Ντέιβιντ Ρίβερς στο Gazzetta: «Κόουτς, μόνο 10 λεπτά και ο Ολυμπιακός θα έχει τη EuroLeague! 10 λεπτά και θα φύγω ήσυχα»

• Η εξομολόγηση του Ντέιβιντ Ρίβερς στο Gazzetta

Ο άνθρωπος που έγραψε το όνομά του με χρυσά γράμματα στην ιστορία του Ολυμπιακού, ο άνθρωπος που πριν από 30 χρόνια είχε πει το ιστορικό «μην ανησυχείτε, θα το πάρουμε» για το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στην ιστορία της ομάδας και το έκανε πράξη, μίλησε στο Gazzetta. Ο Ντέιβιντ Ρίβερς άνοιξε τα... χαρτιά του για το Final Four της Αθήνας, την πίεση των παικτών, τον Γιώργο Μπαρτζώκα, τους φιλάθλους, το ευρωπαϊκό μπάσκετ και φυσικά… τα «10 λεπτά» που θα χρειαζόταν ακόμα για να φέρει το τρόπαιο πίσω στον Πειραιά ξανά.

Ο θρύλος των «ερυθρόλευκων» δεν ξέχασε ποτέ την Ελλάδα. Δεν ξέχασε ποτέ τον Ολυμπιακό. Τριάντα χρόνια μετά την ιστορική κατάκτηση της EuroLeague στη Ρώμη, ο άνθρωπος που άλλαξε για πάντα την ιστορία του Ολυμπιακού επέστρεψε νοερά στην Ελλάδα και μίλησε με συγκίνηση, αλλά και αυτοπεποίθηση θυμίζοντας τον παίκτη εκείνον που έλαμψε τη δεκαετία των '90s. Δεν θα υπήρχε καταλληλότερος από εκείνον να μας ταξιδέψει στα ένδοξα αυτά χρόνια, αλλά και να εξηγήσει γιατί πιστεύει πως αυτή η στιγμή είναι γραφτό να βρει τον Ολυμπιακό ξανά στην κορυφή. Ο Ντέιβιντ Ρίβερς είναι η ιστορία του Ολυμπιακού και όπως και ο ίδιος εκτιμά βαθύτατα την ιστορία, έτσι κι όλοι οι υπόλοιποι τη σεβόμαστε.

Η εξομολόγηση του Ντέιβιντ Ρίβερς στο Gazzetta

- Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε ότι το Final Four γίνεται εδώ, στην Αθήνα;

«Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι οι συμπαίκτες μου, οι πρώην συμπαίκτες μου. Ο οργανισμός και οι άνθρωποι της διοίκησης που ήταν μαζί μας εκείνη την εποχή. Ειλικρινά, αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι. Τα αποδυτήρια, οι προπονήσεις, το να ζω εκεί στην Ελλάδα ήταν πραγματικά μια ευλογημένη εμπειρία.

Δεύτερον, οι φίλαθλοι. Οι φίλαθλοι είναι πάντα στην πρώτη γραμμή. Χωρίς τη στήριξη και την ενέργεια που μας έδιναν, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, δεν θα μπορούσα να έχω αυτές τις υπέροχες αναμνήσεις χωρίς εκείνους να αποτελούν τόσο σημαντικό κομμάτι τους».

- Πόσο ξεχωριστό είναι για εσάς το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός θα διεκδικήσει για πρώτη φορά τον τίτλο της EuroLeague στην Αθήνα και πώς πιστεύετε ότι θα είναι η πίεση και οι προσδοκίες για την ομάδα;

«Καταρχάς, σκέφτομαι τον ενθουσιασμό. Πιστεύω ότι οι φίλαθλοι, οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού αλλά και γενικά οι Έλληνες φίλαθλοι, το αξίζουν αυτό. Αποτελούν διαχρονικά μία από τις βασικές δυνάμεις που στηρίζουν τη EuroLeague. Οπότε θεωρώ ότι το αξίζουν. Και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό.

Σε ό,τι αφορά τους παίκτες, πάντα είχα τη νοοτροπία ότι αν είσαι προετοιμασμένος, δεν υπάρχει κάτι που λέγεται πίεση. Αυτή είναι η δική μου φιλοσοφία. Έτσι προσεγγίζω το παιχνίδι και τις μεγάλες στιγμές, όπως τις αποκαλεί ο κόσμος. Ήμουν προετοιμασμένος από την πρώτη μέρα. Και αυτή η προετοιμασία ξεκινούσε από το καλοκαίρι πριν τη σεζόν. Το κουβαλούσα αυτό σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Για μένα, δεν υπήρξε ποτέ κατάσταση στο μπάσκετ που να μπορούσα να περιγράψω ως πίεση».

«Αν οι παίκτες του Ολυμπιακού σκέφτονται το ΟΑΚΑ βρίσκονται σε λάθος σημείο!»

- Πόσο συμβολικό ή ίσως... ποιητικό θα ήταν να δούμε τον Ολυμπιακό να σηκώνει το τρόπαιο μέσα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού;

«Κοίτα, αυτά είναι περισσότερο σημειολογικά ζητήματα. Είναι για τους φιλάθλους να το πουν, για τους οπαδούς του Ολυμπιακού να πουν “σας το πήραμε μέσα στο σπίτι σας”.

Αλλά από πλευράς παίκτη, ελπίζω κανείς να μη δίνει σημασία σε αυτό. Γιατί αν το κάνει, τότε η συγκέντρωσή του βρίσκεται σε τελείως λάθος σημείο. Αυτό το αφήνω στους φιλάθλους, να το συζητούν μεταξύ τους με ήρεμο, πολιτισμένο και αθλητικό τρόπο. Οπότε ναι, προσωπικά δεν θα έδινα καμία βαρύτητα σε αυτό».

«Ένιωσα υποχρέωση να μιλήσω μετά το Άμπου Ντάμπι»

- Μετά την απογοήτευση του Final Four στο Άμπου Ντάμπι, νιώσατε την ανάγκη να στείλετε δημόσια μήνυμα στους παίκτες του Ολυμπιακού και στον Γιώργο Μπαρτζώκα. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να μιλήσετε εκείνη τη στιγμή;

«Πολύ καλή ερώτηση. Αγαπώ το μπάσκετ. Αγαπώ αυτόν τον χώρο. Αγαπώ όσα σημαίνει και όσα πρεσβεύει. Αγαπώ όσα έχει προσφέρει σε παίκτες σαν κι εμένα. Αλλά υπήρχε τόσο άμεση και ωμή αντίδραση εκείνη τη στιγμή και θεωρώ ότι μέρος αυτής ήταν άστοχο.

Και επειδή, υποτίθεται, η εμπειρία ή το όνομα του Ντέιβιντ Ρίβερς έχει κάποια επιρροή σε συγκεκριμένα μέρη, ένιωσα ότι ήταν υποχρέωσή μου, γνωρίζοντας τους φιλάθλους και των δύο πλευρών — και ιδιαίτερα του Ολυμπιακού — να παρέμβω και να πω πως ό,τι κι αν νιώθετε τώρα, θα περάσει.

Η σκόνη θα καταλαγιάσει. Η αρνητική ενέργεια θα φύγει και νομίζω ότι το γεγονός πως σήμερα βρισκόμαστε ξανά σε αυτή τη θέση, δείχνει ακριβώς το μήνυμα που προσπαθούσα να περάσω τότε στους πιο ψύχραιμους ανθρώπους».

- Πριν από 30 χρόνια, πριν κατακτήσει ο Ολυμπιακός το πρώτο του τρόπαιο, είχατε κάνει τη θρυλική δήλωση «μην ανησυχείτε, θα το πάρουμε». Τι θα λέγατε τώρα στους παίκτες του Ολυμπιακού πριν μπουν στη μάχη του Final Four στην Αθήνα;

«Θα έλεγα απλά το εξής: Αυτή είναι η στιγμή που κλείνεις τα πάντα έξω. Κλείνεις έξω την οικογένεια, τους φίλους, τις τοπικές συζητήσεις και συγκεντρώνεσαι 1000% μόνο στην αποστολή, στο scouting report, στο πλάνο του αγώνα. Αυτό είναι το μόνο που υπάρχει στη ζωή σου αυτή τη στιγμή. Κατά τη διάρκεια αυτών των αγώνων του Final Four. Αυτή είναι η επαγγελματική προσέγγιση που πρέπει να έχεις.

Στο τέλος της ημέρας, η οικογένεια πρέπει να το καταλάβει αυτό. Οι φίλοι πρέπει να το καταλάβουν. Σίγουρα και οι φίλαθλοι. Αυτό θα ήταν το μήνυμά μου για να αξιοποιήσεις στο έπακρο αυτή την ευκαιρία: απόλυτη συγκέντρωση. Να βλέπεις μόνο το πλάνο του αγώνα και τι πρέπει να κάνεις για να το εκτελέσεις».

«Τα δάκρυα των φιλάθλων στη Ρώμη δεν θα φύγουν ποτέ από το μυαλό μου»

- Έχετε πει ότι δεν θα ξεχάσετε ποτέ τα δάκρυα και τα συναισθήματα που νιώσατε εκείνο το βράδυ στη Ρώμη. Ποια στιγμή θυμάστε περισσότερο από εκείνες τις μέρες;

«Οι φίλαθλοι. Τα δάκρυα χαράς των φιλάθλων θα μείνουν πάντα φρέσκα στο μυαλό και στην καρδιά μου. Θυμάμαι μία από τις πρώτες συνεντεύξεις που έδωσα όταν έφτασα στην Ελλάδα, στην Αθήνα. Ένας δημοσιογράφος με είχε ρωτήσει τι θεωρώ ότι θα προσφέρω σε αυτόν τον οργανισμό.

Είχα πει συγκεκριμένα ότι έβλεπα τον εαυτό μου να φέρνει ηρεμία μέσα στη φωτιά ενός φλεγόμενου κτιρίου. Δεν θα πανικοβαλλόμουν. Δεν θα λύγιζα από την πίεση. Θα ήμουν η πηγή της ηρεμίας. Αλλά περισσότερο απ’ όλα σκέφτομαι τα δάκρυα χαράς των φιλάθλων και τους πανηγυρισμούς όταν επιστρέψαμε στην Αθήνα. Αυτά θυμάμαι περισσότερο. Και το να βλέπω τους συμπαίκτες μου να πανηγυρίζουν».

- Βιώσατε έντονη κριτική όταν ήρθατε στην Αθήνα. Είχατε έναν πολύ απαιτητικό προπονητή, τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, έναν θρυλικό προπονητή. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε αντίστοιχες καταστάσεις με τον Γιώργο Μπαρτζώκα, επίσης έναν πολύ απαιτητικό και σπουδαίο προπονητή. Φέτος είδαμε το αντίστοιχο παράδειγμα του Τάιλερ Ντόρσεϊ να «εκρήγνυται», να βρίσκει τον ρόλο του και να είναι εξαιρετικός. Πώς βιώσατε προσωπικά την κριτική και τι θα λέγατε σε έναν παίκτη που δέχεται κριτική και προσπαθεί να βελτιωθεί;

«Η κριτική είναι μέρος του παιχνιδιού. Είναι μέρος αυτής της δουλειάς. Το έμαθα αυτό από το λύκειο και το κουβάλησα μαζί μου σε όλη την καριέρα μου, παίζοντας για τον κόουτς Μπομπ Χάρλεϊ τον πρεσβύτερο. Από εκεί στον Ντίγκερ, από τον Ντίγκερ στον Πατ Ράιλι και στους σπουδαίους προπονητές που είχα στην Ευρώπη, μέχρι τον Ιωαννίδη και τον Ίβκοβιτς. Η κριτική ξεκινά από εσένα, τον ίδιο τον παίκτη. Εσύ πρέπει να είσαι ο πρώτος που θα σηκωθεί και θα αναλάβει την ευθύνη για όσα έκανε και όσα δεν έκανε.

Δεν περιμένεις τα media. Δεν περιμένεις τους επικριτές να επισημάνουν πράγματα που ξέρεις πολύ καλά ότι δεν πέτυχες. Έλεγα πάντα στους δημοσιογράφους: “Αν είχα παίξει καλύτερα, θα είχαμε κερδίσει αυτό το παιχνίδι”. Αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή είναι η ευθύνη ενός επαγγελματία παίκτη. Έτσι θα συμβούλευα και τους νέους παίκτες σήμερα: να αγκαλιάσουν αυτή την ευθύνη, να προετοιμάζονται πριν από κάθε αγώνα και να κάνουν τη δουλειά τους ώστε να είναι έτοιμοι για τις μεγάλες στιγμές».

«Δεν ήταν μόνο ο Ντέιβιντ Ρίβερς, ήταν και οι συμπαίκτες μου»

- Ακόμη και σήμερα, άνθρωποι που ίσως δεν σας είδαν ποτέ να αγωνίζεστε στην Ελλάδα μιλούν για εσάς με τεράστια αγάπη και σεβασμό. Θα λέγατε πως ένα κομμάτι σας ανήκει ακόμη στην οικογένεια του Ολυμπιακού;

«Είμαι άνθρωπος που αγαπά και εκτιμά την ιστορία. Με νοιάζει πάντα το αποτύπωμά μου στην ιστορία να παρουσιάζεται σωστά και δίκαια. Ήξερα ποιοι άνοιγαν τα γήπεδα για να μπαίνω νωρίς για προπόνηση και ποιοι τα έκλειναν αργά για να μπορώ να σουτάρω όσο ήθελα. Από τους φροντιστές μέχρι τους μάνατζερ και τους φιλάθλους που ξόδευαν τα χρήματά τους για να αγοράσουν εισιτήρια και να στηρίξουν την ομάδα, όλα αυτά σήμαιναν πάρα πολλά για μένα και εξακολουθούν να σημαίνουν πολλά ακόμη και σήμερα.

Θέλω να θυμούνται και τους συμπαίκτες μου. Δεν ήταν μόνο ο Ντέιβιντ Ρίβερς. Ήταν οι συμπαίκτες μου. Ο κάθε ένας ξεχωριστά και θα σου πω κάτι: θα αρνηθώ κάθε πρόσκληση αν οι συμπαίκτες μου δεν πάρουν την ίδια πρόσκληση. Έτσι αισθάνομαι για την ιστορία».

- Πώς θα εξηγούσατε την ατμόσφαιρα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού σε έναν Αμερικανό που ίσως δεν τη ζήσει ποτέ;

«Πραγματικά δεν εξηγείται. Έχω στείλει βίντεο, έχω στείλει highlights, αλλά είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις. Ένας από τους προστατευόμενούς μου έκανε πρακτική στη EuroLeague και προσπαθούσα να του εξηγήσω ξανά και ξανά πώς είναι αυτή η εμπειρία.

Δεν το κατάλαβε μέχρι που έζησε πραγματικά το Final Four. Αυτή η σχέση Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις για να το κατανοήσεις και αν αυτό είναι σε Final Four, τότε είναι το κερασάκι στην τούρτα. Είναι απερίγραπτο. Και τόσο όμορφο».

- Αν είχατε την ευκαιρία να παίξετε έστω δύο ή τρία λεπτά για να βοηθήσετε τον Ολυμπιακό να κατακτήσει το τρόπαιο, θα το κάνατε;

«Στον δικό μου... παραληρηματικό κόσμο, το μόνο που χρειάζομαι είναι 10 λεπτά. Δώστε μου 10 λεπτά, κόουτς. Μετά τελείωσα. Κρεμάω τα παπούτσια μου. Μην με ψάξετε. Αλλά μόνο 10 λεπτά χρειάζομαι».

-Δέκα λεπτά και το τρόπαιο θα είναι στα χέρια του Ολυμπιακού.

«Δεν χρειάζομαι δόξα. Μπορούν να κρατήσουν το τρόπαιο, αλλά δώστε μου 10 λεπτά. Βλέπεις ότι παραμένω παραληρηματικός, έτσι δεν είναι;»

- Ταυτίζομαι! Ήθελα για το τέλος να σας ρωτήσω σύμφωνα και με την εμπειρία σας αν πιστεύετε ότι η σύνδεση του NBA με το ευρωπαϊκό μπάσκετ αλλάζει την ταυτότητα της Ευρώπης ή το κάνει πιο δυνατό;

«Πιστεύω ότι το παιχνίδι εξελίσσεται και βρισκόμαστε ακριβώς μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Οι σπόροι είχαν φυτευτεί εδώ και 15 ή 20 χρόνια. Αυτό που βιώνουμε τώρα είναι η εξέλιξη του παιχνιδιού που φτάνει σε ένα σημείο συνάντησης.

Παλιότερα ανησυχούσα πολύ ότι το στυλ του NBA θα κυριαρχούσε πάνω στην κουλτούρα του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Αλλά βλέποντας την απόδοση αυτών των διεθνών παικτών και το αποτύπωμα που έχουν αφήσει στο NBA, δεν έχω πλέον αυτόν τον φόβο. Πιστεύω πως ο Γιόκιτς, ο Γουεμπανιαμά, ο Λούκα Ντόντσιτς και οι υπόλοιποι θα επιτρέψουν στην ευρωπαϊκή κουλτούρα του μπάσκετ να επιβιώσει».

Final Four 2026 – Η Euroleague «προσγειώνεται» στην Αθήνα

Το Final Four επιστρέφει στην Αθήνα και η πόλη που έζησε αξέχαστες στιγμές το 2007 είναι έτοιμη να γράψει ξανά ιστορία, σχεδόν 20 χρόνια μετά! Ολυμπιακός, Φενερμπαχτσέ, Ρεάλ Μαδρίτης και Βαλένθια διεκδικούν τον κορυφαίο τίτλο της Euroleague στο Telekom Center και εσύ ζεις κάθε στιγμή της μεγαλύτερης διοργάνωσης του ευρωπαϊκού μπάσκετ στο Pamestoixima.gr! Γιατί στο Pamestoixima.gr το παιχνίδι σου τα σπάει και γίνεται καλύτερο από ποτέ. Δεκάδες αγορές, ενισχυμένες αποδόσεις* και μοναδικές προσφορές γνωριμίας που σε κάνουν να νιώθεις τη δράση του Final Four 2026 όπου κι αν βρίσκεσαι.

*Ισχύουν Όροι & Προϋποθέσεις.

«21+ |Αρμόδιος Ρυθμιστής ΕΕΕΠ | Κίνδυνος εθισμού & απώλειας περιουσίας | ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΗΡΙΞΗΣ: 1114| Παίξε Υπεύθυνα |».