Και αν μωρέ γινόταν ένας σεισμός;

Στην ψαλμωδία της Πέμπτης 21 Μαΐου, με γενικό τίτλο «Όχι, δεν αξίζουμε να διοργανώσουμε φάιναλ φορ», το εδάφιο που αφορούσε την εν Αθήναις διοργάνωση του 2007 είχε την ένδειξη: «Όργιο υπεράριθμων». Σαν εικόνα από το μέλλον.

Kαι σημείωνε ο …ψάλτης, δηλαδή εγώ, ότι το φαινόμενο δεν παρατηρήθηκε μόνο τις μέρες του φάιναλ φορ του 2007, όπου το ασφυκτικό αδιαχώρητο ήταν επιπέδου 2026, αλλά και σε πολλούς άλλους αγώνες του Παναθηναϊκού, ιδίως στα χρόνια που ακολούθησαν. Δείτε το σχετικό απόσπασμα εδώ, στο 15.48. Εκτός αν έχετε αλλεργία στις σκληρές αλήθειες, οπότε καλύτερα να το αποφύγετε.

Τον Απρίλιο του 2013, η «πράσινη» ΚΑΕ τιμωρήθηκε με πρόστιμο 100.000 ευρώ (που μετά από έφεση μειώθηκε σε 40 χιλιάρικα) για υπερπληθυσμό στις κερκίδες ενός αγώνα πλέι-οφ με τη Μπαρτσελόνα. Είναι η ίδια βραδιά στην οποία υποσχέθηκα τρομαγμένος στον εαυτό μου να μη ξαναφήσω ποτέ δικό μου άνθρωπο να πάει σε γήπεδο.

Έγραψα τότε και ένα σχόλιο, εδώ ή στη SportDay, δεν θυμάμαι μe σιγουριά, όπου αναρωτιόμουν φωναχτά αν πρέπει να θρηνήσουμε θύματα για να βάλουμε μυαλό. Μου καταλόγισαν τότε ότι εχθρεύομαι τον λαό του Παναθηναϊκού και τα παράτησα. Με τη βλακεία δεν μπορεί να τα βάλει κανείς. Εγώ έκτοτε δεν ξαναπάτησα το πόδι μου σε ελληνικό γήπεδο, πέρα από αγώνες της Εθνικής. Εάν είναι να πεθάνω νέος, προτιμώ να το πάθω σε βουνό και πάντως όχι την ώρα της δουλειάς.

Δεκατρία χρόνια αργότερα, το τέρας της Ελλάδας άλλαξε χρώματα και επέστρεψε δριμύτερο για να μας φοβερίσει, όσους τουλάχιστον επιμένουμε να τρομάζουμε ότι δεν τηρούνται οι αυτονόητοι κανόνες ασφαλείας. Σήμερα έχω σειρά να βαφτιστώ «εχθρός του Ολυμπιακού». Ο καθένας ας καταλάβει ό,τι νομίζει.

Τους δύο αγώνες του πρωταθλητή Ευρώπης στο φάιναλ φορ παρακολούθησαν όχι 40, αλλά 50 χιλιάδες θεατές. Μπορεί και περισσότεροι. Δεν έχω τον τρόπο και το κουράγιο για τέτοιου είδους υπολογισμούς, γνωρίζω όμως πολύ καλά αυτό που είδαν τα μάτια μου.

Σε όλα τα μήκη και πλάτη του ΟΑΚΑ δεν υπήρχε ούτε σπιθαμή διαθέσιμου χώρου. Σκάλες, διάδρομοι, διαζώματα, παντού υπήρχε ανθρωπομάνι. Οι έξοδοι κινδύνου ήταν μπλοκαρισμένες όσο και οι κανονικές. Στα ορεινά ο συνωστισμός ήταν απερίγραπτος. Στις κερκίδες των πιο φανατικών, όλοι ήταν όρθιοι και ήταν φανερό ότι τα κεφάλια ήταν περισσότερα από τα καθίσματα.

Επαναλαμβάνω αυτούσιο το ερώτημα που είχα διατυπώσει το 2013 και το 2007, ας μη θυμηθώ και την Πυλαία του 2000. Τι θα συνέβαινε μωρέ αν την ώρα του αγώνα γινόταν ένας σεισμός; Από πού θα έφευγαν οι πανικόβλητοι θεατές, εάν έπιανε μια φωτιά; Πόσους νεκρούς θα θρηνούσαμε αν ακουγόταν από τα υπόγεια του ΟΑΚΑ ο κρότος μίας έκρηξης; Τη θύρα 7 τη θυμάται κανείς ή να βάλω τις φωνές; Μόνο για να κλαίμε στις επετείους την έχουμε την ευαισθησία;

Σε ποιο κράτος του πρώτου και δεύτερου κόσμου θα ξεκινούσε αγώνας υπό αυτές τις συνθήκες; Ποια αστυνομία και ποια πυροσβεστική θα συνυπέγραφαν τη ληξιαρχική πράξη; Αφήνω στην άκρη τους ανθρώπους (Έλληνες και ξένους) που πλήρωσαν εισιτήριο και δεν μπήκαν ποτέ στο γήπεδο ή μπήκαν και βρήκαν τη θέση τους κατειλημμένη από ούγκανους ή και ευυπόληπτους πολίτες.

Οι λεπτομέρειες που καταγράφει η διαχειρίστρια εταιρία του Telecom Center στην διαπρύσια ανακοίνωση του περασμένου Σαββάτου είναι ανατριχιαστικές:. «Σε πολυάριθμα άτομα επιτράπηκε μη εξουσιοδοτημένη είσοδος χωρίς έγκυρο εισιτήριο», ενώ «ολόκληρες ομάδες προσώπων εισήλθαν παρανόμως, χωρίς έλεγχο, επαλήθευση ή οποιαδήποτε διαδικασία ταυτοποίησης».

Αντί να προκληθεί από αυτή την καταγγελία μία κάποια κινητοποίηση, το σούσουρο λειτούργησε αντίστροφα, αφού την μέρα του τελικού πλάκωσαν στο ΟΑΚΑ ακόμα περισσότερα άτομα χωρίς εισιτήριο. Αλήθεια, ποιος λεβέντης έριξε σύρμα την Παρασκευή για να ανηφορίσουν τόσοι τζαμπατζήδες στο Μαρούσι;

Ο Ολυμπιακός δεν ήταν διοργανωτής του φάιναλ φορ και δεν μπορεί να κατηγορηθεί ευθέως για το μπάχαλο. Όταν έπεσαν τα φώτα, δίκαιοι και άδικοι έριξαν τις ευθύνες στους αχάμπαρους Ισπανούς και ξεχύθηκαν στα μπουζουξίδικα για να γιορτάσουν τον μπασκετικό θρίαμβο και το οργανωτικό έπος.

Ήταν όμως σχέδιο αόρατων ξένων κύκλων η ανεπάρκεια της εταιρίας που ανέλαβε τη διακίνηση των εισιτηρίων; Έφταιγε η Euroleague για την επιμονή της ελληνικής Πολιτείας για ταυτοποίηση των κατόχων, ενώ ήταν γνωστό ότι τα περισσότερα εισιτήρια προέρχονταν από μεταπώληση;

Σε τι χρησίμευσαν οι 4.000 (Έλληνες) αστυνομικοί, εφ’ όσον στάθηκαν ανήμπροοι να ελέγξουν την ομαλή πρόσβαση στο γήπεδο; Και τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν οι σεκιουριτάδες της Euroleague, όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα «ντου» εκατοντάδων φανατικών στις εισόδους; Να κάτσουν να μαλώσουν;

Το τρόπαιο κατακτήθηκε, το εθνικό αθλητικό όραμα υπηρετήθηκε, ο Εγκέλαδος κοιμήθηκε, ο άγιος Βαρθολομαίος πήρε ρεπό, όλοι επιστρέψαμε στα σπίτια μας σώοι και αβλαβείς. Σκέφτομαι εκ των υστέρων την πιθανότητα συνύπαρξης Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στο φάιναλ φορ και φτύνω αναδρομικά στον κόρφο μου, ανάβοντας κερί στους θεούς που μας φύλαξαν.

Το φάιναλ φορ του 2026 ήταν οργανωτικά το χειρότερο από τα 30 που έχω ζήσει από κοντά, άφησε τη διοργανώτρια πόλη με μηδενικό οικονομικό όφελος και με κάμποσο ρεζιλίκι, έκανε τα αυτιά μας να βουίζουν από το ακατάσχετο υβρεολόγιο και τα ρούχα μας να μυρίζουν τσιγαρίλα, αλλά τουλάχιστον άφησε κληρονομιά ένα κύπελλο, αστραφτερή προσθήκη στα 3+7 που κατακτήσαμε εμείς οι αδάμαστοι Έλληνες τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Το τέρας της Ελλάδας πότε θα καταφέρουμε να το δαμάσουμε; Όπως έλεγα στον επίλογο του ψαλτήριου παραληρήματος της 21ης Μαΐου, για να γίνει κάποιος βασιλιάς, ανώτατος άρχων τέλος πάντων, θα πρέπει να έχει άσπιλο ποινικό μητρώο. Και τέτοιο πράγμα εμείς δεν διαθέτουμε.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.