Παναθηναϊκός: Ποιος να το έλεγε και ποιος να τον πίστευε...

• Βλέπεις το στατιστικό και αναρωτιέσαι: Συμβαίνει πράγματι;
• Πιστός στις αρχές του ο Ζοτς

Κι όμως. Είχαν περάσει 5.227 ημέρες από την τελευταία φορά που ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είχε καθίσει στην άκρη του «πράσινου» πάγκου για επίσημο παιχνίδι. Και πιο συγκεκριμένα από το … πολύ μακρινό 2012!

Ε, λίγο-πολύ είχαμε ξεχάσει πώς είναι να κοουτσάρει ο Σέρβος προπονητής. Μπορεί να παρακολουθούσαμε την πορεία του, μπορεί να βλέπαμε τα κατορθώματά του στη Φενέρμπαχτσε και λίγο αργότερα την φιλοσοφία που προσπαθούσε να εμφυσήσει στην Παρτίζαν αλλά στο κλειστό του ΟΑΚΑ είχαν ξεχαστεί ολοκληρωτικά. Έμοιαζαν με κάτι πολύ πολύ μακρινό. Και άπιαστο.

Και ήρθε το πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν για να τα φέρει και πάλι στην επιφάνεια. Να ξυπνήσει μνήμες από το παρελθόν και να υπενθυμίσει σε όλους ότι επέστρεψε. Θέλετε λόγω της άμυνας που ήταν πάντα το σήμα κατατεθέν του; Άλλωστε την είδαμε στην φιλικά. Υπήρχε περίπτωση να μην την βλέπαμε και στα επίσημα; Τουλάχιστον όσον αφορά τη διάθεση και τα όσα θέλει να εφαρμόσει.

Θέλετε επίσης λόγω των… ταχύρυθμων μαθημάτων που έκανε σε κάθε παίκτη ξεχωριστά ακόμα και κατά τη διάρκεια του αγώνα; Θέλετε για τα συγχαρητήρια που έδινε στους παίκτες ύστερα από μια καλή προσπάθεια; Θαρρώ ότι ακόμα θα… πονάει το χέρι του Μαντζούκα από το δυνατό high-five που έκανε μαζί του.

Βλέπεις το στατιστικό και αναρωτιέσαι: Συμβαίνει πράγματι;

Α! Μιας και ανέφερα τον Μαντζούκα! Θέλετε λόγω του χρόνου συμμετοχής και πώς τον μοίρασε στους παίκτες του; (Κρατήστε το αυτό. Επανέρχομαι).

Θέλετε λόγω του ότι είχε κανονικά στην 12άδα τον Νίκο Ρογκαβόπουλο αλλά επειδή μόλις που είχε επιστρέψει από τραυματισμό δεν τον χρησιμοποίησε ούτε ένα δευτερόλεπτο; Ε, φαντάζομαι ότι πέρυσι ο «Ρόγκα» θα ήταν βασικός σε μια ανάλογη περίσταση και θα είχε αγωνιστεί για περισσότερα από 20 λεπτά. Αρκεί να ευστοχούσε στο πρώτο, βαριά στο δεύτερο, σουτ. Τι; Όχι;

Τώρα θα μου πείτε ότι είναι ακόμα αρχή, είναι η 1η αγωνιστική, ο Παναθηναϊκός έχει πολλές και σημαντικές απουσίες και ότι άμα την επιστροφή τους όλα αυτά θα αλλάξουν. Ναι. Το ακούω. Πιθανόν και να γίνουν έτσι τα πράγματα. Όμως επειδή στην άκρη του πάγκου κάθεται ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς -και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε- δεν θα πάρω και όρκο. Ας περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει και τότε.

Εγώ βλέπω προς το παρόν μια ομάδα να βγάζει υγεία. Δεν ξέρω τι θα γίνει σε μια στραβή ή σε ένα άσχημο αποτέλεσμα ή σε μια ήττα σε κάποιο ντέρμπι αλλά σίγουρα δεν πρόκειται να αντιμετωπιστούν με πανικό, παρά μόνο με ψυχραιμία. Άλλωστε η εμπιστοσύνη στον Σέρβο προπονητή είναι τυφλή. Και έτσι πρέπει να είναι. Και η υγεία που βγάζει ο Παναθηναϊκός δεν αποτυπώνεται μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ ή του Glass Floor αλλά και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Οι παίκτες είναι φιλαράκια μεταξύ τους. Πειράζονται. Γουστάρουν.

Να, πάρτε παράδειγμα τη στιγμή που ο Λεσόρ έκανε δηλώσεις και πήγαν δίπλα του οι Φρανσίσκο και Γιαμπουσέλε να τον τρολάρουν με αποτέλεσμα να αναγκάσουν τον συμπατριώτη τους να σταματήσει τη συνέντευξη μέσα στα γέλια. Ή όταν ο Φρανσίσκο πείραζε τον Γιαμπουσέλε από απόσταση όταν έκανε εκείνος δηλώσεις. Ή στο πόσο πολύ ευχαριστιέται ο ένας για το καλάθι του άλλου. Ωραίες εικόνες. Και τις είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός μετά τη περσινή, αποτυχημένη, σεζόν.

Για να επανέλθω σε αυτό που έλεγα προηγουμένως. Για τους χρόνους. Πείτε μου. Περίμενε κανείς πριν από την έναρξη της σεζόν, ακόμα ΚΑΙ με τους τραυματίες της ομάδας, ότι στην πρεμιέρα της Euroleague ο πρώτος σε λεπτά συμμετοχής θα ήταν ο Μαντζούκας, ότι ο Καλαϊτζάκης θα είχε αγωνιστεί 19 λεπτά, ότι ο Φρανσίσκο θα είχε βρεθεί μόλις 21 λεπτά στο ματς ή ότι οι Γιαμπουσέλε και Μπόνγκα θα είχαν αγωνιστεί για λιγότερο από 20 λεπτά; Ποιος να το έλεγε και ποιος να τον πίστευε! Βέβαια για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, βοήθησε και το παιχνίδι. Αν και εκείνοι ήταν που βοήθησαν ώστε να γίνει ο Παναθηναϊκός ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Πιστός στις αρχές του ο Ζοτς

Ξαναλέω. Χάρη στην άμυνα του. Δέχθηκε 70 πόντους οι οποίοι θα μπορούσαν να ήταν πολύ λιγότεροι εάν δεν ερχόταν η χαλάρωση στο τέλος. Λογική η χαλάρωση εάν θέλετε την άποψη μου από τη στιγμή που ακολουθεί το Super Cup. Για τον Άταμαν μπορεί να ήταν… beach cup. Όμως για σταθείτε: Τον «Ζοτς» τον ρώτησε κανείς εάν έχει την ίδια άποψη και για το πώς θα αντιμετωπίσει αυτά τα ματς; Σίγουρα με την ίδια σοβαρότητα. Και φαντάζομαι ότι το υπογράφουν όλοι αυτό.

Όσο για την άμυνα που ανέφερα προηγουμένως: Μέχρι το 30’ είχε υποχρεώσει την Παρί σε μόλις 44 πόντους (!) Και σε κανένα δεκάλεπτο δεν την άφησε να σημειώσει περισσότερους από 17! Ε, δεν λέει κάτι αυτό; Για Euroleague μιλάμε. Και ας πρόκειται για μια ομάδα η οποία δεν θα έχει να διεκδικήσει (κατά τα φαινόμενα) πολλά τη φετινή σεζόν. Μπορεί σε κάποιο άλλο ματς να μην έρθουν έτσι τα πράγματα. Και δεν γίνεται να έρχονται πάντα έτσι τα πράγματα. Είπαμε. Θα έρθουν οι κακές βραδιές, οι άσχημες εμφανίσεις, οι ήττες. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Όμως αυτό που πρέπει να κρατήσουν όλοι είναι την μεγάλη εικόνα. Το δάσος. Και αν μη τι άλλο οι πρώτες ενδείξεις είναι άκρως ενθαρρυντικές.

Παρατηρήσατε και κάτι πολύ σημαντικό που δείχνει και την φιλοσοφία του Ζέλικο Ομπράντοβιτς; Ποια είναι η μεγάλη προτεραιότητα του; Η προπόνηση! Μέσα από την προπόνηση μπορεί να βλέπει τους παίκτες, να ξέρει τι να περιμένει από τον καθένα ξεχωριστά αλλά και τι να παίρνει από αυτούς. Θυμάστε ποια ήταν η αρχική πεντάδα; Γκραντ, Καλαϊτζάκης, Μαντζούκας, Γιαμπουσέλε, Μήτογλου.

Ξέρετε γιατί ήταν αυτή η πρώτη του επιλογή; Επειδή ήταν εκείνοι που είχαν κάνει και τις περισσότερες προπονήσεις μαζί από το ξεκίνημα της προετοιμασίας. Και αν ήταν υγιής ο Μουστάφα Φαλ, πιστέψτε με ότι θα είχε επιλέξει εκείνον αντί του Έλληνα φόργουορντ/σέντερ, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω (δείχνει να) ξαναβρίσκει τον καλό του εαυτό κάτω από την ομπρέλα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Αυτή τη στιγμή ωστόσο δεν πρέπει να υπάρχει κανένας λόγος υπέρμετρου ενθουσιασμού. Είναι ακόμα η αρχή. Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να επιφυλάσσει το μέλλον. Παρόλα αυτά εγώ θα κρατήσω ένα πράγμα μόνο. Ότι η ομάδα έχει στηθεί σε σωστές βάσεις. Και όταν υπάρχουν γερά θεμέλια, τότε το οικοδόμημα δεν πρόκειται ποτέ να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος…

To be continued…