Πηγαίνοντας στο Game 5

Πρόκειται αναμφίβολα για μια από τις καλύτερες, πιο έντονες και ανταγωνιστικές σειρές που έχουμε παρακολουθήσει στη σύγχρονη ιστορία της Ευρωλίγκας. Παναθηναϊκός και Βαλένθια μας έχουν δώσει υψηλού επιπέδου μπάσκετ σε μια σύγκρουση δύο διαφορετικών φιλοσοφιών και σε ένα ματσάρισμα που θα εξαντλήσει τα πέντε ματς για να μας δώσει τον τελικό νικητή. Οι διακυμάνσεις πολλές και τα συμπεράσματα χρήσιμα και για τις δύο ομάδες. Τα Playoffs άλλωστε πάντα σου δείχνουν το δρόμο για το τι χρειάζεται να κάνεις το καλοκαίρι ώστε να βελτιώσεις το σύνολο σου, με την πίεση να δημιουργεί την καλύτερη δυνατή συνθήκη αξιολόγησης προσώπων και καταστάσεων.

Στα δύο ματς του Telekom Center, το “τριφύλλι” πλήρωσε την τακτική επιλογή να αφήσει στο συρτάρι την άμυνα αλλαγών -που αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιδραστική στις αναμετρήσεις της Ισπανίας- και να πάει σε μια πιο συντηρητική προσέγγιση (είτε μιλάμε για ενεργοποίηση “Hard Show” είτε για “Hedge”) αναφορικά με την προσπάθεια αναχαίτισης των Pick & Roll-δράσεων των “νυχτερίδων” με στόχο να ελέγξει τη μάχη των ριμπάουντ.

Αυτού του είδους οι άμυνες όμως βασίζονται στην επικονωνία, στην εκτέλεση λεπτομερειών και στη συνοχή που γεννιέται από τις εργατοώρες και από το συνεχές τεστάρισμα σε διαφορετικές καταστάσεις. Ο φετινός Παναθηναϊκός δεν το έχει αυτό. Έχει τόνους ταλέντου και star quality, προσωπικότητες και μεγάλη δεξαμενή δεξιοτήτων αλλά όχι επικοινωνία υψηλού επιπέδου στα μετόπισθεν, κάτι που αποδείχθηκε ξεκάθαρα στο γήπεδο, τους μήνες της κανονικής περιόδου. Είναι κάτι που λείπει από αυτό το γκρουπ και αυτό είναι οκ. Καλό θα ήταν (και θα έπρεπε) να το έχει, αλλά δεν το έχει. Σε αυτήν την περίπτωση λοιπόν, οι πράσινοι οφείλουν να στραφούν σε μια άμυνα που θα είναι πιο συμβατή με τα σχήματα τους και θα ταιριάζει κατασκευαστικά καλύτερα με αυτό το ρόστερ, “μακιγιάροντας” την έλλειψη σπουδαίας επικοινωνίας. Και αυτή είναι η άμυνα αλλαγών. Απαιτεί επικοινωνία φυσικά αλλά διαφορετικού τύπου και βασίζεται περισσότερο στην πρώτη ύλη, τη δυναμική στο αθλητικό κομμάτι και στην επικράτηση σε επίπεδο προσωπικών μονομαχιών, στην περίμετρο ή χαμηλά στη ρακέτα. Είναι πιο απλή σε όρους κατανόησης αλλά εάν λειτουργήσει σου μεταδίδει τεράστια σιγουριά, ειδικά στο τέλος κλειστών παιχνιδιών. Πιο συγκεκριμένα απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν έχει συνηθίσει να βάζει τη μπάλα στο χαμηλό ποστ, αυτό δουλεύει και τα είδαμε στις δύο πρώτες αναμετρήσεις της σειράς.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των πρασίνων πηγαίνοντας προς το πέμπτο ματς, είναι ότι το ευρύ κοινό τους θεωρεί ως το μεγάλο αουτσάιντερ. Η Βαλένθια είναι μια εξαιρετική ομάδα, καλά δουλεμένη. Αποδίδει θεαματικό μπάσκετ και βασίζεται σε νέα παιδιά που της δίνουν μια αξιοζήλευτη φρεσκάδα. Σαφέστατα έχει το μομέντουμ στα χέρια της. Όμως θα πρέπει να διαχειριστεί και άλλα πράγματα, μάλλον πρωτόγνωρα για αυτήν. Από την Παρασκευή το βράδυ, οι παίχτες και ο Πέδρο Μαρτίνεθ γνωρίζουν καθολική αποθέωση και διαβάζουν διθυραμβικά σχόλια από το ευρωπαϊκό μπασκετικό κοινό που τους έχει τοποθετήσει στο “Έβερεστ”, ενώ μπροστά υπάρχει ένα πέμπτο ματς. Και αυτό δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς ως γκρουπ, καθώς υπάρχει κίνδυνος να αλλοιώσει την “πολεμική σου φύση”. Δεν είναι ο κανόνας αλλά μια υπαρκτή πιθανότητα.

Καλό θα είναι λοιπόν για τον Παναθηναϊκό, μέχρι το τζάμπολ της Τετάρτης, να μείνει στο “σκοτάδι”, δουλεύοντας αθόρυβα πίσω από τους προβολείς, δεχόμενος στωικά όλη την κριτική που του γίνεται, η οποία μπορεί να αποτελέσει και το πιο χρήσιμο “καύσιμο” ενόψει Game 5. Σε μια σειρά όπου η “ανατροπή” των δεδομένων τείνει να εξελιχθεί σε κανονικότητα, τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ειδικά όταν στη θέση του αουτσάιντερ, υπάρχει μια ομάδα που ξέρει να παίζει με την πλάτη στον τοίχο.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου