Τέλος οι πρίγκιπες, καταφτάνουν οι αντάρτες

Είναι ο Παναθηναϊκός των πλέι-οφ ή ίδια ομάδα με τον Παναθηναϊκό της κανονικής περιόδου; Βάσει των ψυχρών αριθμών και της ακόμα ψυχρότερης μαρτυρίας του γυμνού οφθαλμού, οι «πράσινοι» θα έπρεπε να είναι ένα πρόβατο που βαδίζει προς το σφαγείο. Ο Παναθηναϊκός είχε τo χειρότερο defensive rating από όλες τις ομάδες που προκρίθηκαν στην post-season, δέκατος στις δέκα σε αμυντικό φίλτρο, με ένατη τη Μπαρτσελόνα, όγδοη τη Μονακό και …δεύτερη τη Βαλένθια, η οποία μοιράζεται το βάθρο με την ασυναγώνιστη Φενέρμπαχτσε και τον Ολυμπιακό.

Το «stairway to heaven» των αριθμών, ευγενική χορηγία του EL StatsLab, βγάζει τον Παναθηναϊκό πέμπτο σε επιθετικές επιδόσεις με έκτη τη Βαλένθια, πίσω από τους Ολυμπιακό, Ρεάλ, Ζαλγκίρις, Μονακό. Κάτι αξιοσημείωτo, από την ίδια ανάλυση: καμία ομάδα δεν έφτασε στα πλέι-οφ με βασικό όπλο την επίθεση. Ντουμπάι, Αρμάνι, Μακάμπι, Βασκόνια, Παρί και οι πέντε απέτυχαν.

Αντιθέτως, όλες οι καλές αμυντικές ομάδες (με μοναδική εξαίρεση τη Μπάγερν) παρέμειναν στις επάλξεις και μετά τις 20 Απριλίου. Η πρωταθλήτρια Φενέρμπαχτσε, μακράν πρώτη σε αμυντική ικανότητα αλλά …15η σε επιθετικούς δείκτες, μπήκε στα πλέι-οφ με πλεονέκτημα έδρας και έκανε μέχρι τον Μάρτιο παρέλαση. Ολογράφως, δέκατη πέμπτη!

Ο Παναθηναϊκός του αγώνα με τη Μονακό ήταν μία ομάδα με ξεκάθαρη στόχευση στην άμυνα, όπου τζογάρισε με το σουτ του πλάγιων και των ψηλών προκειμένου να περιορίσει τον ορίζοντα στις κατά μέτωπο επιθέσεις του Τζέιμς και του Οκομπό. Σύμφωνοι, η αστοχία των Γάλλων στο ξεκίνημα με τα 0/7 ελεύθερα σουτ από την περιφέρεια ήταν αφύσικη, αλλά και τα τρίποντα του Μάικ Τζέιμς με δύο και τρεις αντιπάλους τύπου Φαρίντ να κρέμονται από τα χέρια του άγγιζαν τα όρια του εξωφρενικού.

Η παλάντζα της αμυντικής οικονομίας δείχνει ότι ο Παναθηναϊκός έκανε τη δουλειά του σωστά στα μετόπισθεν, αφού όλες οι υπόλοιπες απειλές πλην Τζέιμς εξουδετερώθηκαν. Η αποδεκατισμένη Μονακό δεν είχε την πολυτέλεια να κουβαλήσει άσφαιρους και άκεφους ούτε μπορούσε να δηλώσει εκτάκτως τον γιο του Κλίτσκο και τους άλλους πιτσιρικάδες που χρησιμοποιεί στο γαλλικό πρωτάθλημα.

Ο Παναθηναϊκός, πάλι, άντεχε κάθε είδους αιμορραγία. Ο Άταμαν είχε ένατο τον Σλούκα και δέκατο τον Ρογκαβόπουλο, για να μη φτάσουμε ως τον δωδέκατο ή τον …δέκατο τέταρτο, ενώ ο Μαρκοϊσβίλι έβλεπε στην άκρη του πάγκου του κοστούμια και γραβάτες. Λίγο ακόμα και θα έβαζε τον εαυτό του μέσα!

Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν οι ισορροπίες της αφετηρίας, όταν ο Παναθηναϊκός απέσυρε αβασάνιστα στο δίλεπτο τους Γκραντ, Λεσόρ, ενώ η Μονακό ήταν υποχρεωμένη να κουβαλήσει τους φορτωμένους με φάουλ Στραζέλ, Ντιάλο. Ο Τι Τζέι Σορτς έκανε τη διαφορά στον αγώνα, τη βραδιά που ο Παναθηναϊκός τον χρειαζόταν περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Με άλλα λόγια, ο κυνηγός προσπαθούσε να βγάλει την αρκούδα από τη φωλιά της για να την εξολοθρεύσει με τόξο και βέλη. Ο Παναθηναϊκός σημάδεψε ανελέητα το μισοάδειο ρεζερβουάρ της Μονακό και έχτισε τη νίκη του πάνω σε επιθετικά ριμπάουντ (16), αμυντική πίεση στο όριο του φάουλ και λίγο παραπέρα (9 κλεψίματα), σίγουρη κυκλοφορία της μπάλας (7 λάθη), ξένοιαστα φάουλ (4+3 οι δύο σέντερ). Ο αντίπαλος δεν μπορούσε να κάνει τίποτε απ’ όλα αυτά, αφού φοβόταν τη φθορά και την κόπωση.

Το πλέον ενθαρρυντικό σημάδι για τον Παναθηναϊκό είναι ότι κουβάλησε αγόγγυστα την αφλογιστία των Ναν (7), Χέις-Ντέιβις (4), Ερνανγκόμεθ (0), με τρεις παγκίτες να σέρνουν τον χορό του σκοραρίσματος: Σορτς, Ρογκαβόπουλος, Φαρίντ. Κανένας δεν έπαιξε περισσότερο απ’ ότι χρειαζόταν, κανένας δεν παραμέλησε τη χαμαλοδουλειά, κανένας δεν έβγαλε αρνητικό +/- και κανένας δεν ήταν μεγαλύτερος από την ομάδα. Ο Παναθηναϊκός της 21ης Απριλίου, ο Παναθηναϊκός των πλέι-οφ μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ήταν ομάδα του προπονητή.

Φοβάμαι ωστόσο ότι η καταπονημένη Μονακό των οκτώ γενναίων –που γνώριζαν καλά ότι θα έχουν και δεύτερη ευκαιρία και μάλιστα σε οικείο περιβάλλον- δεν αποτελεί αντιπροσωπευτική ζυγαριά για την επόμενη αποστολή. Με απόδοση όπως η χθεσινή, και δίχως πλεονέκτημα έδρας, ο Παναθηναϊκός θα είναι τυχερός αν πάρει έστω 1 νίκη απέναντι στους αντάρτες της Βαλένθια.

Η αρμάδα του Προπονητή της Χρονιάς Πέδρο Μαρτίνεθ και του για δεύτερη σερί σεζόν Ανερχόμενου Αστέρα Τζιν Μοντέρο, μπορεί να βγήκε απ’ ευθείας από το Eurocup (όπου ηττήθηκε στον ημιτελικό από τη …Χάποελ), αλλά είναι το ανφάν τερίμπλ της φετινής περιόδου, η ομάδα που μοιάζει με φρέσκο αεράκι στη μάλλον μουχλιασμένη Euroleague.

Σε εμάς τους παλαιομοδίτες αρέσει το προλεταριακό μπάσκετ, αλλά αυτοί εδώ μοιάζουν σαν να ήρθαν από το μέλλον. Σουτάρουν υποχρεωτικά στα 9-10 δευτερόλεπτα, μετατρέπουν τον δευτερεύοντα αιφνιδιασμό σε επιστήμη, κυνηγούν το επιθετικό ριμπάουντ σαν να κρέμεται από αυτό η ζωή τους, σουτάρουν σαν μανιακοί, έχουν και κορμιά καμωμένα για το νεροκουβάλημα.

Στα τελικά στατιστικά της σεζόν, η Βαλένθια ήταν πρώτη σε επιθετική παραγωγή, τρίτη στις ασίστ, τέταρτη στα κλεψίματα, τρίτη στο επιθετικό ριμπάουντ, δεύτερη στις τάπες, δεύτερη σε τρίποντα, τέταρτη στα δίποντα, δεύτερη στη βαθμολογία. Της λείπει, βεβαίως, το μπαρούτι στο κορμί: η πείρα πρωταθλητισμού, η βαριά φανέλα, η πολύτιμη τεχνογνωσία της σχοινοβασίας. Το ειδικό βάρος του Παναθηναϊκού και των παικτών του είναι ουρανομήκες, της Βαλένθια αμελητέο.

Αρκεί αυτό το στοιχείο για να γείρει η ζυγαριά και να ξεχαστεί το αποκαρδιωτικό δείγμα γραφής των δύο αγώνων (79-89, 84-102) της κανονικής περιόδου; Ο Παναθηναϊκός θα παίξει στα πλέι-οφ πλήρης, αλλά για πρώτη φορά στα χρόνια του Άταμαν θα παίξει με μειονέκτημα. Και πέρυσι και πρόπερσι, βέβαια, χρειάστηκε να κερδίσει εκτός έδρας για να προκριθεί στο φάιναλ-φορ. Μόνο που τότε είχε το αρχικό πλεονέκτημα και κατά κάποιον τρόπο «άντεχε» μία ήττα εντός των τειχών. Εάν φέτος ξεκινήσει με δύο ήττες, θα βρεθεί στο χείλος του γκρεμού.

Tα υπόλοιπα τα είπαμε χθες στο Gazz Floor, με Ιωάννη Παπαππέτρου και Hoopfellas στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων. Εάν το χάσατε, μπορείτε να το παρακολουθήσετε με ένα κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο. Όσο για το Old School, που ήθελε με τρέλα πενταπλή σύγκρουση Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς δεν δικαιώθηκε, κοπιάστε εδώ.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.