Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: Τα «άλλα κόλπα» με Λεσόρ και το “who... go to Final 4?”!

• Παναθηναϊκός: “Lessort is back”, όλα τα υπόλοιπα έρχονται σε δεύτερη μοίρα!
• Ολυμπιακός: “Mismatch” και εφησυχασμός τον «έριξαν» στην παγίδα του Μοντεκάρλο!

Είναι φορές που πας να γράψεις για μπάσκετ και όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου, σου μαυρίζουν τόσο την καρδιά, που νιώθεις ότι αυτό που κάνεις είναι τόσο ανούσιο μπροστα στην «μελανή» μεγάλη εικόνα.

Κι αν ο ρωσοουκρανικός πόλεμος αλλά κι εκείνος της Μέσης Ανατολής έχει λίγο-πολύ «αφομοιωθεί» μέσα μας και – δυστυχώς – έχουμε μάθει να ζούμε ταυτόχρονα με τις ανείπωτες τραγωδίες που συμβαίνουν κάθε μέρα, κάποιες δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά μας, πως μπορεί κάποιος να προσπεράσει τον χαμό ενός ακόμη νέου παιδιού στον βωμό της οπαδικής βίας στην χώρα μας;

Και ειδικότερα μετά τα τόσα πολλά αθώα θύματα που έχουμε θρηνήσει μέχρι τώρα; Πότε θα μάθουμε να συνυπάρχουμε και να σεβόμαστε την διαφορετική άποψη και προτίμηση, χωρίς να θέλουμε να την βλάψουμε, λες και αποτελεί απειλή για την «ύπαρξή» μας;

Συγχωρέστε με για το «μαύρο πέπλο» της εισαγωγής, αλλά ο νους μου δεν μπορεί να χωρέσει το ότι στο 2026, γίνονται εν ψυχρώ δολοφονίες στον δρόμο με φόντο την επίλυση οπαδικών διαφορών...

Πάμε στα δικά μας, αναγκαστικά γιατί αν το συνεχίσουμε θα χαθεί τελείως η μπάλα... Η 31η αγωνιστική της Euroleague βρήκε επιτέλους τον Παναθηναϊκό να βγάζει αντίδραση και παρά τις δυσκολίες, να κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός! Με την πολυαναμενόμενη επιστροφή του Ματίας Λεσόρ στα παρκέ να σκορπάει αισιοδοξία (μετά από καιρό) για την «πράσινη» συνέχεια.

Στον αντίποδα, αν και «είχε στρώσει με ροδοπέταλα» τον δρόμο προς το πλεονέκτημα έδρας (με τις δύο τελευταίες νίκες επί του «τριφυλλιού» και επί της Παρί), ο Ολυμπιακός προκάλεσε για μία ακόμη φορά προβληματισμό με την ασυνέπειά του στο Μοντεκάρλο και «δικαίωσε» όλους όσοι αμφιβάλλουν για το αν μπορεί να φτάσει μέχρι τέλους.

Ας πιάσουμε πιο αναλυτικά, όμως, τα πεπραγμένα των «αιωνίων αντιπάλων», αρχίζοντας από την ολική επαναφορά του «επτάστερου» μετά από 4 σερί ήττες στην διοργάνωση.

Παναθηναϊκός: “Lessort is back”, όλα τα υπόλοιπα έρχονται σε δεύτερη μοίρα!

Η ουσιαστική αλλά συνάμα κι «επιδερμική» ανάλυση του τελικού 92-88 επί της σκληροτράχηλης Ζάλγκιρις, που έβαλε δύσκολα στους γηπεδούχους, περικλείεται σε δύο δεδομένα.

Το πρώτο έχει να κάνει με τη νίκη που τους διατήρησε μέσα στην 10άδα (από την άποψη ότι η ισόβαθμη Μονακό παρέμεινε σε τροχιά πρόκρισης), απέτρεψε την πρωταθλήτρια Λιθουανίας να ξεφύγει με δύο βαθμούς και εμπόδισε την Ντουμπάι να τον προσπεράσει.

Το δεύτερο αφορά στο ότι η ομάδα του Άταμαν διπλασίασε τις νίκες απέναντι σε έναν αντίπαλο που όλα δείχνουν ότι θα είναι μέσα στις ισοβαθμίες για τις θέσεις 6-10 και αυτό το πλεονέκτημα, μόνο ευκαταφρόνητο δεν είναι!

Στα δικά μου μάτια, ο Παναθηναϊκός δεν έθελξε με την απόδοσή του! Κάτι τέτοιο, όμως, θα ήταν ελαφρώς παράλογο με βάση την σταθερά απογοητευτική εικόνα που είχε στους 2,5 πρώτους μήνες του 2026, αλλά και με τον συντελεστή δυσκολίας της αναμέτρησης.

Ωστόσο, το πρόσωπο που παρουσίασε είχε πολλά ενθαρρυντικά “takeways” ενόψει της δύσκολης συνέχειας και αυτό σε συνδυασμό με το νικηφόρο αποτέλεσμα έχει την μεγαλύτερη αξία.

Κατ' αρχάς, είχε τον Λεσόρ μετά από 15 μήνες και το σημαντικότερο τον είχε σε μία πρόγευση του παλιού κυριαρχικού “Mathias mode”! O 30χρονος σέντερ από την μακρινή γαλλική αποικία της Μαρτινίκας (9π., 3ρ., 1ασ., 1κοψ. & 2λ. με 4/8 σουτ σε 23’), ξεκίνησε στην πεντάδα κι έδωσε αμέσως ένα στίγμα που έλλειπε τόσο καιρό από την ομάδα του: την κυριαρχική επίδραση σε άμυνα κι επίθεση από την θέση “5”.

Οι χώροι που καλύπτει στην άμυνα, η έκρηξη με την οποία βγαίνει στο hedge out και η ταχύτητα με την οποία επιστρέφει στην ρακέτα για να καλύψει, καθώς και η ευχέρειά του στην πάσα από μέσα προς τα έξω, είναι στοιχεία που έλλειπαν από το παιχνίδι της ομάδας και θα την ανεβάσουν επίπεδο προϊόντος του χρόνου.

Αυτή η παράμετρος, λαμβάνοντας υπ' όψιν και τα πολύ καλά πατήματα που είχε σε σχέση με τον τραυματισμό που πέρασε, με το μεγάλο κορμί του και την χρονοβόρα απουσία του, είναι το μεγαλύτερο κέρδος του Παναθηναϊκού από το ματς με την Ζάλγκιρις.

Και αυτό γιατί Ματίας παρόντος, οι «πράσινοι» μόνο καλύτεροι μπορούν να γίνονται από παιχνίδι σε παιχνίδι, με στόχο φυσικά να εξελιχθούν στην πλέον δυσκολοκατάβλητη ομάδα της διοργάνωσης, διαπίστωση που σίγουρα μπορεί να δικαιολογηθεί με βάση τις μονάδες και το ατομικό ταλέντο του ρόστερ τους.

Για να συμβεί αυτό, όμως, απαγορεύεται από 'δω και στο εξής η παραμικρή αγωνιστική «έκπτωση». Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια...

Από 'κει και πέρα, ένα ακόμη πολύ καλό νέο η επιστροφή της ανασταλτικής σκληράδας των «πρασίνων» έστω και για δύο δεκάλεπτα (11/29 σουτ για τους παίκτες του Μασιούλις από το 10 έως το 30 λεπτό).

Η επιθετικότητα με την οποία μπήκαν οι παίκτες του Άταμαν στο παρκέ στην 2η περίοδο, μετά από ένα πολύ ανησυχητικό ξεκίνημα και το σχεδόν double score στα ριμπάουντ (14-8 σε σχέση με αρχικό 2-10), η κυριαρχία στις διεκδικούμενες μπάλες και ο περιορισμός των φιλξενούμενων σε υποδιπλάσιους πόντους από την 1η πρώτη περίοδο (13 έναντι 27), έδωσαν τον τόνο για την συνέχεια.

Γιατί όταν η ενέργεια και η ένταση στην άμυνα, είναι εκεί, αποτέλει θέμα χρόνου να βγει και η ποιότητα στην επίθεση (Όσμαν 24π., 5ρ., 3ασ. & 2κλ. με 7/7 σουτ, Ναν 22π.) και αν αυτό παγιωθεί, μόνο καλύτερες θα είναι οι μέρες που έρχονται.

Υγ.1: Μπαίνουμε σιγά-σιγά στην τελική ευθεία και το rotation θα «μικραίνει»... Χολμς και Σορτς έπαιξαν από 7 και 7,5 λεπτά, ο Μήτογλου ήταν DNP και ο Ρογκαβόπουλος δεν «χώρεσε»...

Υγ.2: Το ότι ο Ερνανγκόμεθ ήταν παντού και άκρως επιδραστικός, φαίνεται από το ότι αρκετοί ίσως να μην συνειδητοποίησαν ότι το πιο σημαντικό καλάθι του ματς (αυτό που διαμόρφωσε το 88-82) ήταν το μοναδικό εύστοχο σουτ του εντός πεδιάς!

Υγ.3: Δεν βάζει μυαλό ο Άταμαν. Με τέτοια ειρωνεία στις δηλώσεις του, μετα από μία νίκη, στην όποια επόμενη ήττα, οι επικριτές του στα social media θα είναι ακόμη πιο ακραίο...

Ολυμπιακός: “Mismatch” και εφησυχασμός τον «έριξαν» στην παγίδα του Μοντεκάρλο!

Υπάρχουν κάποια παιχνίδια, που ειδικότερα όταν κάποιος έχει δει πολλά χρόνια μπάσκετ και παρακολουθήσει ουκ ολίγα «τέτοια έργα», φωνάζουν από πριν για την επικινδυνότητά τους! Απλά, λίγο η λογική του παραλόγου και λίγο η διαφορά φάσης των ομάδων, καθιστά πιο δύσκολη την «ανάγνωσή» τους!

Έστω κι αν υπάρχουν στοιχεία, που στο μπασκετικό κομμάτι, κάνονικά θα έπρεπε να διατηρήσουν στο έπακρο την καχυποψία και να συμβάλλουν στο μέγιστο της συγκέντρωσης! Ίσως μάλιστα και περισσότερο από το προηγούμενο νικηφόρο παιχνίδι, που θεωρητικά λογιζόταν ως πιο δύσκολο...

Παρά την πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνει εδώ και 2 μήνες η Μονακό (με την απαγόρευση μετεγγραφών, τις καθυστερήσεις στις πληρωμές, τα χρέρη και τα πειθαρχικά κρούσματα, που είχαν ως κορύφωση την οικειοθελή αποχώρηση του Βασίλη Σπανούλη από τον πάγκο της) και τις επτά ήττες που είχε γνωρίσει στα οκτώ τελευταία παιχνίδια, πριν το τζάμπολ με τον Ολυμπιακό, βρισκόταν στην πρώτη 3άδα της κατάταξης σε 9 από τις 15 ομαδικές στατιστικές κατηγορίες!

Πρώτη στα κερδισμένα φάουλ, 2η σε ασίστ και λιγότερα λάθη, 2η στην ευστοχία από την γραμμή και στην συνολική αξιολόγηση, 3η στις εκτελεσμένες βολές (προϊόν της επιθετικότητας), στα κλεψίματα, τα κοψίματα και στην παραγωγικότητα!

Σε όλα τα παραπάνω, προσθέστε ότι προερχόταν από το «σπαρταριστό» ηλεκτροσόκ της παραίτησης του προπονητή που την είχε σχεδιάσει (με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην επίδραση που έχει συνήθως μία τέτοια εξέλιξη στο θυμικό των παικτών)...

Καθώς επίσης και το ότι η περυσινή φιναλίστ της Euroleague είχε νικήσει τρεις φορές σε ισάριθμους αγώνες τον Ολυμπιακό μέσα στο 2025 (δύο φορές στο ΣΕΦ στο πλαίσιο της κανονικής περίοδου και στον περυσινό ημιτελικό του Final 4 στο Άμπου Ντάμπι)!

Aπολογισμός που καταδείκνυε σαφώς πόσο δύσκολο match-up αποτελούσαν τακτικά οι Μονεγάσκοι για τους «ερυθρόλευκους», από την άποψη ότι δυσκολεύονταν σφόδρα με το περίσσευμα αθλητικότητας και με το physical τρόπο παιχνιδιού των αντιπάλων τους.

Υπό το αυτό το πρίσμα, λοιπόν, ο Γιώργος Μπαρτζώκας θα έπρεπε να είχε αφιερώσει διπλάσια προσπάθεια ώστε να πείσει τους παίκτες του (μπορεί κάλλιστα να το έκανε και να μην έπιασε), για το πόσο πονηρό ήταν το ματς στην “Salle Gaston Medecin” και για το πόσο μεγάλη αξία θα είχε για την ομάδα του να μπει με την ίδια – ίσως και ακόμη πιο μαχητική νοοτροπία – στο παρκέ και από το ξεκίνημα του αγώνα να ελέγξει τον ρυθμό. Και ίσως γι' αυτό ανέλαβε την ευθύνη του αποτελέσματος...

Ειδικότερα, από την στιγμή που είναι ακόμη νωπές οι πολύ εύστοχες δηλώσεις που έκανε μετά το τελευταίο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό («το μεγαλύτερο πρόβλημα στον πρωταθλητισμό είναι ο εφησυχασμός»), οι οποίες τον δικαίωσαν με αρνητικό πρόσημο αυτή την φορά.

Οι Πειραιώτες, όμως, όχι απλά μπήκαν νωθροί και χωρίς ούτε το μινιμουμ της συγκέντρωσης στην άμυνα, αλλά είχαν το εντελώς αντίθετο από το επιθυμητό mindset, με αποτέλεσμα να επιτρέψουν την... κατηφόρα στο μεγαλύτερο μέρος του πρώτου ημιχρόνου.

Αυτά τα ματς κερδίζονται μόνο αν το φαβορί επιδείξει το μέγιστο της συνέπειας, πολύ απλά επειδή το προβληματικό αουτσάϊντερ έχει ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο για να κερδίσει και να στρέψει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας και να βάλει τους διοικούντες στην διαδικασία της εύρεσης λύσεων.

«Στην καλή μας βραδιά, κερδίζουμε οποιονδήποτε αντίπαλο ακόμη και με 9 παίκτες! Οπότε δώστε λύση στο πρόβλημα, γιατί μπορούμε να φτάσουμε μακριά!», θα μπορούσε να είναι το μήνυμα που πέρασε η «μισοδιαλυμένη» Μονακό (ως προς το Πριγκιπάτο που έχει πλέον αναλάβει την διαχέιριση), με την εντυπωσιακή νίκη της (81-80) επί των πρωταθλητών και το οποίο εκφράστηκε με την υπερπροσπάθεια που κατέθεσαν στο παρκέ οι παίκτες της (δεν έπαιξαν οι Μίροτιτς και Οκόμπο)!

Το ζητούμενό μας, όμως (πολλώ δε μάλλον τώρα που ο “Kill Bill” και το ελληνικό επιτελείο του αποτελούν παρελθόν), δεν είναι οι δυνατότητες της Μονακό, που παραμένει στο κόλπο της πρόκρισης στα playoff (ένας Θεός ξέρει για πόσο ακόμη, ειδικότερα να τεθεί νοκ-άουτ ο Μάικ Τζέιμς...)

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η εικόνα του Ολυμπιακού, που σύμφωνοι έπαιξε χωρίς δύο από τους βασικούς του παίκτες (Βεζένκοβ και Γουόκαπ), οι οποίοι όλοι ξέρουμε πόσο σημαντικό ρόλο έχουν στον τρόπο λειτουργίας, αλλά για μία ακόμη φορά έχασε παιχνίδι που κρίθηκε στο σουτ και το οποίο είχε ισορροπήσει και το είχε στα φέρει στα μέτρα του! Και αυτό οφείλεται περισσότερο στην έλλειψη καθαρού μυαλού και σωστών αποφάσεων στην επίθεση και πολύ λιγότερο στην άμυνα!

Γιατί μετά το αποκαρδιωτικό πρώτο 15λεπτο, οι «ερυθρόλευκοι» είχαν περισσότερες καλές από κακές στιγμές στο ανασταλτικό κομμάτι και τηρουμένων των αναλογιών, τα πήγαν συμπαθητικά απέναντι σε ένα group παικτών (Τζέιμς, Ντιαλό, Μπλόσονγκέιμ, Τάις, Στραζέλ, Μπεγκαρέν) που τους προκαλούν πολλά mismatch! Και λόγω της σωματοδομής τους, αλλά και λόγω του physicality που βγάζουν στο γήπεδο.

Οι επιθετικές επιλογές τους, όμως, βασίστηκαν περισσότερο στο ένστικτο και στον ενθουσιασμό και την βιασύνη για αντίδραση στο τέλος και λιγότερο στο πλάνο και το σύστημα! Και αυτό εξηγείται με την σπάνια – για τα δεδομένα τους – αρνητική αναλογία ασίστ (13)/λαθών (15), με την οποία τελείωσαν το ματς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με την επιστροφή των δύο απόντων, οι επιθετικές δυνατότητες της ομάδας θα πολλαπλασιαστούν, οι απονεννοημένες ενέργειες (στις οποίες αρέσκεται ο Ντόρσεϊ) θα περιοριστούν και το συνολικό επίπεδο απόδοσης θα ανέβει.

Ωστόσο, με την ψυχολογική αλλά και την μπασκετική δυσκολία που διακρίνει τον Ολυμπιακό στο να τελειώσει παιχνίδια που κρίνονται στην απόφαση της τελευταίας κατοχής, η ανάγκη της επιπλέον σκληράδας στα μετόπισθεν και της υψηλότερης δυνατής συνέπειας στο πλάνο μεγαλώνει...

Γιατί κακά τα ψέματα! Η Μονακό έχει δείξει πολλές φορές (4 στην σειρά ήδη) πόσο αποδυναμώνεται η ομάδα του Μπαρτζώκα, όταν ο εκάστοτε αντίπαλος (η Φενέρ έρχεται) έχει τα «εργαλεία» για να παίξει «μπασκετικό ξύλο»... Όσο λιγότερο συμπαγής είναι από 'δω και στο εξής ο πρωταθλητής Ελλάδας, τόσο περισσότερα δικαιώματα θα δίνει...

Υγ.4: Οι 4+2 διαδοχικές παρουσίες των «αιωνίων» σε Final 4, το 7ο ευρωπαϊκό τρόπαιο του Παναθηναϊκού πριν από 2 χρόνια, τα δύο μεγαλύτερα budget στην Ευρώπη και τα υπερπλήρη και ποιοτικά ρόστερ των ομάδων, έχουν λίγο έως πολύ βγάλει από το μυαλό όλων μας, το ενδεχόμενο του αποκλεισμού τους από το ετήσιο κορυφαίο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Υγ.5: Επειδή μας χωρίζει κάτι περισσότερο από ένας μήνα από την έναρξη των play-in και των playoffs και καμία από τις δύο ομάδες μας, δεν εμπνέει μεγάλη εμπιστοσύνη, καλό θα είναι να κρατάμε πλέον μικρό καλάθι και να αξιολογούμε την προοπτική τους μετά από κάθε αγώνα ξεχωριστά. Γιατί η σιγουριά και το βλέμμα αυτοπεποίθησης με φόντο το Final 4 (το 2009 ο Ομπράντοβιτς έγραψε ιστορία με το ξέσπασμά του σε ένα εύκολο ματς με την Πρόκομ και λίγους μήνες μετά το σήκωσε) και το τρόπαιο, δεν αποκλείεται να μας προσγειώσει απότομα.

Υγ.6: Το παραπάνω mindset θα εκτοξεύσει την χαρά όλων μας, αν αμφοτεροι φτάσουν στο “Telecom Center Athens”! Πολλώ δε μάλλον, αν επιτελούς δούμε τον πρώτο ιστορικό εμφύλιο ελληνικό τελικό!

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.