Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας

Την πρόκριση για το δικό του φάιναλ φορ ο Παναθηναϊκός δεν την έχασε απόψε στην Ισπανία. Δεν την έχασε στο 19-1 που δέχθηκε στη β’ περίοδο, δεν την έχασε στο ρεσιτάλ λιθοβολίας, δεν την έχασε στο άδειο ρεζερβουάρ με το οποίο πάσχιζε να προλάβει την υπερηχητική Βαλένθια, δεν την έχασε στις νερόβραστες άμυνες του τελευταίου δεκαλέπτου, ούτε βέβαια στα φάουλ του Ναν ή στα σφυρίγματα των διαιτητών.

Την πρόκριση ο Παναθηναϊκός την έχασε μετά το 2-0, όταν εγκατέλειψε ανεξήγητα τη δοκιμασμένη στρατηγική τακτική της «ήρεμης δύναμης», που δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, και αποφάσισε να υποδεχθεί τους Ισπανούς με τους δυναμίτες αναμμένους. «Καλοφάγωτα τα δυο τεμάχια, περάστε στην Αθήνα να χάσετε ξανά για να καταλάβετε ότι ο παλιός είναι αλλιώς», έπρεπε να είναι η (σιωπηρή) τακτική του.

Αντ’ αυτού είδαμε και ακούσαμε κραυγές, ψιθύρους, καταγγελίες, συνωμοσιολογίες, θυροκολλήσεις, την υποδόρια απειλή «ή εμείς ή κανείς». Παραμονές του τρίτου (και τέταρτου) αγώνα, ο Παναθηναϊκός ήταν μία ομάδα που αναζητούσε άλλοθι ήττας, ενώ είχε κερδίσει και πατούσε με ενάμισυ πόδι στην τετράδα. Με το άλλο μισό έπρεπε πάση θυσία να κρατήσει τον νικημένο αντίπαλο καθηλωμένο στο καναβάτσο …

Το 2-0 έγινε 2-2, ο «κανένας» από την Ισπανία έγινε πολύ παραπάνω από κάποιος και ο Παναθηναϊκός επέστρεψε σαν βρεγμένη γάτα σε μία πόλη που νόμιζε ότι δεν θα ξανάβλεπε πριν χειμωνιάσει. Σχεδόν συμβιβασμένος με τον αποκλεισμό παρά τους πακτωλούς που ξοδεύτηκαν και το αβυσσαλέο μπάτζετ, μολονότι γνώριζε ότι αυτή η σεζόν δεν σήκωνε αποτυχία. Εγώ πάντως 3-2 έβλεπα εξαρχής. Και αν δεν με πιστεύετε, δείτε εδώ. Oι κατάρες που δέχθηκα από φανατικούς μετά το 2-0 δεν φαινονται στο πλάνο.

Φιλοξενούμενος που πάει να κερδίσει πέμπτο ματς, ασχέτως ονόματος και ειδικού βάρους, ιστορικά φεύγει με κίτρινο φύλλο σε ποσοστό πάνω από 90 τοις εκατό. Φιλοξενούμενος που πάει να κερδίσει πέμπτο ματς μετά από απανωτές εντός έδρας (όχι νίκες, αλλά) νίλες έχει ελπίδες μόνο αν έχει τεχνικό υπόβαθρο και προπονητή επιπέδου Ομπράντοβιτς. Εκείνη η Παρτίζαν τους 2023 βασάνισε τους μετέπειτα πρωταθλητές στη Μαδρίτη μέχρι τελικής πτώσης. Δικής της πτώσης, ωστόσο.

Περισσότερο συλλογή αστέρων παρά ομάδα, με προπονητικό εφόδιο το «παίξτε όπως σας φαντάζομαι» του Αταμάν και πνευματικό το «αποκλείεται να μείνουν αυτοί οι παικταράδες στον καναπέ» του Γιαννακόπουλου, ο Παναθηναϊκός πήγε στη Βαλένθια για να αντιμετωπίσει τους Ισπανούς με προσευχές. Οι προσευχές εισακούστηκαν εν μέρει, αλλά τα 4/19 τρίποντα των πορτοκαλί στο πρώτο ημίχρονο έμειναν αναξιοποίητα μαζί με την δυναμική άμυνα, αφού στην άλλη άκρη του γηπέδου βασίλευε χάος.

Οι Ισπανοί απελευθερώθηκαν μόλις κατάλαβαν ότι οι «πράσινοι» δεν επέστρεφαν στην άμυνα και εξαφανίστηκαν στον ορίζοντα, με πάθος και δίχως φόβο. Εάν ο Παναθηναϊκός έμεινε ζωντανός, το οφείλει στον ιδρώτα του Γκραντ, αλλά και στην άγνοια κινδύνου που ήρθε από τον πάγκο με τη μορφή σιωπηλής δέησης: Τολιόπουλος, Γκριγκόνις και Φαρίντ μαζί. Η μετάγγιση ενέργειας έφερε κάποιου είδους ηρεμία, αλλά το ντεπόζιτο άδειασε γρήγορα. Τα απερίγραπτης επιπολαιότητας φάουλ (3ο και 4ο) του Κέντρικ Ναν ήταν μία διπλή χαριστική βολή, αφού έβγαλαν τον Αμερικανό εκτός αγώνα. Περισσότερο πνευματικά, παρά σωματικά.

Σε έναν πιο δίκαιο κόσμο, ο Άταμαν θα έχανε τη χρυσοποίκιλτη δουλειά του (με το αζημίωτο φυσικά) μετά το τέλος της περυσινής σεζόν, όταν παρουσίασε εικόνα ίδια κι απαράλλαχτη με την αποψινή πρώτα στο φάιναλ φορ του Άμπου Ντάμπι και κατόπιν στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος.

Ο Τούρκος εξαργύρωσε τα γαλόνια του Βερολίνου και έμεινε για άλλη μία χρονιά στον Παναθηναϊκό, αλλά η φετινή σεζόν του είναι ολόιδια με την τελευταία του στην Εφές: τελευταίες μέρες της Πομπηίας και αποκαΐδια διάσπαρτα με τσουρουφλισμένα ευρώ και δολάρια. Το μαύρο κουτί του φετινού Παναθηναϊκού έχει μουστάκια και μυρίζει κεμπάπ.

Οι τελικοί της Α1 είναι μία ύστατη ευκαιρία εξιλέωσης, πολύ φοβάμαι όμως ότι ο οργανισμός δεν θα συνέλθει εύκολα από το ευρωπαϊκό στραπάτσο. Ιδίως αν δει τον άσπονδο εχθρό να στέφεται πρωταθλητής μέσα στο «πράσινο» λημέρι και να πίνει σαμπάνια στα αποδυτήρια όπου κανονικά η ελληνική ομιλείται με τουρκικό αξάν.

Θα κάνει όμως την αυτοκριτική του ο Παναθηναϊκός ή θα κατεβάσει πάλι κανένα λάβαρο από την οροφή του ΟΑΚΑ;
Εάν πιστέψουμε το αφήγημα που εκπορεύεται από την κορυφή του οικοδομήματος, κάνει γκελ στην κερκίδα, επιστρέφει στην κορυφή και ξαναγυρίζει στην κερκίδα, δεν υπάρχει ήττα του Παναθηναϊκού που να μην οφείλεται στη διαιτησία.

Πανελλήνιο σύνδρομο θα πείτε η μανία καταδίωξης και θα έχετε και δίκιο, αφού πανομοιότυπα συμπτώματα παρουσιάζονται ενίοτε (για να μη γράψω «πάντοτε») και στις άλλες ομάδες, αναλόγως από πού και προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Θα μου επιτρέψετε να μην ακολουθήσω αυτή την παράνοια, την οποία θεωρώ προσβλητική για τον αντίπαλο, για το άθλημα και για την ίδια τη νοημοσύνη.

Στο κάτω κάτω, εάν οι σκοτεινές δυνάμεις και η αόρατη χείρα του …Μποντιρόγκα ήθελαν να χαντακώσουν τον Παναθηναϊκό, θα σφύριζαν φάουλ του Γκραντ στον Μοντέρο στο φινάλε του πρώτου αγώνα, θα έστρωναν χαλί για τους Ισπανούς και θα ξεμπέρδευαν αναίμακτα, με το σκορ στο 1-0 αντί του 0-1. Ήταν, υπενθυμίζω, το ίδιο τρίο που σφύριξε και απόψε.

Scripta manent, βεβαίως, αλλά για τους οπτικοακουστικούς τύπους βρίσκεται σε εξέλιξη το Gazz Floor, οπότε σπεύσατε ακολουθώντας αυτόν εδώ τον σύνδεσμο . Η αγαπημένη σας εκπομπή επιστρέφει αύριο το απομεσήμερο στις 16:15 για τα περαιτέρω, ενώ ακολουθεί και το πατροπαράδοτο Old School με παλαιάς σχολής κριτική και φλυαρία δίχως μαλλιά στη γλώσσα, όπως έλεγε μια ψυχή. Το Gazzetta ετοιμάζεται πράγματα και θαύματα για το φάιναλ φορ της Αθήνας, οπότε μείνετε συντονισμένοι.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.