάδα να πηγαίνει… τρένο έως το τέλος; Ρητορικό το ερώτημα. Σαφέστατα και όχι.

Απλά, αυτή η κακή βραδιά, η πρώτη στην φετινή διοργάνωση, ήρθε νωρίς. Απέναντι σε μια πολύ καλή ομάδα. Με ποιοτικούς παίκτες και μ’ έναν πετυχημένο προπονητή, ο οποίος γνωρίζει όσο λίγοι την Euroleague. Όπως γνωρίζει και τον Ομπράντοβιτς, βεβαίως-βεβαίως. Τόσα χρόνια συνεργάτες. Δεν θα γνωρίζει τις προπονητικές του σκέψεις και την μπασκετική του φιλοσοφία; Ε, όσο να ‘ναι τον βοηθούν στο να προετοιμάσει το πλάνο του κάθε φορά που τον αντιμετωπίζει.

Δοθείσας της ευκαιρίας, πρέπει να βγάλουμε το καπέλο στον Ιτούδη. Σε αυτό το ματς είχε «διαβάσει» τα πάντα, είχε προσέξει (και ετοιμάσει) και την παραμικρή λεπτομέρεια, ήξερε που και πώς να «χτυπήσει» τον «λαβωμένο» (λόγω των απουσιών του), Παναθηναϊκό και θαρρώ ότι πραγματοποίησε ένα εξαιρετικό (αν όχι άριστο) κοουτσάρισμα σε αυτό το παιχνίδι. Κλείνω την παρένθεση για τον Έλληνα προπονητή και άλλοτε ομοσπονδιακό, και πάω παρακάτω.

Προς το παρόν δεν κοστίζει τίποτε απολύτως

Όπως ανέφερα προηγουμένως, αυτή η ήττα ήρθε νωρίς. Και πάνω στη σειρά των εντός έδρας αγώνων. Μια σειρά αγώνων από την οποία ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να είχε όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Από τα οκτώ πρώτα του παιχνίδια, τα επτά θα ήταν εντός έδρας. Ένα ρεκόρ 7-1 θα ήταν μια πολύ καλή συγκομιδή. Σίγουρα θα μπορούσε και το 8-0 αλλά και το 6-2 δεν θα ήταν άσχημο. Και αυτό λόγω των πολλών απουσιών και του… μισού ρόστερ που είχε διαθέσιμο.

Μετά την ήττα από τη Χάποελ Τελ Αβίβ, πιστεύω ότι στο τέλος της ημέρας θα πιάσει το εξαιρετικό 7-1 πριν ξεκινήσει τα ταξίδια στην Ευρώπη καθώς στη συνέχεια θα έχει έξι παιχνίδια εκτός έδρας και μόλις ένα στο «T-Center», το εξής με την Μπαρτσελόνα στις 13 Νοεμβρίου. Το αμέσως επόμενο; Το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό σχεδόν έναν μήνα αργότερα (11/12), όπερ και σημαίνει ότι αρχίζει και δυσκολεύει πολύ το πρόγραμμα για το «τριφύλλι». Τόσο αγωνιστικά, όσο και ενεργειακά με τα τόσα πολλά ταξίδια που ακολουθούν. ‘Όμως μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα. Άλλωστε τώρα ο Ολυμπιακός δεν είχε μια σειρά αγώνων εκτός έδρας έχοντας κερδίσει τα τέσσερα από τα πέντε; Τρομερή συγκομιδή και γι' αυτό πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε βρίσκεται ένα σκαλοπατάκι (μικρό όχι μεγάλο) πιο πάνω (και λόγω του προγράμματος που είχε) από τον Παναθηναϊκό.

Προς το παρόν η ήττα από τη Χάποελ δεν κοστίζει για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τους παίκτες του. Τώρα αν στο τέλος της κανονικής περιόδου και όταν γίνει το τελικό ταμείο έχει «επηρεάσει» την κατάταξη της ομάδας, είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο. Δεν πιστεύω ότι θα επηρεάσει. Θα βρει άλλες «καλές νίκες» γιατί δεδομένα θα έρθουν και άλλες «κακές ήττες». Καμία ομάδα δεν μπορεί να αποδίδει πάντα καλά, θα ήταν… αφύσικο.

Η σωστή αντιμετώπιση του Ομπράντοβιτς

Για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τους παίκτες του ήταν, απλά και μόνο, μια κακή μέρα στη δουλειά. Τίποτε το περισσότερο, τίποτε το ανησυχητικό. Και πραγματικά μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο την αντιμετώπισε ο Σέρβος προπονητής. Λίγες ώρες μετά το παιχνίδι με την Χάποελ και πιο συγκεκριμένα στην προπόνηση του Σαββάτου (17/10) που θα ακολουθήσει, θα μιλήσει για το ματς με το Περιστέρι (18/10, 13:00) που ακολουθεί αμέσως μετά. Ούτε γκρίνιες, ούτε καταστροφολογίες, ούτε τίποτε. Θα έχουν τον χρόνο να αναλύσουν τα λάθη. Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και μετά τον ημιτελικό του Super Cup. So what? Το άφησαν και πήγαν παρακάτω έχοντας υπογραμμίσει όλα όσα έπρεπε να συζητηθούν και στη συνέχεια να διορθωθούν.

Άλλωστε είναι τόσο γρήγοροι οι ρυθμοί των αγώνων που δεν υπάρχει ο χρόνος για να μένει πίσω ο Παναθηναϊκός. Θα πάει αμέσως παρακάτω. Ειδικά από τη στιγμή που άπαντες γνωρίζουν τις δυνατότητες της ομάδας όταν έρθει η στιγμή που θα μπορεί να παίζει πλήρης και χωρίς απουσίες. Όταν δουλέψουν όλοι μαζί, χτίσουν μια χημεία και περάσει κάποια χρονικό διάστημα θα μπορέσουμε να πούμε περισσότερα για το αγωνιστικό προφίλ του Παναθηναϊκού.

Προς το παρόν δεν έχει μπει ακόμα ο καλύτερος παίκτης της ομάδας, ο Κέντρικ Ναν. Και ακόμα και χωρίς εκείνον, οι «πράσινοι» δεν μοιάζουν ναι είναι… γήινοι μπασκετικά. Η Χάποελ έπαιξε, για εμένα, το τέλειο παιχνίδι, τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός είχε σε κάκιστη μέρα τον Χέιζ-Ντέιβις ο οποίος ήταν περισσότερο επιζήμιος σε αυτό το παιχνίδι, παρά βοηθητικός. Ό,τι ισχύει για την ομάδα, ισχύει και για τους παίκτες. Ούτε εκείνοι μπορούν να είναι συνέχεια στα «κόκκινα».

Η άμυνα και ο Ναν

Επίσης: Το μεγάλο όπλο του Παναθηναϊκού φέτος είναι η άμυνα. Πριν από το ματς με τη Χάποελ δεχόταν 69,4 πόντους και οι Ισραηλινοί επικράτησαν με 21,6 πόντους περισσότερους! Κοινώς δεν λειτούργησε τίποτε σωστά στην άμυνα των «πρασίνων» ή για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, η ομάδα του Ιτούδη ήταν εκείνη που ανάγκασε το «τριφύλλι» να παρουσιάσει αυτό το πρόσωπο. Και θεωρώ ότι βάσει της εικόνας του αγώνα, ακόμα και τρία δεκάλεπτα να υπήρχαν ακόμα, δεν θα άλλαζε ο τελικός νικητής γιατί πολύ απλά δεν άλλαξε καθόλου η εικόνα του ματς. Από το πρώτο έως και το τελευταίο λεπτό, με εξαίρεση κάποια μικρά ξεσπάσματα του Παναθηναϊκού (δίχως όμως ουσιαστικά συνέχεια) η Χάποελ ήταν το «αφεντικό».

Από τη στιγμή που η φημισμένη «πράσινη» άμυνα… έμπαζε από παντού σε αυτό το παιχνίδι έχοντας δεχθεί 42 πόντους από το «ζωγραφιστό» και έχοντας δώσει το δικαίωμα στους φιλοξενούμενους να μοιράσουν 22 φορές την μπάλα για μόλις 12 λάθη, ήταν δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός θα είχε πρόβλημα. Και το άσχημο ήταν ότι το πρόβλημα παρέμεινε άλυτο. Με εξαίρεση ένα δίλεπτο-τρίλεπτο καλής άμυνας στην τελευταία περίοδο, οι «πράσινοι» είχαν ξεχάσει την… μέγγενη στο Βελιγράδι και δεν έβρισκαν τρόπο για να περιορίσουν τους αντιπάλους τους.

Είπαμε. Συμβαίνουν αυτά. Και θα ξανασυμβούν. Όμως να σας πω κάτι; Σε κάτι παιχνίδια σαν και αυτά όπου ούτε η επίθεση λειτουργεί καλά (παρά τους 81 πόντους), είναι απαραίτητη η παρουσία του Κέντρικ Ναν. Και θα το διαπιστώσετε και εσείς όταν με το καλό επιστρέψει ο Αμερικανός. Χρειαζόταν η προσωπική φάση, την οποία και έβγαζε μόνο ο Φρανσίσκο. Όμως όταν υπάρχει διπλή απειλή, αυξάνονται και οι πιθανότητες της καλύτερης επίθεσης. Το ερώτημα είναι για την άμυνα; Θα μπορούσαν να συνυπάρξουν μαζί στην περιφέρεια; Σπαζοκεφαλιά. Όμως ο Ομπράντοβιτς θα την βρει την λύση και είμαι σίγουρος γι’ αυτό.