Παναθηναϊκός: Τους έχει σταμπάρει όλους στο δικό του το τεφτέρι

• Η δύσκολη εξίσωση που... έρχεται
• Η δουλειά του Μαντζούκα και η συμβολή του Ζοτς

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, τα δύο παιχνίδια που έχει δώσει ο Παναθηναϊκός στις δύο πρώτες αγωνιστικές της Euroleague απέναντι στην Παρί και στην Βιλερμπάν δεν είχαν υψηλό δείκτη δυσκολίας. Αν και υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος η οποία λέει ότι οι «πράσινοι» ήταν εκείνοι που έκαναν τις δύο γαλλικές ομάδες να μοιάζουν ανήμπορες να αντιδράσουν στην αμυντική… λαίλαπα που έμελλε να τις κατακλύσει. Και επικροτώ περισσότερο το δεύτερο σενάριο.

Και το επικροτώ για έναν πολύ απλό λόγο. Ο Παναθηναϊκός παίζει με μισή ομάδα. Στην κυριολεξία, όμως, με μισή ομάδα. Με μια Ευρωλιγκάτη πεντάδα, εκτός. Και αυτό είναι ένα δεδομένο. Και καλώς ή κακώς οι τραυματίες και οι πολλές (και πολύ σημαντικές) απουσίες πρέπει να αναφέρονται. Και ας μην τις επικαλείται ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ως δικαιολογίες στηρίζοντας απόλυτα (και αποδεδειγμένα στον χρόνο συμμετοχής που μοιράζει) όλους τους παίκτες που έχει στην διάθεση του.

Και πιο συγκεκριμένα με τους παίκτες οι οποίοι έρχονται ως επί το πλείστον από το δεύτερο rotation. Με τους παίκτες οι οποίοι ενδεχομένως να μην «πατούσαν» στο Glass Floor εάν ήταν διαφορετικά τα δεδομένα. Όμως χάρη στην δουλειά τους έχουν καταφέρει να ικανοποιήσουν και τον πολύ απαιτητικό «Ζοτς». Πιστεύετε ότι αν ο Σέρβος τεχνικός δεν έβλεπε προσπάθεια και δουλειά στις προπονήσεις σάμπως θα έπαιζαν; Ούτε μία στο εκατομμύριο. Και σας το υπογράφω αυτό.

Η δύσκολη εξίσωση που... έρχεται

Οπότε όλοι αυτοί αξίζουν και τα credits για την εικόνα της ομάδας. Εκείνοι και εκείνος. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Σέρβος προπονητής καταφέρνει από παιχνίδι σε παιχνίδι (ή και από προπόνηση σε προπόνηση) να βγάζει λαγούς από το καπέλο του (που δεν φοράει) και να δίνει ευκαιρίες σε όλους. Ανεξαιρέτως. Εδώ που τα λέμε εάν έλεγε κάποιος πριν από την έναρξη της σεζόν ότι σε ματς της Euroleague θα συνυπήρχαν στο παιχνίδι οι Καλαϊτζάκης, Μαντζούκας, Ρογκαβόπουλος και Μήτογλου μάλλον θα τον κοιτούσαν… περίεργα.

Σίγουρα (τους) βοήθησαν και οι συγκυρίες που έχουν διαμορφωθεί προκειμένου να βγουν μπροστά και να πάρουν πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά ξαναλέω ότι αν δεν άξιζαν τον χρόνο συμμετοχής και τις ευκαιρίες, δεν υπήρχε περίπτωση να τις πάρουν. Και όχι μόνο τις παίρνουν αλλά τις αρπάζουν από τα μαλλιά και αναγκάζουν τον Σέρβο τεχνικό σε έναν (κατά το δημοσιογραφικό κλισέ) ευχάριστο «πονοκέφαλο» όταν με το καλό θα επιστρέψουν και οι τραυματίες.

Το γιατί; Θα αναρωτηθεί: «Να βγάλω ποιον; Τον Μαντζούκα ο οποίος αποκτήθηκε για 14ος-15ος παίκτης και από το ξεκίνημα της προετοιμασίας είναι ο πιο συνεπής και βγάζει μάτια; Τον Καλαϊτζάκη ο οποίος αμυντικά βγάζει τα συκώτια όλων όσων αναλαμβάνει; Τον Ρογκαβόπουλο ο οποίος έχει χέρι αλφάδι και μπορεί να κάνει ένα σωρό άλλες δουλειές στο γήπεδο; Τον Μήτογλου ο οποίος όταν παίρνει λεπτά συμμετοχής ανταποκρίνεται στα “θέλω” μου;»

Σας το λέω. Θα είναι δύσκολη η εξίσωση και ενδεχομένως να αδικηθούν κάποιοι. Όμως δεν γίνεται αλλιώς. Αυτό που ξέρω στο 100% είναι ότι ΟΛΟΙ θα παίρνουν τις ευκαιρίες τους. ΟΛΟΙ.

Μπορεί τώρα ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς να έχει… σταμπάρει τον Λευτέρη στο τεφτέρι του (όπως λέει και το παλιό τραγούδι) αλλά εκεί είναι γραμμένα τα ονόματα όλων των παικτών. Ακόμα και όταν το ρόστερ θα είναι στο 100% «γεμάτο» και πλήρης, εκείνοι που θα αξίζουν να πάρουν λεπτά συμμετοχής, να είστε σίγουροι ότι θα τα πάρουν. Ξεχνάει κανείς την απόλυτη εμπιστοσύνη που είχε δείξει στον Αντώνη Φώτση όταν ήταν 19 χρονών και τον είχε κάνει «πενταδάτο» στην ομάδα που κατέκτησε την Euroleague το 2000 στην Θεσσαλονίκη;

Οπότε εάν αύριο μεθαύριο δείτε τον Μαντζούκα να περνάει σταθερά στο rotation τον Ίζακ Μπόνγκα για παράδειγμα ο οποίος είναι παίκτης… Ομπράντοβιτς, να μην σας φανεί καθόλου περίεργο. Πάντως αξίζουν πολλά μπράβο σε αυτό το παιδί. Hats off και όλα τα σχετικά. Μην ξεχνάτε το πρόβλημα υγείας που πέρασε πέρυσι στο κολέγιο και ότι ήθελε και εκείνος τον χρόνο του. Όμως παρόλα αυτά, κανείς δεν πίστεψε ότι ο 23χρονος φόργουορντ θα είχε τόσο δυνατό ξεκίνημα.

Η δουλειά του Μαντζούκα και η συμβολή του Ζοτς

Όμως όταν μια ακατέργαστη ύλη βρίσκεται στα χέρια του ειδικού, τότε τα πάντα είναι πιθανά. Ο Μαντζούκας δεν θυμίζει ούτε στο ελάχιστο τον παίκτη που έφυγε από τον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 2024. Έχει προσθέσει στοιχεία στο παιχνίδι του και έχει βελτιώσει τα δυνατά του σημεία. Με πρώτο και καλύτερο το spot up σουτ καθώς έχει αυξήσει κατακόρυφα τα ποσοστά του σε catch and shoot καταστάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλα τα ματς φέτος (φιλικά και επίσημα) έχει μετρήσει 15/27 τρίποντα, δηλαδή ποσοστό της τάξεως του 56%! Σουτάρει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Και αντιλαμβάνεστε και εσείς ότι υπάρχει λόγος.

Στην τελική το μακρινό σουτ, το γνωρίζαμε. Πλέον ο Μαντζούκας βάζει την μπάλα στο παρκέ, παίρνει πρωτοβουλίες και έχει δικές του φάσεις. Επιτίθεται στα close out και βγάζει μεγαλύτερη ενέργεια στα ριμπάουντ. Αν μη τι άλλο έχει δουλέψει πολύ. Και φαίνεται. Και όποιος δουλεύει στο τέλος ανταμείβεται. Κανόνας!

Δεν αποκλείω ότι θα βγάλει και άλλους λαγούς ο «Ζοτς» από το καπέλο του. Δεν ξέρω ποιοι μπορεί να είναι αυτοί, αλλά όταν μια ομάδα λειτουργεί σωστά και μεθοδικά, είναι λογικό και επόμενο να αποτυπώνεται και μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Και αν μη τι άλλο ο Ομπράντοβιτς έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι ξέρει πώς να κρατάει «ζεστούς» τους παίκτες της ομάδας του.

Ακολουθεί η Μακάμπι. Μπορεί να ξεκίνησε με 0/2 αλλά συγκριτικά με τις δύο γαλλικές ομάδες (σ.σ. ασχέτως εάν είχε χάσει από την Βιλερμπάν στην πρεμιέρα) διαθέτει καλύτερο ρόστερ και καλύτερο σύνολο. Στον Παναθηναϊκό δεν πρέπει να υπάρχει κανένας εφησυχασμός. Και ΔΕΝ θα υπάρξει. Όλοι γνωρίζουν το πόσο σημαντικές είναι οι νίκες την δεδομένη χρονική περίοδο. Αφενός επειδή πρέπει (γιατί υπάρχει το “πρέπει”) να εκμεταλλευτούν οι «πράσινοι» την έδρα τους και αφετέρου να βγει όσο το δυνατόν με περισσότερες νίκες το διάστημα με τις τόσες πολλές απουσίες. Γιατί ακόμα και όταν επιστρέψουν όλοι θα πρέπει ο Ζοτς μέσα από τις (λιγοστές) προπονήσεις να κάνει εκ νέου και μια… μίνι προετοιμασία.

Ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί χρόνο για να τον δούμε βάσει των «θέλω» του Ομπράντοβιτς και του πώς θέλει να παίζει με φουλ ρόστερ. Προς το παρόν ωστόσο όλα τα δείγματα είναι θετικά και δείχνει ότι βαδίζει στον σωστό δρόμο.

ΥΓ: Ο Παναθηναϊκός είχε 13/26 τρίποντα. Αν όχι τα 25 από τα 26, σίγουρα τα 24 από τα 26 ήταν «καλά σουτ». Ελεύθερα. Ύστερα από σωστή κυκλοφορία. Με τις σωστές αποστάσεις. Όπως ακριβώς είναι σχεδιασμένα στο πινακάκι του Ομπράντοβιτς. Το αν μπουν ή δεν μπουν είναι μια άλλη ιστορία. Όμως ήταν καλά σουτ.

ΥΓ2: Σας τα έλεγα και μέσα από τις εκπομπές στο YouTube του Gazzetta. Μην πιστεύτε στα… παραμύθια με τους δράκους. Το στιγμιότυπο του Κέντρικ Ναν να περιμένει κάτω από τη μπασκέτα, να χειροκροτά τον Ομπράντοβιτς που πέρναγε από μπροστά του και ο Σέρβος να κάνει δυνατό high-five μαζί του, ήταν μια καλή απάντηση σε ολους όσους έφτιαχναν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Η υπομονή είναι αρετή.

ΥΓ3: Αν υπάρχει τώρα κάτι που να προκαλεί ανησυχία και να «γεννάει» κάποιον προβληματισμό έχει να κάνει με το back to back παιχνίδι μέσα σε 48 ώρες, σε συνδυασμό με το περιορισμένο rotation. Ναι μεν έγινε τρομερή διαχείριση και μοίρασμα του χρόνου μεταξύ 11:34 λεπτών (Μωραϊτης) και 22:29 λεπτών (Μαντζούκας) και στους 11 παίκτες, αλλά το ενεργειακό κομμάτι ίσως και να παίξει τον δικό του ρόλο. Τώρα ίσως φανούν περισσότερο οι απουσίες των τραυματιών.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.