Παναθηναϊκός: Παταγώδης αποτυχία χωρίς ΚΑΜΙΑ δικαιολογία

• Πήρε ΑΥΤΟ που του άξιζε
• Μην ξεχνάτε, στόχος ήταν η κατάκτηση όχι το Final Four
• Το «κρίμα» για την επένδυση και τον κόσμο

Τα έχουμε πει πολλές φορές. Και είναι η πραγματικότητα. Το μπάσκετ είναι μακράν του δεύτερου το ΠΙΟ αξιοκρατικό άθλημα. Εννέα φορές στις 10 θα κερδίσει η καλύτερη ομάδα. Μην πω 99 φορές στις 100 και φανώ υπερβολικός. Και όπως είδαμε, στο «ζευγάρι» του Παναθηναϊκού με την Βαλένθια, άλλος είχε το όνομα και άλλος (εν τέλει) την χάρη.

Παρά το μειονέκτημα έδρας στο ξεκίνημα της σειράς, πάντα πίστευα ότι οι «πράσινοι» ήταν το φαβορί. Με δικαίωσαν στα δύο πρώτα ματς της σειράς. Με απογοήτευσαν σε όλα τα υπόλοιπα. Ουδέποτε στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Και πίστευα ότι λόγω της τεχνογνωσίας, του ταλέντου, της ποιότητας και των (πιο ισχυρών) προσωπικοτήτων, στο τέλος θα έβρισκαν τη λύση και θα έπαιρναν (εύκολα ή δύσκολα) το εισιτήριο για το Final Four. Φεύ…

Βάσει της συνολικής εικόνας των δύο ομάδων και απομονώνοντας οτιδήποτε είχε να κάνει με την διαιτησία (που κακά τα ψέματα ήταν… πορτοκαλί αποχρώσεως), το αποτέλεσμα ήταν πέρα για πέρα δίκαιο. Η Βαλένθια ήταν καλύτερη ΟΜΑΔΑ από τον Παναθηναϊκό σε ΟΛΗ τη σειρά και ΔΙΚΑΙΩΣ οι «πράσινοι» έμειναν εκτός νυμφώνος. Εδώ που τα λέμε θα ήταν και τελείως άδικο εάν έπαιρναν εκείνοι την πρόκριση (ασχέτως εάν είναι αυτό που θα ήθελε το ελληνικό μπάσκετ) και έμενε μακριά από το Final Four η ισπανική ομάδα. Αυτό για να ξέρουμε και τι λέμε.

Πήρε ΑΥΤΟ που του άξιζε

Ο Παναθηναϊκός πήρε ακριβώς ΑΥΤΟ που του άξιζε. Και η πρόκριση δεν χάθηκε στο Game 5 αλλά στο «Telekom Center Athens». Θυμάστε τι είχα αναφέρει την παραμονή του Game 4 και μετά την ήττα στο Game 3; Ότι εάν και εφόσον δεν τελείωνε την δουλειά στην Αθήνα καλό θα ήταν να μην ταξίδευε καν στην Ισπανία. Και ιδού τα αποτελέσματα. Ουσιαστικά τι είδαμε στο Game 3, στο Game 4 αλλά και στο Game 5; Τον Παναθηναϊκό της κανονικής περιόδου. Τουλάχιστον στην πλειοψηφία των αγώνων της κανονικής περιόδου, κάτι που αποτυπώθηκε, άλλωστε, και από την 7η θέση στην regular season. Να είσαι καλή ομάδα, να παίζεις καλά και να τερματίζεις 7η; Όχι…

Γι’ αυτό και λέω ότι στο τέλος της ημέρας ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό ακριβώς που του άξιζε. Αδίκησαν όλοι τους εαυτούς τους. Τα «γιατί» και τα «πως» τα γνωρίζουν οι ίδιοι. Τι πήγε στραβά, τι δεν δούλεψε σωστά και για ποιον λόγο έφτασε ο Παναθηναϊκός σε αυτό το σημείο, είναι κάτι που θα πρέπει να το ψάξουν εντός των τειχών, να το συζητήσουν και αν μπορούν να το λύσουν ενόψει των αγώνων του ελληνικού πρωταθλήματος. Η σεζόν δεν έχει τελειώσει ακόμα. Υπάρχει ένα τίτλος που εκκρεμεί αλλά με την ψυχολογία υπό το μηδέν και το ξενέρωμα να είναι μυθικών διαστάσεων, δεν ξέρω κατά πόσο θα βρουν το σθένος, το κουράγιο και την ψυχολογία να αντεπεξέλθουν. Δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα και πολύ φοβάμαι ότι έρχονται δύσκολες μέρες.

Ο Παναθηναϊκός θα κληθεί να μαζέψει τα κομμάτια του. Είπα. Δεν θα είναι εύκολο. Όμως όλοι είναι επαγγελματίες και οφείλουν να αφήσουν πίσω τι έγινε. Έστω και αν μιλάμε για μια παταγώδης αποτυχία. Υπενθυμίζω κάτι. Στον Παναθηναϊκό δεν έλεγαν στην αρχή της σεζόν ότι στόχος είναι η πρόκριση στο Final Four, αλλά ότι στόχος είναι η κατάκτηση της Euroleague. Την συμμετοχή στο Final Four την θεωρούσαν τρόπον τινά δεδομένη. Κακά τα ψέματα, όλοι την θεωρούσαν. Και δεν πέτυχαν ούτε τον μίνιμουμ δεδομένο στόχο.

Μην ξεχνάτε, στόχος ήταν η κατάκτηση όχι το Final Four

Τώρα θα μου πείτε εάν πήγαινε στο Final Four και έχανε το τρόπαιο δεν θα ήταν το ίδιο ακριβώς πράγμα; Σαφέστατα και θα ήταν και σαφέστατα θα έγραφα ακριβώς τα ίδια πράγματα. Φανταστείτε, όμως, τώρα που δεν πήγε καν. Μιλάμε για επικών διαστάσεων αποτυχία, όσο βαρύγδουπο και αν ακούγεται. Πάντως να σας πω κάτι; Βλέποντας ΑΥΤΟΝ τον Παναθηναϊκό των τριών τελευταίων αγώνων των playoffs, πιστεύετε ότι θα ήταν φαβορί εάν πήγαινε στο Final Four;

Επιτρέψετε μου να έχω αντίθετη άποψη. Σε καμία περίπτωση. Βέβαια υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος που λέει ότι σε δύο νοκ άουτ παιχνίδια που κρίνουν το τρόπαιο και δη όταν πρόκειται για μια ομάδα που το έχει ξανακάνει, υπάρχει τελείως διαφορετική νοοτροπία και αντιμετώπιση των καταστάσεων. Το ίδιο δεν ίσχυε και στα Playoffs; Εγώ συμφωνώ ότι αν ξεχώριζε σε κάτι ο Άταμαν ήταν η προετοιμασία για τα μεγάλα ματς. Είδατε εσείς κάποια προετοιμασία στα παιχνίδια κόντρα στη Βαλένθια που δεν είδα εγώ;

Δεν θέλω να αποδημήσω τον Άταμαν. Θα ήταν λάθος. Και είναι λάθος οποιοσδήποτε και αν το κάνει. Και θα είναι το λιγότερο αχαριστία από τους φίλους του Παναθηναϊκού εάν αρχίσουν την «επίθεση» εναντίον του επειδή πήγαν (ή αν προτιμάτε τα έκανε) στραβά και ανάποδα. Ασχέτως εάν ο ίδιο έψαξε άλλοθι μέσα από τα διαιτητικά λάθη.

Ναι, απέτυχε φέτος στην Euroleague. Σίγουρα όμως δεν σβήνεται η πρώτη του σεζόν η οποία και θα μνημονεύεται για πάντα στην «πράσινη» ιστορία. Και ΔΕΝ πρέπει να έχουμε κοντή μνήμη. Απλά θεωρώ, πλέον, ότι ο κύκλος του έχει αρχίσει να κλείνει. Και ξέρετε κάτι; Δεν είναι κακό. Κανείς δεν είναι για πάντα. Μόνο τα παιδιά μας και η οικογένεια μας θα είναι για πάντα. Όλοι οι υπόλοιποι έρχονται και παρέρχονται. Ακόμα και αν κατακτήσει το ελληνικό πρωτάθλημα (που έτσι όπως βλέπω τον Ολυμπιακό με το μπάσκετ που παίζει και τη φόρα που έχει θα είναι πολύ πολύ δύσκολο) δεν πιστεύω ότι θα συνεχίσει. Ίσως και ο ίδιος να μην τον θέλει πια. Βέβαια υπάρχει συμβόλαιο έως και το καλοκαίρι του 2027 αλλά όπως έχουμε πει πολλές φορές και όπως όλοι γνωρίζουν «τα συμβόλαια είναι για να σπάνε».

Το «κρίμα» για την επένδυση και τον κόσμο

Προσοχή. Δεν προδικάζω κάτι και ούτε λέω ότι θα γίνει κάτι το συγκεκριμένο. Απλά μεταφέρω προσωπική άποψη και τα vibes που υπάρχουν το τελευταίο χρονικό διάστημα. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στήριξε όσο δεν πάει τον Άταμαν. Και καλά έκανε. Έτσι έπρεπε να κάνει εκτιμώντας (και) τα όσα έχει προσφέρει στην ομάδα. Όμως δεν θέλει και εκείνος να υπάρχει μια συνέχεια στην ΤΕΡΑΣΤΙΑ επένδυση που έχει κάνει; Δεν θέλει να δει την ομάδα του να προχωράει μπροστά και όχι να μένει στάσιμη;

Πιστέψτε με. Είναι ο ΠΡΩΤΟΣ που θέλει να βλέπει την ομάδα του να πετυχαίνει και το κάνει με πιθανό και απίθανο τρόπο βάζοντας βαθιά το χέρι στην τσέπη. Στην τελική ποιος πλήρωσε αδρά τον Χέις-Ντέιβις να έρθει; Εγώ; Εσείς; Δεν δίνει έναν σκασμό χρήματα για να βλέπει την ομάδα του να πετυχαίνει; Θεωρώ ότι όταν έρθει η ώρα ξέρει τι θα κάνει και πώς θα πράξει. Εδώ πήγε στην Βαλένθια για να βρεθεί δίπλα στην ομάδα, να χτυπήσει πατρικά τις πλάτες των παικτών, να τους πει μια κουβέντα εμψύχωσης, γνωρίζοντας ότι ΔΕΝ θα μπορεί να μπει στο γήπεδο. Πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο πάνω σε αυτό το θέμα.

Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω για τους παίκτες. ΟΛΟΙ γνωρίζουν τις ευθύνες τους και ΤΙ πρέπει να κάνουν. Τις γνωρίζουν και ΠΡΕΠΕΙ να τις αναλάβουν. Κανείς δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του. ΔΕΝ είναι κακό να υπάρχει μια κακή χρονιά. Μέσα στον αθλητισμό είναι όλα. Συμβαίνουν. Και θα ξανασυμβούν. Κανείς δεν υπογράφει συμβόλαιο με την επιτυχία από την αρχή της σεζόν. Όμως οφείλουν ΟΛΟΙ να προσπαθούν. Και να μην τα αφήνουν όλα στη μοίρα τους…

ΥΓ: Ρε Ρισόν Χολμς, αλήθεια τώρα; Κάνεις τέτοια ανάρτηση; Δηλαδή το ευχαριστήθηκες; Και άντε με τον Άταμαν να δεχθώ ότι έχεις θέμα θεωρώντας τον υπεύθυνο που έφυγες από τον Παναθηναϊκό. Όμως αυτή η ανάρτηση είναι κυρίως ΑΣΕΒΕΙΑ προς τους συμπαίκτες σου με τους οποίους μοιραζόσουν τα ίδια αποδυτήρια. Τελικά όλα γίνονται για κάποιον λόγο. Στο καλό και να μην τους γράφεις.

ΥΓ2: Το μεγαλύτερο RESPECT ανήκει στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού. Ήταν πάντα εκεί. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Στις καλές και στις κακές βραδιές. Πάντα στήριζαν. Πάντα έκαναν sold out. Και το μεγαλύτερο «κρίμα» της φετινής αποτυχίας είναι και ΓΙΑ εκείνους. Όπως φυσικά και για την τεράστια επένδυση με το απίστευτα υψηλό budget της διοίκησης. Τα πρόσωπα μπορεί να αλλάξουν. Εκείνοι, όμως, θα συνεχίσουν να είναι ΕΚΕΙ.

ΥΓ3: Θέλω να το αναφέρω, ασχέτως εάν η Βαλένθια (επαναλαμβάνω) προκρίθηκε ΔΙΚΑΙΑ. Στη σειρά των Playoffs εκτέλεσε 99 βολές (70/99) έναντι 68 του Παναθηναϊκού (57/68) ενώ ο Κέντρικ Ναν (ασχέτως εάν ήταν κάκιστος στο Game 5) δεν εκτέλεσε ούτε μία βολή στα τρια τελευταία ματς. Μάλιστα κέρδισε στο Game 5 φάουλ στα 03:23 πριν από το τέλος του αγώνα και έχοντας συμπληρώσει συνολικά 139 αγωνιστικά λεπτά χωρίς κερδισμένο φάουλ (σ.σ. είχε να κερδίσει από το 23' του Game 2)!

ΥΓ4: Δεν χρειάζεται να γίνουν βιαστικές κινήσεις. Χρειάζεται ψυχραιμία και καθαρό μυαλό και όταν έρθει η κατάλληλη ώρα θα μπουν όλα σε μια σειρά. Η σεζόν δεν έχει τελειώσει ακόμα. Επαγγελματίες είναι όλοι και ΞΕΡΟΥΝ τι πρέπει να κάνουν από εδώ και στο εξής. Όσο μεγάλο και αν είναι το «ξενέρωμα».

ΥΓ5: Πόσο, μα πόσο, έλειψε ο Σλούκας από την σειρά. Θα ήθελα να γράψω «αν ήταν ο Σλούκας» αλλά με τα «αν» δεν γράφεται καμία ιστορία. Την ιστορία, όποια και αν είναι αυτή, την γράφουν οι παρόντες.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.