Ολυμπιακός, Final Four: Η ώρα της απόδειξης ότι μπορεί και εκτός “comfort zone”!

Πέντε διαδοχικές προκρίσεις στην ετήσια μεγάλη γιορτή του αθλήματος στην «Γηραιά Ήπειρο», έχοντας καταγράψει τρεις φορές το καλύτερο ρεκόρ στην regular και έχοντας παίξει μπάσκετ, που σε μεγάλα διαστήματα αυτής της σχεδόν… 5ετίας, έχει αποθεωθεί από την πλειοψηφία της ευρωπαϊκής φίλαθλης κοινής γνώμης, δεν είναι μικρό πράγμα! Ούτε αποτελεί κατόρθωμα το οποίο μπορεί να προσπεραστεί ελαφρά την καρδία…

Μόνο και μόνο επειδή αυτά τα πρώτα τέσσερα χρόνια μπασκετικής συνέπειας δεν συνδυάστηκαν με το πολυπόθητο τρόπαιο! Αυτό που κατέκτησε στο μεσοδιάστημα – και μάλιστα με την πρώτη του παρουσία στο Final Four μετά από απουσία 13 ετών – ο Παναθηναϊκός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το επικοινωνιακό πλήγμα που κατάφερε στον «αιώνιο αντίπαλό» του η εκκωφαντική του επιτυχία στο Βερολίνο πριν από 2 χρόνια και εν συνεχεία στους τελικούς του προπερσινού πρωταθλήματος.

Κακά τα ψέματα, αυτό το 0/4 αλλά και η εφετινή συγκυρία της διοργάνωσης του καθιερωμένου ραντεβού των κορυφαίων επί ελληνικού εδάφους και ειδικότερα στην έδρα του μεγάλου του αντιπάλου, είχε από το περασμένο καλοκαίρι πολλαπλό σημειολογικό χαρακτήρα για τους Πειραιώτες.

Και αυτός είναι και ο λόγος που, φέτος, δεν άφησαν την παραμικρή λεπτομέρεια στην τύχη, επένδυσαν περισσότερο από ποτέ και μπήκαν στην λογική του να φτιάξουν μία ομάδα που δεν θα πληγεί από κανέναν αστάθμητο παράγοντα, όπως για παράδειγμα οι τραυματισμοί…

Κάτι που φάνηκε από τον τρόπο που διαχειρίστηκαν την διαδιασία των playoffs. Απέναντι σε μία ομάδα που – ανεξάρτητα με τα οικονομικά προβλήματα, τις απουσίες και την αποχώρηση του Σπανούλη – μέχρι το τζάμπολ στο Game 1, είχε δημιουργήσει μίνι «πελατειακή σχέση» με τους «ερυθρόλευκους και μετρούσε 4 σερί νίκες στους τελευταίους 13 μήνες!

Πάει πολύ καιρός που από την τελευταία φορά που είδαμε μία σειρά playoffs, η οποία θύμισε περισσότερο φιλικά παιχνίδια, παρά μάχη για την πρόκριση στο Final Four.

O μέσος όρος των 24,6 πόντων (96,6-72,0), με σχεδόν 23 ασίστ ανά παιχνίδι, 53% εντός πεδιάς (43,9% στα τριπ.) αλλά και με την πολυτέλεια που έδωσε η σειρά στο να βοηθηθούν παίκτες που χρειάζονταν βελτίωση στον ρυθμό τους, τα λένε όλα για τα πολλαπλά κέρδη των πρωταθλητών από τα τρία ματς με τους Μονεγάσκους.

Η αψεγάδιαστη πορεία του Ολυμπιακού στην regular (1η θέση ρεκόρ 26-12) και την post season (η πρώτη «σκούπα» της ιστορίας του), δείχνει ότι ο οργανισμός έκανε τα πάντα για να «αρματώσει» το ρόστερ με πληρότητα και ποιότητα και να αυξήσει την αθλητικότητα, ώστε όταν έρθει η δύσκολη ώρα των νοκ-αουτ αγώνων να έχει περισσότερες λύσεις.

Ήρθαν έτσι, λοιπόν, τα πράγματα και οι «ερυθρόλευκοι» έγιναν η πρώτη ομάδα που σφράγισε το εισιτήριό της για το “T-Center”, 17 μέρες πριν το τζάμπολ των ημιτελικών της εφετινής Euroleague και πλέον στο μυαλό του βρίσκεται μόνο η πρόκριση στον τελικό και η κατάκτηση του 4ου ευρωπαϊκού τροπαίου.

Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη της δικαίωσης και της καθολικής αναγνώρισης για την προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία πέντε χρόνια, που ακόμη και το 5/5 σε Final Four (ανάλογο επίτευγμα έχει μόνο η Φενέρμπαχτσέ της πενταετίας 2015-2019 και φυσικά η ΤΣΣΚΑ που έχει και το ρεκόρ με 9/9) θα περνούσε εντελώς στα ψιλά αν δεν το μνημόνευαν ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος στις δηλώσεις που έκαναν αμέσως μετά το τελικό 102-85 στο Μόντε Κάρλο (πολλώ δε μάλλον το μπάσκετ που έπαιξε η ομάδα στα τρία ματς με την Μονακό).

Οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ Ολυμπιακός, πάντως, φρόντισαν να «αποφορτίσουν» λίγο την ομάδα από το υπέρβαρο «πρέπει» που θα κουβαλήσει στο ΟΑΚΑ (το έθεσε πολύ εύστοχα ο Γιώργος Μπαρτζώκας στην συνέντευξη Τύπου, μιλώντας για αυξημένη επιθυμία των οπαδών για τον τίτλο, λόγω του γηπέδου στο οποίο θα γίνουν οι αγώνες), αρνούμενοι την ταμπέλα του φαβορί.

Στα δικά μου μάτια, αν η σύνθεση του Final 4 περιλαμβάνει τον Παναθηναϊκό, την Φενέρμπαχτσέ και οποιαδήποτε εκ των Ρεάλ και Χάποελ (ειδικότερα την ομάδα του Δημήτρη Ιτούδη) μαζί με τον Ολυμπιακό, οι ομάδες που έχουν το μεγαλύτερο διαχειριστικό πλεονέκτημα στο ψυχολογικό κομμάτι, που άλλωστε είναι το 50% στα Final Four, ειναι οι δύο τελευταίες πρωαθλήτριες Ευρώπης!

Και αυτό γιατί το έχουν ήδη κάνει μία φορά, αλλά και γιατί όταν παίζουν για να κατακτήσουν κάτι τόσο δύσκολο – που το έχουν πετυχει τόσο πρόσφατα – έχουν λιγότερη πίεση ώστε να ισορροπήσουν το «πρέπει» με την αδιαμφισβήτητη ικανότητα που τις πηγε τόσο μακριά.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η «ανηφόρα» που καλείται να ανέβει ο Ολυμπιακός σε αυτές τις 2,5 εβδομάδες μέχρι το ραντεβού των τεσσάρων στην Αθήνα, ίσως να μην έχει προηγούμενο. Το «στοίχημα» πρώτα με τον εαυτό του και μετά με όλα τα υπόλοιπα «μέτωπα» είναι μεγάλο και δύσκολο.

Γιατί είναι ξεκάθαρα ομάδα που μπορεί να κυριαρχήσει ευκολότερα σε σειρά αγώνων απ' ότι σε ένα ματς «ζωής ή θανάτου», στο οποίο ο αντίπαλος πιθανά να μπλοκάρει το μπάσκετ της δημιουργίας. Και επί το πλείστον είναι ομάδα που δεν θέλει να στηρίζεται στις προσωπικές αποφάσεις και το μπάσκετ του ένας εναντίον ενός...

Γι' αυτό και το εφετινό Final Four συνιστά την μεγαλύτερη πρόκληση για τον πολυνίκη Έλληνα προπονητή των επτά συμμετοχών στην μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Και αυτό γιατί καλείται να βρει άμεσες απαντήσεις σε όλα τα τρικ που θα επιχειρήσουν οι αντίπαλοι, για να του χαλάσουν το παιχνίδι...

Η ώρα της απόδειξης ότι ο Ολυμπιακός μπορεί και εκτός του comfort zone που παρέχει η σειρά αγώνων και η κανονικής περίοδος, έφτασε...

Γιατί όπως είπε και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος «καλή η μαγεία του Final Four, αλλά την έχουμε φάει στην μάπα. Ωστόσο, κάποια στιγμή θα το ζήσουμε... all the way!»...

Υγ.1: Στο 23-33 του 15ου λεπτού, η Ρεάλ πίστεψε ότι η Χάποελ θα καταρρεύσει και έκανε το λάθος να χαλαρώσει, θεωρώντας ότι η πρόκριση απέχει ελάχιστα. Αυτή που υπέστη καθίζηση, όμως, ήταν η «βασίλισσα» που στην 3η περίοδο δέχτηκε ένα επιμέρους 1-18 και τελικά έχασε καθαρά από μία ομάδα που τελείωσε το ματς με μόλις 7 ασίστ και 22,2% πίσω από τα 6,75 (4/18 τριπ.).

Υγ.2: Η μείωση του σκορ εκτόξευσε την ελπίδα των Ισραηλινών, που θεωρώ ότι θα είναι ακόμη καλύτεροι στο Game 4 και αν κατεβάσουν και πάλι την επίθεση των Μαδριλένων (έμειναν για 2η φορά φέτος κάτω από τους 70 πόντους), τότε θα έχουν τύχη για να επιστρέψουν στην ισπανική πρωτεύουσα.

Υγ.3: Η απουσία της αίσθησης του κατεπείγοντος που χαρακτήρισε τη Ρεάλ στην Βουλγαρία, είναι αυτό ακριβώς που πρέπει να αποφύγει ο Παναθηναϊκός απόψε. Η Βαλένθια είναι ακόμη πιο επικίνδυνη ομάδα από την Χάποελ και ξανανιώσει την ελπίδα, τότε ένα ενδεχόμενο Game 4 – από ενεργειακής άποψης κυρίως – θα φέρει τους «πράσινους» στα όρια μίας πίεσης που δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθανθούν.

Υγ.4: Στο Κάουνας, όπου ο Saras λατρεύεται σαν Θεός, η Ζάλγκιρις θα κάνει τα πάντα για να του κόψει τον δρόμο και η αίσθησή μου είναι ότι ένα ματς η Φενέρμπαχτσέ ίσως το χάσει. Έτσι όπως την είδα στα δύο ματς της Πόλης – ακόμη περισσότερο αν περάσει με 3-0 – τότε ο ημιτελικός με τον Ολυμπιακό προβλέπεται να εξελιχθεί σε επιτομή στρατηγικής, της τακτικής και της “in game” έμπνευσης, ανάμεσα σε δύο σπουδαίους προπονητές με εκ διαμέτρου αντίθετη φιλοσοφία και εντελώς διαφορετικά χαρίσματα.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου