Παναθηναϊκός: Ολική έκλειψη του καλαθιού

Κάθε φορά που βλέπω τον καινούριο Παναθηναϊκό του καινούριου Ομπράντοβιτς σκέφτομαι πάντα το ίδιο πράγμα: γιατί έπρεπε να πάνε στράφι δύο χρονιές προπονητικής ασυναρτησίας και εξωαγωνιστικού χάους στον βωμό του Βερολίνου;

Σύμφωνοι, αναγνωρίζω ότι ο Εργκίν Άταμαν είχε κερδίσει το δικαίωμα να εξαργυρώσει το θαύμα του Βερολίνου με ανανέωση του συμβολαίου του και πριμ παχυλό όσο και η σιλουέτα του, αλλά η αλήθεια του γηπέδου δεν κρύβεται ούτε διαψεύδεται.

Ειδικά στο δεύτερο ήμισυ της περυσινής σεζόν, ο Τούρκος είχε στα χέρια του (με Ναν και Σλούκα και Όσμαν και Χουάντσο) υλικό ισάξιο αν όχι ανώτερο από αυτό με το οποίο ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε τη φετινή χρονιά. Και πέτυχε όχι μία, αλλά δύο τρύπες στο νερό.

Αποτυχία στην Ευρώπη όπου κινδύνευσε να μείνει ακόμα και εκτός πλέι-οφ (τη χρονιά μάλιστα όπου ο σύλλογος οραματιζόταν στέψη μέσα στο σπίτι του, αλλά έζησε τον απόλυτο εφιάλτη), αποτυχία και εντός των τειχών. Ατζέμ πιλάφ.

Βέβαια τότε ο Ομπράντοβιτς έλειπε σε ταξίδι για άλλες δουλειές, στην πατρίδα του, αλλά κυκλοφορούσαν και άλλοι προπονητές εκεί έξω, ικανοί να δώσουν στην ομάδα κατεύθυνση, σουλούπι, φιλοσοφία, αρχές.

Ο φετινός Παναθηναϊκός τα έχει όλα αυτά και -μολονότι ελλιπής- είναι ομάδα με αρχή, μέση και τέλος, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του προπονητή του. Ο Παναθηναϊκός της προηγούμενης διετίας δεν ήταν παρά ένα κακόγουστο αστείο, που γίνεται ακόμα πιο κακόγουστο όταν συγκριθεί με τον φετινό.

Αναγνωρίζω ότι οι ομάδες που αντιμετώπισαν στο ξεκίνημα της ευρωπαϊκής σεζόν οι «πράσινοι» είναι χαμηλού επιπέδου και κινδυνεύουν να πέσουν σαν βαρίδια στο μπαλαούρο της βαθμολογίας. Αναγνωρίζω επίσης, ότι ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε στο μοναδικό παιχνίδι όπου βρέθηκε απέναντί του αντίπαλος ρωμαλέος, στιβαρός και σοβαρός (ΠΑΟΚ).

Ωστόσο, αυτό που έχει φτιάξει ο Ομπράντοβιτς μοιάζει σαν υβρίδιο βγαλμένο από τα εργαστήρια του σύγχρονου μπάσκετ, αυτού που απαιτεί ταχυδύναμη, αθλητικότητα, αμυντικές τανάλιες, ομαδικό πνεύμα, ανθεκτικό κινητήρα, καθώς και αυτό που ονομάζουμε positional size, μπόι και εκτόπισμα σε κάθε θέση της πεντάδας (και του πάγκου).

Μπορεί να του λείπει ένα κορμί στη θέση «5», αλλά το ρόστερ είναι πλημμυρισμέενο από δυναμικούς πολυθεσίτες ικανούς να υπηρετήσουν άμυνα με αλλαγές, παγίδες σε όλα τα μήκη και πλάτη και προπονητικά τρικ, όλα σεε υψηλότατο δείκτη ταλέντου και πείρας.

Η άφιξη του Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις έδωσε μεμιάς νέα διάσταση, αφού ο Αμερικανούς είναι «τριάρι» που ποστάρει, είναι «τεσσάρι» που σουτάρει και τρέχει, είναι πλέι-μέικερ από τα βάθη της ρακέτας, παίζει και άμυνα του θανάτου.

Ο Ομπράντοβιτς άλλαζε σχήματα προς το αλλόκοτο και το ρηξικέλευθο σαν να ήθελε να παίξει με τα νεύρα του παλιόφιλου Όντεντ Κάτας. Λίγο πριν από την ανάπαυλα έριξε στο παρκέ πεντάδα με μοναδικό χειριστή τον Γκραντ δίπλα στους Χέις-Ντέιβις, Μαντζούκα, Γιαμπουσέλε, Μήτογλου και τότε το ελληνικό καλάθι ξαφανίστηκε τελείως από τα μάτια των Ισραηλινών, λες και είχαμε έκλειψη καλαθιού.

Με Καλαϊτζάκη αντί Χέις-Ντέιβις, ακόμα χειρότερα. Με Μπόνγκα αντί Μήτογλου, τρισχειρότερα. Για τη Μακάμπι, όχι για τον Παναθηναϊκό! Οι φιλοξενούμενοι έκλεισαν το ημίχρονο με ενεργητικό 24 πόντων, 0/10 τρίποντα, 9 λάθη, 5 ασίστ και ήθελαν να ανοίξει η γη να τους καταπιεί προτού τους καταπιούν οι δράκοι με τα πράσινα. Ο ίδιος ο Παναθηναϊκός δεν χρειάστηκε περισσότερους από 43 πόντους για να φτάσει στο εκκωφαντικό +19.

Η επίσκεψη της Φενέρμπαχτσε την ερχόμενη εβδομάδα θα είναι ένα πιο αντιπροσωπευτικό τεστ, όπως και τα ταξίδια που κάποια στιγμή θα έρθουν μαζεμένα. Αλλά ο Παναθηναϊκός περιμένει ακόμη τον Σλούκα, περιμένει τον Κέντρικ Ναν, περιμένει την επιστροφή του Χουάντσο και του Ρογκαβόπουλου, περιμένει τον νέο σέντερ που υποτίθεται ότι θα αποκτηθεί, περιμένει ακόμα και τον Μουσταφά Φαλ. Χρειάζεται κυάλια κανείς για να δει το ταβάνι.

Τι θα έκανε ο Άταμαν με αυτή την ομάδα, που απόψε έκανε τη Μακάμπι να μοιάζει σκορποχώρι; Θα έριχνε στις ρόδες τον πρώτο βαριεστημένο και θα μπούκαρε στο γήπεδο για να ξυπνήσει τους υπόλοιπους με φωνές και τεχνικές ποινές, αυτό θα έκανε.

Συγγνώμη αν επαναλαμβάνομαι, αλλά μου φαίνεται εξωφρενικό ότι μία τέτοια επένδυση αφέθηκε στο έρμαιο της τυχαιότητας και των ανέμων. Ναι μεν ο Παναθηναϊκός έσπασε όλα τα ρεκόρ γαλαντομίας στην αγορά, αλλά και πέρυσι πολλά ξόδεψε για να τρέξει πλησίστιος προς τα βράχια.

Κλείνω το κείμενο κάπως εσπευσμένα, αλλάζω καπέλο και σπεύδω στο στούντιο του Gazz Floor, όπου σας περιμένουμε ευθύς αμέσως με Ιωάννη Παπαπέτρου, Στέφανο Μακρή και Παντελή Μπούτσκο στην ανάλυση. Δεν έχετε παρά να κλικάρετε σε αυτόν εδώ το σύνδεσμο. Nα μη λείψει κανείς, θα πάρουμε απουσίες.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.